ตอนที่ 10

บอมลากลัคกี้เข้าไปด้านในแล้วปิดล็อคประตูกระจกอย่างรวดเร็ว

ว๊ายยยยยย

เสียงกรีดร้องของครีมทำเอาทุกคนตกใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อพบว่าเธอเพียงตกใจซากของซอมบี้ที่นอนตายอยู่บนพื้นเท่านั้น

ปึก ปึก ปึก ปึก เสียงกลุ่มซอมบี้ที่กำลังเอาหัวเคาะอยู่ที่ประตูเพื่อจะหาทางเข้ามาด้านใน เสียงขู่คำราม และเสียงของซี่ฟันที่กระทบกันกลายเป็นเสียงหลอกหลอนทุกคนในทุกวินาที

"เอากระดาษมาปิดรอบ ๆ พวกมันจะได้ไม่เห็นอะไร เดี๋ยวก็คงไปเอง"

ทุกคนลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพิมบนชั้นพร้อมด้วยกาวที่วางขายเอาไว้ ก่อนจะทาลงบนกระดาษละติดไปที่ผนังกระจกรอบร้าน

ไม่ใช่แค่ไม่ให้พวกมันเห็นพวกเขา แต่พวกเขาเองก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกมันเช่นกัน

ไม่นาน รอบร้านก็ถูกปิดจนทึบมองไม่เห็นด้านนอกอีกต่อไป มีเพียงเสียงฝีเท้าเดินไปมาเท่านั้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าพวกมันยังอยู่

"แล้วอีกคนที่มากับเราละคะ เกิดอะไรขึ้น"

ปิ่นหันไปถามครีมที่ในตอนนี้เธอยังดูหวาดกลัวไม่หาย

"แจนค่ะ เขาชื่อแจน เราพาเขาไปเข้าห้องน้ำ แล้วตอนนั้นเราก็ดันปวดฉี่พอดีเลยขอให้เขารอ ตอนเรากำลังใส่กางเกงเราได้ยินเสียงแจนร้องเรียก ตอนนั้นเรากลัวมาก เราขอโทษที่เราไม่กล้าเปิดประตูออกไปช่วยแจน"

เสียงสะอื้นกับแววตารู้สึกผิดที่ไม่มีใครกล่าวโทษเธอทั้งนั้นทุกคนเข้าใจดี

"เราอยู่ในนั้นสักพัก ก่อนจะแอบมองลอดใต้ประตูห้องน้ำ เห็นแจนกำลังถูกพวกมันรุมกัดอยู่ เราเลยอาศัยจังหว่ะนั้นเปิดประตูแล้ววิ่งหนีออกมา ตอนนั้น...แจนเอื้อมมือมาจับที่ขาเราจนเราล้มลง บนพื้นมีแต่เลือดเต็มไปหมด เรา..เราแค่หนีเอาตัวรอด เราไม่อยากกลายเป็นพวกมัน. เราขอโทษ"

น้ำตาแห่งความรู้สึกผิดไหลพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย ไม่มีใครอยากให้เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นทุกคนล้วนแต่มีความเห็นแก่ตัวด้วยกันทั้งนั้น

ในสถานการณ์แบบนี้มันคงจะยากที่จะฝืนความกลัวของตัวเองเพื่อปกป้องคนอื่น แต่ละคนเติบโตมาเพื่อรับมือกับแต่ละเหตุการณ์ในชีวิตได้ไม่เหมือนกัน

ลัคกี้เดินเข้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าครีมก่อนจะดึงเธอเข้ามากอด

"ไม่เป็นไรนะ ไม่เป็นอะไรแล้ว เราทุกคนทำเต็มที่แล้ว"

"ที่นี่ยังมีไฟฟ้าอยู่ ตอนนี้กี่โมงแล้ว"

บอมหันไปถามทุกคน

"เก้าโมงค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ทุกคนควรรีบชาร์จมือถือเอาไว้ก่อนเลยครับ หลังจากเที่ยงที่รัฐบาลจะประกาศล็อคดาวน์ ไฟทั้ง 4 เขตจะถูกตัด ร่วมถึงน้ำด้วย"

เมื่อได้ยินบอมบอกดังนั้นทุกคนจึงมุ่งไปที่จุดจำหน่ายอุปกรณ์ชาร์จมือถือแล้วเดินวนหาปลั๊กไฟเพื่อทำการใช้งาน

"เท่าที่ผมคุยกับพวกเพื่อน ๆ มันบอกว่า ทหารรับหน้าที่เข้าควบคุมพื้นที่ ถ้าเห็นใครผิดปกติ คำสั่งสีแดงคือสามารถฆ่าได้ทันที แต่หากเจอผู้รอดชีวิต จะถูกส่งตัวเข้าสถานกักกันจนกว่าจะมั่นใจว่าปลอดเชื้อ"

"แต่ยังไม่มีประกาศเรื่องการส่งคนมาช่วยเหลืออย่างเป็นทางการ ประมาณว่าถ้าเจอก็ช่วยไม่เจอก็ไม่ช่วย ตามยถากรรม"

"โคตรเลว ไม่เคยเจอการจัดการประเทศไหนเฮงซวยเท่านี้มาก่อน"

ทุกคนต่างรู้สึกเลิกให้ความหวังกับการรอคอยความช่วยเหลือ คงต้องหาทางดิ้นรนเอาตัวรอดด้วยตัวเอง

"ทางเดียวตอนนี้คือเราต้องไปให้ถึงสนามบินใช่ไหมคะ"

ปิ่นเอ่ยย้ำจุดหมายปลายทางที่ทุกคนวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ตอนแรก

"ใช่ครับ เพื่อน ๆ กู้ภัยบอกว่าตอนนี้ในสนามบินควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว และกำลังปิดล้อมสนามบินไว้สำหรับกักตัวผู้รอดชีวิตที่ทราบข่าวและกำลังเดินทางไป ต้องขอบคุณโพสของปิ่นนะ ที่ช่วยคนเอาไว้ได้หลายคนแล้วตอนนี้"

รอยยิ้มปรากฎอยู่บนใบหน้าหญิงสาว ที่อย่างน้อย ข้อความสั้น ๆ ของเธอก็สามารถช่วยคนอื่นเอาไว้ได้

"แต่พวกทหารอนุมัติให้ใช้งานพื้นที่สนามบินได้แค่ภายใน 48 ชั่วโมง เพราะเมื่อเคลียพื้นที่ทั้ง 4 เขตรวมถึงสนามบินเรียบร้อยแล้ว รัฐบาลจะแจ้งเปิดใช้บริการสนามบินตามปกติ ฉะนั้นจากที่รัฐประกาศพวกเรามีเวลาอีก 40 ชั่วโมงเท่านั้น"

"คนจะตายห่ากันหมดประเทศยังห่วงเรื่องเปิดปิดสนามบินอีกเหรอเนี้ย..เชื่อมันเลย"

คงหมดศรัทธาที่จะเชื่อมั่นอะไรกับประเทศนี้ได้อีก

ในเวลานี้ทุกคนต่างนิ่งเงียบเพื่อใช้ความคิดว่าจะมีหนทางใดพาทุกคนที่อยู่ตรงนี้ได้กลับบ้านอย่างปลอดภัยได้สักที

ลัคกี้และคนอื่น ๆ เองก็สะเทือนใจไม่ต่างกัน พวกเขาเกือบจะหลุดพ้นอยู่แล้ว แต่โชคชะตาดูไม่เป็นใจเสียเหลือเกิน

"ไม่เป็นไรนะครับทุกคน อย่างน้อยเราก็ยังมีโชคดีซ่อนอยู่บ้างที่มาติดอยู่ที่นี่ หาอะไรทานรองท้องกันก่อนดีกว่าครับ ไม่ได้ทานอะไรกันมาเป็นวันแล้ว เดี๋ยวค่อยคิดหาทางกันใหม่ พวกเราจะต้องปลอดภัย"

วายุพยายามมองหาแง่ดีให้กับความโชคร้ายที่เกิดขึ้น

ทุก ๆ คนพยายามตั้งสติ เดินแยกย้ายกันไปหาของกินและน้ำดื่มแล้วกลับมานั่งล้อมวงกินอาหารเหล่านั้นด้วยความหิวโหย

"แล้วเราจะทำยังไงต่อไปดีคะ"

หลังจากที่ทานอาหารกันจนอิ่ม ทุกคนก็ถึงเวลามาปรึกษาเพื่อหาทางรอดกลับออกไปอีกครั้ง

"ที่นี่ยังมีไฟฟ้าอยู่ ตอนนี้กี่โมงแล้ว"

บอมหันไปถามทุกคน

"เก้าโมงค่ะ"

"ถ้าอย่างนั้นตอนนี้ทุกคนควรรีบชาร์จมือถือเอาไว้ก่อนเลยครับ หลังจากเที่ยงที่รัฐบาลจะประกาศล็อคดาวน์ ไฟทั้ง 4 เขตจะถูกตัด ร่วมถึงน้ำด้วย"

เมื่อได้ยินบอมบอกดังนั้นทุกคนจึงมุ่งไปที่จุดจำหน่ายอุปกรณ์ชาร์จมือถือแล้วเดินวนหาปลั๊กไฟเพื่อทำการใช้งาน

"เท่าที่ผมคุยกับพวกเพื่อน ๆ มันบอกว่า ทหารรับหน้าที่เข้าควบคุมพื้นที่ ถ้าเห็นใครผิดปกติ คำสั่งสีแดงคือสามารถฆ่าได้ทันที แต่หากเจอผู้รอดชีวิต จะถูกส่งตัวเข้าสถานกักกันจนกว่าจะมั่นใจว่าปลอดเชื้อ"

"แต่ยังไม่มีประกาศเรื่องการส่งคนมาช่วยเหลืออย่างเป็นทางการ ประมาณว่าถ้าเจอก็ช่วยไม่เจอก็ไม่ช่วย ตามยถากรรม"

"โคตรเลว ไม่เคยเจอการจัดการประเทศไหนเฮงซวยเท่านี้มาก่อน"

ทุกคนต่างรู้สึกเลิกให้ความหวังกับการรอคอยความช่วยเหลือ คงต้องหาทางดิ้นรนเอาตัวรอดด้วยตัวเอง

"ทางเดียวตอนนี้คือเราต้องไปให้ถึงสนามบินใช่ไหมคะ"

ปิ่นเอ่ยย้ำจุดหมายปลายทางที่ทุกคนวางแผนเอาไว้ตั้งแต่ตอนแรก

"ใช่ครับ เพื่อน ๆ กู้ภัยบอกว่าตอนนี้ในสนามบินควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว และกำลังปิดล้อมสนามบินไว้สำหรับกักตัวผู้รอดชีวิตที่ทราบข่าวและกำลังเดินทางไป ต้องขอบคุณโพสของปิ่นนะ ที่ช่วยคนเอาไว้ได้หลายคนแล้วตอนนี้"

รอยยิ้มปรากฎอยู่บนใบหน้าหญิงสาว ที่อย่างน้อย ข้อความสั้น ๆ ของเธอก็สามารถช่วยคนอื่นเอาไว้ได้

"แต่พวกทหารอนุมัติให้ใช้งานพื้นที่สนามบินได้แค่ภายใน 48 ชั่วโมง เพราะเมื่อเคลียพื้นที่ทั้ง 4 เขตรวมถึงสนามบินเรียบร้อยแล้ว รัฐบาลจะแจ้งเปิดใช้บริการสนามบินตามปกติ ฉะนั้นจากที่รัฐประกาศพวกเรามีเวลาอีก 40 ชั่วโมงเท่านั้น"

"คนจะตายห่ากันหมดประเทศยังห่วงเรื่องเปิดปิดสนามบินอีกเหรอเนี้ย..เชื่อมันเลย"

คงหมดศรัทธาที่จะเชื่อมั่นอะไรกับประเทศนี้ได้อีก

ในเวลานี้ทุกคนต่างนิ่งเงียบเพื่อใช้ความคิดว่าจะมีหนทางใดพาทุกคนที่อยู่ตรงนี้ได้กลับบ้านอย่างปลอดภัยได้สักที