ตอนที่ 7

ฟาร์มใช้เก้าอี้ฟาดไปที่ใบหน้าของ 1 ในซอมบี้เต็มแรงจนมันล้มลง แต่มันก็เพียงไม่นาน เมื่อร่างกายของพวกมันค่อย ๆ บิดหมุนและกลับลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง

"ในหนังมันเน้นฆ่ากันที่หัว ตีที่หัวมันเลย"

อาร์ตี้ตะโกนบอก

เมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงใช้เก้าอี้ช่วยกันฟาดลงไปที่ศีรษะของซอมบี้ทั้งสามตัวเต็มแรง และเมื่อมันล้มลงก็ยังทุบลงไปซ้ำ ๆ จนใบหน้าของซอมบี้เละเทะ สมองกระจัดกระจาย เลือดสีแดงไหลนองเต็มพื้นไปหมด ทุกคนยังคงกระหน่ำตีลงไปซ้ำ ๆ อย่างบ้าคลั่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมากัดใครได้อีก

"ช่วยด้วย"

จู่ ๆ ก็มีซอมบี้อีกตัวพุ่งมาที่อาร์ตี้อย่างรวดเร็ว

อาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี อาร์ตี้ล้มลงไปนอนกับพื้น เขายกแขนขึ้นกันคมเขี้ยวของมันจนถูกกัดเป็นรอยเหวอะ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะมาดึงซอมบี้ออกไป แล้วจัดการฆ่ามันในทันที

"อาร์ตี้!!"

ฟาร์มทิ้งเก้าอี้ลงกับพื้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูเพื่อน ในขณะที่คนอื่น ๆ ถอยออกมา เพราะทุกคนจำได้ดี กับภาพของอะตอมที่ถูกกัด แล้วค่อย ๆ กลายไปเป็นพวกมัน ซึ่งฟาร์มเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นเขาจึงไม่รู้ชะตากรรม ว่าอีกไม่นานมันจะเกิดอะไรขึ้น

ฟาร์มฉีกชายเสื้อมาพันแผลที่แขนของอาร์ตี้เอาไว้

"ฟาร์มถอยออกมา" แพรว บอกเสียงสั่น

"อาร์ตี้กำลังจะกลายเป็นพวกมัน"

ธารน้ำเอ่ยเตือนอีกแรง

"พูดบ้าอะไร ก็เห็นอยู่ว่าเขายังไม่ตาย"

ชายหนุ่มพยายามค้าน

"ใครที่โดนกัดต่อให้ไม่ตายมันก็จะกลายเป็นพวกมันอยู่ดี ฟาร์มรีบถอยออกมาดีกว่า"

แพรวย้ำอีกครั้ง 

เขามองหน้าเพื่อนร่วมงานคนสนิทที่เป็นมากกว่าเพื่อนร่วมงานทั่วไป

แววตาของอาร์ตี้เอ่อคลอไปด้วยน้ำตา

"ฟาร์ม.....กูไม่อยากเป็นพวกมัน มึงอย่าทิ้งกูนะ"

อาร์ตี้คว้ามือฟาร์มเอาไว้

ไม่นานร่างกายของอาร์ตี้ก็เริ่มสั่นเทา สองมือหงิกเกร็งจนนิ้วผิดรูป น้ำตาที่ไหลออกมากลายเป็นสีแดงของเลือด ฟาร์มรีบแกะมือของเพื่อนรักออกแล้วถอยหลังหนี

"อาร์ตี้ มึงเป็นอะไร"

ร่างกายของอาร์ตี้เริ่มกระตุก เกร็งอย่างรุนแรงก่อนที่เขาจะล้มลงไป ฟาร์มอยากจะวิ่งเข้าไปดูอาการแต่ถูกคนอื่น ๆ รั้งเอาไว้

เพียงเสี้ยวนาทีต่อมาอาร์ตี้ก็ผุดลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง แต่ในตอนนี้เขาไม่ใช่อาร์ตี้คนเดิมอีกแล้ว ดวงตาสีขาวขุ่น ริมฝีปากแห้งกร้าน เสียงขู่คำรามคล้ายสัตว์ป่า บ่งบอกให้รู้ว่าเขาได้กลายเป็นพวกมันโดยสมบูรณ์แบบ

เป้มองไปรอบ ๆ ห้องเพื่อหาอุปกรณ์อะไรสักอย่างที่พอจะเป็นอาวุธได้ จนเหลือบไปเห็นแท่งเหล็กที่กองอยู่ที่พื้น เขารีบวิ่งไปหยิบมันมาก่อนจะตีไปที่ร่างของอาร์ตี้เต็มแรง

ร่างใหม่ดูไม่สะทกสะท้าน เป้จึงตัดสินใจใช้ปลายด้านแหลมคมแทงทะลุหัวใจอาร์ตี้ในทันที แต่มันก็ทำได้เพียงหยุดเอาไว้ชั่วคราว เป้จึงใช้เท้าถีบยอดอกของอาร์ตี้เพื่อให้มันหลุดออกจากแท่งเหล็กแล้วจัดการเสียบซ้ำเข้าไปที่กะโหลกศีรษะ

ร่างของอาร์ตี้แน่นิ่งลงไปกองกับพื้น

"อาร์ตี้"

ฟาร์มร้องเรียกอีกครั้ง แต่ไม่มีการตอบสนอง

อาร์ตี้ได้จากพวกเขาไปแล้ว

เมื่อเหตุการณ์สงบลง ทุกคนต่างนั่งลงร้องไห้ สองมือพยายามเช็ดคราบเลือดออกจากตัวเอง พวกเขาได้แต่คิดในใจ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้ มันควรเป็นวันที่มีความสุขมากแท้ ๆ

"ปิดประตูเลยค่ะน้องสิงหา"

กลุ่มผู้รอดชีวิตอีก 5 คนวิ่งมายังห้องน้ำก่อนจะปิดล็อกประตูอย่างรวดเร็ว ทั้งหมดช่วยกันดึงประตูเอาไว้เมื่อมีพวกข้างนอกกำลังพยายามพังประตูเข้ามา โชคดีที่พวกมันโง่เกินจะหมุนประตูได้ จึงทำได้เพียงขูดกรงเล็บและใช้ตัวดันเพื่อเปิดประตู

ทุกคนไม่กล้าส่งเสียงเพราะรู้ดีว่าหากพวกมันได้ยินเสียงก็จะยิ่งมากันเยอะขึ้น นั่นหมายความว่าพวกเขาทุกคนอาจจะไม่สามารถรอดชีวิตออกไปได้

หลังจากต่อสู้ที่หน้าประตูอยู่นาน เสียงด้านนอกก็เริ่มเงียบลง สิงหาค่อย ๆ เอามือออกจากลูกบิดประตูแล้วเงี่ยหูฟัง

"พวกมันยังเดินไปเดินมาอยู่แต่คงไม่เข้ามาในนี้หรอก ทุกคนเงียบ ๆ ไว้นะ"

สิงหาหันมากระซิบบอก

ทุกคนนั่งลงกับพื้นแล้วถอนหายใจออกมาแทบจะพร้อมกัน

"ไม่รู้ว่าคนอื่น ๆ เป็นยังไงบ้าง"

"ช่างมันเถอะ คนเห็นแก่ตัวแบบนั้น"

"อิง.... เรายังไม่ตาย เรายังมีความเป็นคนอยู่ อย่าพูดแบบนั้นได้ไหม ถึงยังไงพวกนั้นเขาก็คนเหมือนกัน ไม่แปลกที่เขาจะรักชีวิตตัวเอง"

"อืม...ขอโทษ"

"ทุกคนดูนี่ซิคะ"

หญิงสาวแฟนคลับอีกคนยื่นมือถือให้ทุกคนดูโพสต์จากโซเชียลล่าสุดเป็นภาพวิดีโอที่อาร์ตี้กำลังจะกลายเป็นซอมบี้

"อาร์ตี้!!"

สิงหาคว้ามือถือไปดูแล้วน้ำตาไหลออกมาไม่รู้ตัว เพื่อนของเขากลายเป็นพวกมันไปแล้ว

"ทำไมไม่มีใครมาช่วยเราสักที.....".

เกรซตัดพ้ออย่างหมดหวัง ถ้าเธอกับเพื่อนไม่มุ่งมั่นที่จะมางานนี้

ยอมบินข้ามน้ำข้ามทะเลมาไกลสุดท้ายก็เพื่อจะเอาชีวิตมาทิ้งกับเรื่องเลวร้ายพวกนี้อย่างนั้นเหรอ..

เธอจะไม่ยอมให้มันเป็นแบบนั้น ต้องกลับออกไป ต้องได้กลับบ้าน

แม้แต่กลุ่มของลัคกี้ที่หลบอยู่ในห้องเก็บของก็ได้เห็นภาพของอาร์ตี้ที่กลายร่างไปเป็นซอมบี้เช่นกัน

ทุกคนได้แต่ทำใจเพราะคงไม่สามารถช่วยเหลืออะไรได้ ลำพังเอาชีวิตรอดมานั่งอยู่ตรงนี้ก็ถือว่าเป็นโชคดีมากพอแล้ว

"สมกับเป็นคนไทยจริง ๆ นะ อยู่ในช่วงเวลาของความเป็นความตายก็ยังไม่วายถ่ายคลิปลงโซเชียลแทนที่จะใช้เป็นช่องทางขอความช่วยเหลือ หรืออะไรที่มันประโยชน์มากกว่าลงคลิปพวกนี้"

ปิ่นกดปิดหน้าจอมือถือแล้วเอนตัวพิงผนังห้อง

"พวกตำรวจทำงานกันไปถึงไหนแล้วนะ"

"เดี๋ยวพี่ลองเช็กกับเพื่อน ๆ ที่เป็นกู้ภัยให้"

บอมหยิบมือถือขึ้นมาก่อนจะกดส่งข้อความไปยังกลุ่มต่าง ๆ ของศูนย์กู้ภัย เผื่อว่าจะได้ข่าวคราวความคืบหน้าเกี่ยวกับการเข้าช่วยเหลือบ้าง

"ระหว่างนี้ผมว่าพวกเรานอนเอาแรงกันหน่อยไหมครับ พวกมันคงไม่บุกเข้ามาแล้ว เราเองก็ยังต้องเก็บแรงกันอีกเยอะ ไม่รู้ว่าต้องเจออะไรอีกบ้าง"

วายุหันไปบอกทุกคน

อุปกรณ์ภายในห้องถูกเก็บไปรวมกันที่มุมหนึ่งอย่างช้า ๆ เพื่อให้ไม่เกิดเสียงดัง โชคดีที่ปิ่นบังเอิญเจอลังขนาดใหญ่ที่ถูกมัดเอาไว้ คงเป็นของแม่บ้านที่ตั้งใจจะเอาไปขาย เธอค่อย ๆ แกะมันออกช้า ๆ แล้วใช้มันปูที่พื้นเพื่อเป็นที่นอนชั่วคราว

แม้จะข่มตาหลับยากแค่ไหนแต่ทุกคนก็ต้องพยายาม เพราะมันจริงอย่างที่วายุบอก ว่าพวกเขาไม่มีทางรู้เลยว่าจะต้องเจอกับอะไรอีก ฉะนั้นการเก็บแรงเอาไว้คือสิ่งที่ดีที่สุด

05.30 น.

บอม ลืมตาตื่นขึ้นมาคนแรก เขาค่อย ๆ ขยับตัวแล้วเปิดดูข้อความจากในมือถือที่ส่งออกไปถามเรื่องความคืบหน้าของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเพื่อนร่วมอาชีพ

"ทุกคน...."

เสียงบอมปลุกให้คนอื่น ๆ ทยอยตื่นลืมตา

"มีอะไรเหรอคะพี่บอม"

"เพื่อน ๆ พี่ส่งมาบอกว่าตอนนี้พวกซอมบี้มันเข้าไปถึงสนามบินแล้ว เที่ยวบินทั้งขาเข้าและขาออกทั้งหมดถูกยกเลิก กำลังทหาร ตำรวจกำลังปิดล้อมสนามบินเพื่อไม่ให้เชื้อแพร่ออกไปไกลกว่านี้"

บอมหันมองหน้าทุกคนที่กำลังหวาดกลัวกับความร้ายแรงที่เริ่มเพิ่มมากขึ้นจนดูสิ้นหวังที่จะมีชีวิตกลับไป

"สนามบินอยู่ไกลขนาดนั้นพวกมันยังไปถึงแปลว่ารอบ ๆ พวกเราตอนนี้...."

ปิ่นไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรต่อ เพราะเธอไม่อยากยอมรับว่าสิ่งที่เธอพูดมันคือความจริง

"เที่ยงวันนี้รัฐบาลจะสั่งอพยพผู้คนในพื้นที่โดยรอบและสั่งล็อกดาวน์ 4 เขตที่มีแจ้งข้อมูลผู้ติดเชื้อ"

"แล้วจะมีคนมาช่วยพวกเราใช่ไหมคะ"

ครีม อีก1 ในแฟนคลับที่หลบอยู่ด้วยกับถามขึ้น

บอมส่ายหน้าช้า ๆ สีหน้าเป็นกังวล

"ทางรอดเดียวของพวกเราคือต้องไปให้ถึงสนามบิน"

"ทำไมพวกเขาไม่มาช่วยเรา..."

"พวกเขาไม่ต้องการรับผิดชอบอะไรต่อสิ่งที่เกิดขึ้น และพวกเขาก็ไม่คิดจะหาวิธีสืบต้นตออะไรทั้งนั้น สิ่งเดียวที่ถูกสั่งการลงมา คือฆ่าผู้ติดเชื้อให้ตายทุกคนไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนก็ตาม! ส่วนการอพยพที่ว่าเขาสั่งลงมาแค่สำหรับบางพื้นที่เท่านั้นและของเราไม่มีคนลงมา เขาบอกว่าเจ้าหน้าที่ไม่เพียงพอ"

ข้อมูลที่ได้รับสร้างความหดหู่ให้กับพวกเขาเหลือเกิน ประเทศที่มีแต่คนเห็นตัว เห็นแต่ประโยชน์ของตัวเอง โดยไม่เคยคิดถึงคนอื่น และผลสุดท้ายก็มีแต่คนธรรมดาเท่านั้นที่รับกรรม

"ก็ไม่ได้ตกใจอะไรกับประเทศห่วยแตกนี้หรอก...แค่คิดไม่ถึงว่าพวกนั้นจะมีปัญญาทำได้แค่นี้โดยไม่สนใจประชาชนตาดำ ๆ เลยสักนิด"

"แล้วคนที่ยังมีชีวิตอยู่แบบพวกเราละ เขาไม่สนใจเลยเหรอ"

น้ำตาของปิ่นค่อย ๆ ไหลออกมาช้า ๆ ไม่มีใครอยากตาย ไม่มีใครอยากเป็นผู้ถูกทอดทิ้ง

"พวกเราอย่าเพิ่งท้อนะ ถ้าเราไปถึงสนามบินได้ เราก็จะรอด พี่บอกพวกเพื่อน ๆ กู้ภัยไว้แล้วว่าพวกเราอยู่ที่นี่และกำลังจะหาทางไปสนามบิน พวกเขาจะไปรอรับเราที่นั่น"

"แล้วเราจะออกไปกันได้ยังไงในเมื่อพวกมันป้วนเปี้ยนอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด"

ลัคกี้พูดอย่างหมดหนทาง

วายุค่อย ๆ ลุกขึ้นแล้วแง้มประตูออกไปดูด้านนอก ฝูงซอมบี้ในตอนนี้เดินวนไปเวียนมาอยู่รอบ ๆ แต่ไม่ได้มีจำนวนเยอะเท่ากับในตอนแรก

"พวกมันไล่ตามเราจากเสียง ถ้าเราค่อย ๆ ออกไปทางด้านหลังมันจะเป็นลานจอดรถ แล้วถัดไปก็จะเป็นถนนเส้นหลัก"

ปิ่นพยายามตั้งสติและคิดมองหาเส้นทางที่จะออกไป เธอบอกกับตัวเองว่าต่อให้ไม่มีใครช่วยเธอ เธอก็จะต้องพาตัวเองกลับออกไปให้ได้

"รถผมจอดอยู่ที่ลานจอด" วายุล้วงกุญแจรถออกจากกระเป๋า

"เอาอย่างนี้ เดี๋ยวพี่ออกไปก่อน คุณวายุครับผมขอเบอร์ไว้หน่อย ถ้าปลอดภัยแล้วพี่จะส่งข้อความมาที่คุณวายุแล้วทุกคนค่อยตามออกไป"

"พี่บอมแต่มันเสี่ยงมากเลยนะ"

ลัคกี้ท้วงขึ้นด้วยความเป็นห่วง

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวครีมไปกับพี่เขาด้วยอย่างน้อยก็จะได้มีคนระวังหลัง"

"ไม่เป็นไรครับ"

"นะคะ อย่างน้อยครีมก็อยากช่วยอะไรบ้าง ครีมเองก็อยากกลับบ้านเหมือนกัน"

ครีม เด็กสาววัย 18 ที่วิ่งหนีตายมาพร้อม ๆ กัน เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าวันหนึ่งจะต้องมาอยู่บนเส้นระหว่างความเป็นความตายแบบนี้ และมันก็คงไม่ใช่แค่เธอที่อยากมีชีวิตรอดออกไป คนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

ฉะนั้นถ้าหากมีอะไรที่พอช่วยได้เธอก็อยากจะช่วย เธอไม่อยากเห็นแก่ตัวเหมือนอย่างที่เธอโดนคนกลุ่มนั้นกระทำ

"งั้นเอาแบบนี้นะครับ"

วายุหยิบไม้ถูพื้นขึ้นมาแล้วจับมันกระแทกกับหัวเข่าจนมันหักออกเป็นส่องส่วนก่อนจะยื่นฝั่งที่เป็นปลายแหลมให้กับครีม ส่วนบอมก็คว้าเอากรรไกรตัดแต่งกิ่งไม้มาถือเอาไว้เพื่อใช้เป็นอาวุธ

"ทั้งสองคนพร้อมนะครับ คุณบอมจำรายละเอียดรถของผมได้นะครับ"

"ครับจำได้ไม่พลาดแน่นอน"

วายุเอามือจับลูกบิดประตูแล้วหันมาถามเพื่อความแน่ใจ

ครีมและบอมพยักหน้าพร้อมกัน

มือหนึ่งถืออาวุธอีกมือหนึ่งจับกันไว้ก่อนที่วายุจะค่อย ๆ เปิดประตูแล้วทั้งสองคนก็เดินอ้อมไปด้านหลัง

เป้าหมายคือลานจอดรถที่อยู่ไม่ไกล

ถึงแม้มันจะเสี่ยงแต่มันก็ดีกว่านั่งรอความตายอยู่ในห้องแคบ ๆ ห้องนี้ที่ไม่รู้ว่าพวกมันจะบุกเข้ามาได้ตอนไหน

ทั้งสองคนเฝ้าบอกตัวเองในใจ ว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดี