Novels by Deal666

"ทุกคนนอนพักได้เลยนะคะ เดี๋ยวใกล้ถึงแพรวปลุกเอง"เมื่อเห็นว่าคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฟาร์ม และ ธารน้ำเองก็รู้สึกเพลียมากเช่นกันเลยค่อย ๆ เอนตัวลงนอนความเงียบปกคลุมในรถ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังอยู่แพรวยังคงจดจ่อกับเส้นทางข้างหน้า หนทางในครั้งนี้ช่างแสนยาวไกลเหลือเกินในความรู้สึกของเธอกึก กึก กึก กึกเสียงแปลกปลอมดังขึ้นในรถ"คุณตาล...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"แพรวหันมามองต้นตอของเสียง เห็นว่าตาลนอนเอาเสื้อคลุมหน้าเอาไว้เธอเอื้อมมือไปสะกิดฟาร์มเบา ๆ เมื่อรับรู้ถึงอันตรายใกล้ตัวที่กำลังจะเกิดขึ้น"คุณตาล.....คุณตาลเขา.."แพรวสบตากับฟาร์มโดยที่ไม่ต้องอธิบายอะไรฟาร์มก็เข้าใจดี ในขณะที่ธารน้ำที่ตื่นขึ้นมายังมีอาการสะลึมสะลืออยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทีของแพรวและฟาร์มเธอก็สัมผัสได้ทันทีว่าคนข้างตัวเธอไม่ใช่ตาลเพื่อนของเธออีกต่อไปฟาร์มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจับที่เสื้อคลุมก่อนจะกระชากออกอย่างแรงเผยให้เห็นใบหน้าขาวซีด ดวงตาขาวโพลน และเลือดที่ไหลออกมาจากปากและจมูกเสียงฟันกระทบกันอย่างหิวกระหายในบางสิ่ง ไม่ทันได้ตั้งตัว ตาลกระโจนใส่ธารน้ำซึ่งเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ธารน้ำล้

"เราต้องหารถ ในนี้มีใครขับรถมาบ้าง"ธารน้ำเสนอความเห็นหลังจากที่อ่านข้อความของปิ่นซ้ำไปซ้ำมา มันคงเป็นทางเลือกเดียวที่มีตอนนี้"แพรวขับมาค่ะ จอดอยู่ลานจอดรถด้านหลัง""แล้วพวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดขนาดนั้น จะออกไปยังไง อีกอย่างขับรถน่ะ ยังไม่เข็ดอีกเหรอ"ฟาร์มพยายามทักท้วงเมื่อเขานึกถึงความพยายามที่จะออกไปล่าสุดล้มเหลวไม่เป็นท่า จนทำให้ต้องมาติดอยู่ที่นี่"แต่เราก็ไม่มีทางอื่นแล้วนะคะ ถ้าจะไม่ใช้รถ กว่าจะเดินฝ่าไปถึงสนามบินไม่เหนื่อยตายก็ถูกพวกมันรุมกัดตายอยู่ดี หรือจะนอนรอความตายอยู่ที่นี่... มีแต่ตายกับตายอยู่ที่ว่าจะเลือกตายทางไหนกัน"แพรวอธิบายถึงความน่าจะเป็น เธอเข้าใจดีว่าฟาร์มรู้สึกอย่างไร ภาพของอาร์ตี้ที่กลายร่างเป็นซอมบี้ก็ยังคงติดตาเธอไม่หายเช่นกัน แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงเธอพบเห็นคนตายมานับครั้งไม่ถ้วน ที่มีสติประคองตัวเองได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้วเป้เดินตรงไปที่ประตูบานใหญ่ด้านหน้าก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันออก"พวกมันไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกเรารีบออกไปอาจจะทัน....รถคุณแพรวอยู่ตรงไหนนำไปเลยครับ""ไปค่ะ ใครจะอยู่ก็เชิญแต่แพรวขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าอย่างน้อยก็ยังมีความหวัง"เป

บอมลากลัคกี้เข้าไปด้านในแล้วปิดล็อคประตูกระจกอย่างรวดเร็ว ว๊ายยยยยย เสียงกรีดร้องของครีมทำเอาทุกคนตกใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อพบว่าเธอเพียงตกใจซากของซอมบี้ที่นอนตายอยู่บนพื้นเท่านั้น ปึก ปึก ปึก ปึก เสียงกลุ่มซอมบี้ที่กำลังเอาหัวเคาะอยู่ที่ประตูเพื่อจะหาทางเข้ามาด้านใน เสียงขู่คำราม และเสียงของซี่ฟันที่กระทบกันกลายเป็นเสียงหลอกหลอนทุกคนในทุกวินาที "เอากระดาษมาปิดรอบ ๆ พวกมันจะได้ไม่เห็นอะไร เดี๋ยวก็คงไปเอง" ทุกคนลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพิมบนชั้นพร้อมด้วยกาวที่วางขายเอาไว้ ก่อนจะทาลงบนกระดาษละติดไปที่ผนังกระจกรอบร้าน ไม่ใช่แค่ไม่ให้พวกมันเห็นพวกเขา แต่พวกเขาเองก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกมันเช่นกัน ไม่นาน รอบร้านก็ถูกปิดจนทึบมองไม่เห็นด้านนอกอีกต่อไป มีเพียงเสียงฝีเท้าเดินไปมาเท่านั้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าพวกมันยังอยู่ "แล้วอีกคนที่มากับเราละคะ เกิดอะไรขึ้น" ปิ่นหันไปถามครีมที่ในตอนนี้เธอยังดูหวาดกลัวไม่หาย "แจนค่ะ เขาชื่อแจน เราพาเขาไปเข้าห้องน้ำ แล้วตอนนั้นเราก็ดันปวดฉี่พอดีเลยขอให้เขารอ ตอนเรากำลังใส่กางเกงเราได้ยินเสียงแจนร้องเรียก ตอนนั้นเรากลัวมาก เราขอโทษที่เราไม่กล้าเปิ

'ผมเจอรถแล้ว ด้านหลังปลอดภัยดี พวกซอมบี้น่าจะเข้าไปในชุมชนกันหมดแล้ว'ข้อความจากบอมส่งเข้ามาในมือถือของวายุ ทุกคนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว อุปกรณ์ในห้องที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้ ถูกหยิบขึ้นมาเตรียมไว้เพื่อความไม่ประมาท"เดี๋ยวกี้ปิดท้ายให้เองค่ะ คุณวายุนำไปได้เลย"ห้าผู้รอดชีวิต เดินเรียงแถวออกจากห้องเก็บของช้า ๆ ทุกคนพยายามก้มตัวให้ต่ำที่สุดถึงแม้จะพอรู้ว่าพวกซอมบี้ไล่ล่าจากเสียงแต่ก็ไม่ได้มีความมั่นใจว่าสายตาของพวกมันสามารถมองเห็นในระยะแค่ไหน ทุก ๆ ก้าวที่เดินจึงต้องระมัดระวังอย่างถึงที่สุดพรึ่บ....วายุยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเพื่อให้ทุกคนหยุดเดิน เมื่อข้างหน้ากำลังมีซอมบี้สองตัวเดินวนไปเวียนมาอยู่ที่น่าโมโหก็คือมันเป็นเส้นทางเดียวที่จะพาทุกคนไปยังลานจอดรถที่อยู่ใกล้นิดเดียวเท่านั้น"รถผมอยู่ตรงนั้น คันสีแดง"วายุกระซิบอย่างเบาที่สุดแล้วชี้ไปที่รถคันสีแดงโดดเด่นกลางลานจอด"เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันไปอีกทาง ถ้าภายใน 5 นาทีผมไม่กลับมาทุกคนไม่ต้องรอผม โอเคนะครับ"ลัคกี้คว้าแขนวายุเอาไว้"กี้มีวิธีที่ดีกว่านั้นโดยที่เราไม่ต้องเสี่ยงเลยค่ะ"ก้อนหินขนาดกลางถูกหยิบขึ้นมาในมือ ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าลัคกี้กำลั

"เราจะทำยังไงกันต่อไป"หลังจากได้สติจากเหตุการณ์ที่อาร์ตี้กลายเป็นซอมบี้ ธารน้ำจึงลองเอ่ยถามคนอื่นๆ เพราะยังไม่ความคืบหน้าของการช่วยเหลือใด ๆ ส่งมาถึงเสียทีทางรอดเดียวที่เคยมีก็กลายเป็นซากถูกซอมบี้รุมกัดแทะอยู่ด้านนอกไปเสียแล้ว"เหนื่อยมากจริง ๆ เราควรนอนพักกันหน่อยไหม ไม่ไหวแล้ว"เป้หันไปบอกทุกคน "ใครจะไปหลับลงซอมบี้อยู่ข้างนอกเป็นร้อยขนาดนั้น"ธารน้ำก็ยังเป็นธารน้ำที่ทำตัวขวางโลกจนน่าเอือมระอา"เธอจะยืนแหกปากหรืออะไรก็ตามใจ พวกเราเจออะไรกันมาตั้งเยอะและไม่รู้มันจะไปจบที่ตรงไหน ส่วนฉันขอตัวไปนอนเอาแรงก่อน อย่างน้อยถ้าพรุ่งนี้ต้องวิ่งหนีซอมบี้ฉันก็คงจะมีแรงมากพอไม่ถูกมันกัดตาย"แพรวเองก็คงหมดความอดทนกับความนิสัยเสียของผู้หญิงคนนี้เต็มที เธอหามุมที่ดูปลอดภัยที่สุดและมีคราบเลือดน้อยที่สุดก่อนจะเอนตัวลงหลับตานอนไม่นานคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยในสิ่งที่ แพรวพูด จึงพากันแยกย้ายหามุมของตัวเองเพื่อพักผ่อนเวลาผ่านไป แสงสว่างจากพระอาทิตย์ด้านนอกสาดส่องเข้ามา กลุ่มคนหนีตายค่อย ๆ ตื่นลืมตา พลางสำรวจว่าตัวเองยังอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้กลายเป็นตัวประหลาดไปอีกคน"เดี๋ยวเราลองเช็คข่าวในมือถือไหมว่ามีอะไรคื

ฟาร์มใช้เก้าอี้ฟาดไปที่ใบหน้าของ 1 ในซอมบี้เต็มแรงจนมันล้มลง แต่มันก็เพียงไม่นาน เมื่อร่างกายของพวกมันค่อย ๆ บิดหมุนและกลับลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง"ในหนังมันเน้นฆ่ากันที่หัว ตีที่หัวมันเลย"อาร์ตี้ตะโกนบอกเมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงใช้เก้าอี้ช่วยกันฟาดลงไปที่ศีรษะของซอมบี้ทั้งสามตัวเต็มแรง และเมื่อมันล้มลงก็ยังทุบลงไปซ้ำ ๆ จนใบหน้าของซอมบี้เละเทะ สมองกระจัดกระจาย เลือดสีแดงไหลนองเต็มพื้นไปหมด ทุกคนยังคงกระหน่ำตีลงไปซ้ำ ๆ อย่างบ้าคลั่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมากัดใครได้อีก"ช่วยด้วย"จู่ ๆ ก็มีซอมบี้อีกตัวพุ่งมาที่อาร์ตี้อย่างรวดเร็วอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี อาร์ตี้ล้มลงไปนอนกับพื้น เขายกแขนขึ้นกันคมเขี้ยวของมันจนถูกกัดเป็นรอยเหวอะ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะมาดึงซอมบี้ออกไป แล้วจัดการฆ่ามันในทันที"อาร์ตี้!!"ฟาร์มทิ้งเก้าอี้ลงกับพื้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูเพื่อน ในขณะที่คนอื่น ๆ ถอยออกมา เพราะทุกคนจำได้ดี กับภาพของอะตอมที่ถูกกัด แล้วค่อย ๆ กลายไปเป็นพวกมัน ซึ่งฟาร์มเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นเขาจึงไม่รู้ชะตากรรม ว่าอีกไม่นานมันจะเกิดอะไรขึ้นฟาร์มฉีกชายเสื้อมาพันแผลที่แขนของอ

บริษัท วิหคไพลิน กรุ๊ปหลังเสร็จจากประชุมใหญ่ เฌอลินล์ จึงกลับมายังห้องทำงานของตัวเองเพื่อสะสางงานที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จ"นายหญิงคะ คุณการันต์มาขอพบค่ะ บอกว่าจะมาคุยเรื่องโครงการ"พัดชาเดินมารายงานกับเจ้านาย จึงบุคคลที่นัดหมายเข้ามากะทันหัน"อืม ให้เขาเข้ามาได้"ผู้ติดต่อรีบสาวเท้าเข้ามาทันที ที่ได้รับคำอนุญาต ในมือถือแฟ้มสีดำ พร้อมด้วยเอกสารอีกหลายแผ่น ด้วยคราวนี้ตั้งใจว่าจะมาจัดการเรื่องงานจริง ๆ "นี่เป็นรูปแบบตัวอาคาร รวมถึงรายละเอียดพื้นที่ ภายในคาสิโนที่จะทำการเริ่มก่อสร้างครับ"การันต์วางแฟ้มลงตรงหน้าประธานสาว"พวกห้องพิเศษ ฉันแนะนำให้คุณเพิ่มพวกระบบความปลอดภัยลงไปนะ เพราะส่วนใหญ่คนที่จะมาเลือกใช้บริการห้องพวกนี้ คงเป็นคนมีชื่อเสียง ตำแหน่งและต้องการความเป็นส่วนตัวมาก ๆ ฉะนั้นจุดนี้ต้องปลอดภัยมากกว่าส่วนอื่น ๆ "เฌอลินล์แนะนำ"ครับ เดี๋ยวผมให้คนลองติดต่อผู้เชี่ยวชาญด้านนี้ดูอีกที""อืม จริงซิ ฉันจำได้ว่าพื้นที่ข้าง ๆ ตอนไปสำรวจมันเป็นบ่อน้ำเล็ก ๆ ใช่ไหม""ใช่ครับ"การันต์นั่งมองท่าทางจริงจังของอีกฝ่ายอย่างลืมตัว ก่อนจะลอบถอนหายใจเบา ๆ เมื่อเสียงของเธอช่วยเรียกสติให้กลับคืนมา"

โรงพยาบาลหลังจากที่เฌอลินล์รู้ข่าวเรื่องที่นิธิถูกลอบทำร้าย วันรุ่งขึ้นเธอจึงรุดมาเยี่ยมเขาแต่เช้า"เป็นยังไงบ้างคะ"กระเช้าผลไม้ถูกนำไปวางไว้ที่เคาน์เตอร์สำหรับจัดเก็บอาหารที่ญาตินำมาเยี่ยมผู้ป่วยคนเจ็บนอนอยู่บนเตียงสีขาว ใบหน้าที่ร่องรอยฟกช้ำ ตามลำตัวมีบาดแผลกระจายอยู่หลายแห่ง สำหรับนายหญิงขององค์กรใต้ดิน การเห็นคนบาดเจ็บเธอย่อมไม่รู้สึกอะไร แต่เพราะผู้ชายตรงหน้าเปรียบเสมือนเพื่อนคนหนึ่ง จึงทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้ "ปลอดภัยดีแล้วครับ โชคดีที่คุณรันต์ผ่านไปตรงนั้น เลยช่วยพาผมมาส่งโรงพยาบาล""คุณรันต์..หมายถึงการันต์เหรอคะ"นิธิพยักหน้า"แล้วเขาไปอยู่ที่นั่นได้ยังไง"เฌอลินล์ถามต่อ ในใจรู้สึกกังวลขึ้นมา กลัวว่าสาเหตุของการบาดเจ็บครั้งนี้ อาจมีต้นเรื่องมาจากตัวเธอเอง"ผมไม่ทราบเหมือนกัน แต่ว่าเขาเหมือนจะรู้เรื่องที่คุณเฌอเอาไฟล์วงจรปิดส่งมาให้ทางบริษัทของผมกู้ข้อมูลด้วยนะ""หมายความว่ายังไงเหรอคะ""เมื่อหลายวันก่อนมีคนของสิงหอนันต์มาว่าจ้างให้บริษัทผมกู้ไฟล์กล้องวงจรปิด ตอนผมตรวจสอบเบื้องต้น ผมเลยรู้ว่ามันเป็นงานตัวเดียวกันกับที่คุณเฌอจ้างผม"หญิงสาวหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ในใจหวาดหว

เมื่อรู้ว่าภาพจากกล้องวงจรปิดคงหมดโอกาสกู้คืน การันต์จึงเปลี่ยนเป้าหมาย มาทุ่มเทให้กับโครงการคาสิโนแทน เพราะอย่างน้อย หากงานนี้สำเร็จ ข้อตกลงที่คุยกับเฌอลินล์เอาไว้ บวกกับพวกผู้อาวุโสที่ยังคงกังขาในความสามารถของเขา คงพอเปลี่ยนแปลงอะไรได้บ้าง ถึงตอนนั้น อำนาจในมือ และความมั่นคงที่เพิ่มเข้ามา คงพอจัดการผู้นำสูงสุดคนนี้ให้สั่นคลอนได้บ้าง"วันนี้เธอไปไหนมาบ้าง"ทายาทสิงหอนันต์ นั่งอยู่ในห้องทำงานที่บริษัท สายตาเหม่อมองออกไปที่ท้องฟ้าด้านนอก นี่คงเป็นหนึ่งนาทีอันมีค่าของเขาที่พอได้รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง"อยู่ร้านกาแฟเกือบทั้งวันครับ ส่วนตอนบ่ายเข้ามาประชุมที่บริษัท ช่วงเย็นคิดว่าคงไปงานเลี้ยงบวกเอสทีอาร์ แน่ ๆ เพราะเป็นพันธมิตรทางธุรกิจกับทางคุณเฌอมานาน""ไม่ใช่บริษัทในความดูแลขององค์กร..""ครับ อันที่จริงเขาส่งบัตรเชิญมาให้นายใหญ่เหมือนกัน แต่นายใหญ่บอกว่าถ้าเป็นงานแบบนี้ให้ทิ้งทันที ผมเลยไม่ได้แจ้ง"การันต์เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันไปคว้าเสื้อคลุมบนพนักเก้าอี้ขึ้นมาสวม"ผมเปลี่ยนใจแล้ว เราไปเปิดหูเปิดตากันสักหน่อยดีกว่า เผื่อว่าจะมีอะไรน่าสนใจบ้าง"แม้จะงุนงงเล็กน้อย แต่ภูผาเลือกที่จะเ

วิหคไพลิน กรุ๊ป (Vihokphailin Group) คือหนึ่งในอาณาจักรธุรกิจวัสดุก่อสร้างที่เก่าแก่ และทรงอิทธิพลที่สุดของประเทศ ครอบคลุมตั้งแต่เหมืองหิน โรงงานปูนซีเมนต์ โรงงานเหล็ก คอนกรีตสำเร็จรูป กระจก อะลูมิเนียม สุขภัณฑ์ ไปจนถึงเครือข่ายขนส่งและศูนย์กระจายสินค้าวงการอสังหาริมทรัพย์ต่างรู้กันดีว่า หากโครงการใดใช้วัสดุจาก วิหคไพลิน กรุ๊ป แทบไม่ต้องกังวลเรื่องคุณภาพ เพราะชื่อของตระกูลเปรียบเสมือนตราประทับแห่งมาตรฐานที่สั่งสมมาหลายสิบปีภายใต้การบริหารงานของเฌอลินล์ วิหคไพลิน ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล ในวันที่ผู้ถือหุ้น มองว่าเธอเป็นเพียงเด็กผู้หญิงอายุ 17 ที่ไม่มีวันแบกความรับผิดชอบมูลค่ามหาศาลนี้เอาไว้ได้ ทว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เด็กสาวที่เคยถูกสบประมาท กลับทำให้ธุรกิจเติบโตอย่างต่อเนื่อง ขยายฐานการผลิต เพิ่มกำลังส่งออก และพาบริษัทก้าวเข้าสู่ตลาดต่างประเทศได้อย่าไม่น่าเชื่อและด้วยความสามารถขอเธอ จึงไม่มีข้อกังขาใด ๆ กับการเป็นผู้ร่วมชิงตำแหน่งผู้นำสูงสุดขององค์กรใต้ดินแบล็ก คิงดอม ซึ่งสุดท้ายแล้ว เธอได้มันมาครบอครอง"นายหญิงคะ คุณรันต์มาขอพบค่ะ"พัดชา แจ้งธุระเร่งด่วนให้กับเจ้านายของเธอได

กล่องพัสดุสีน้ำตาลถูกส่งไปยังบ้านมงคลสกุล 'ขวัญข้าว' หัวหน้าแม่บ้านเป็นคนนำมาส่งต่อให้กับอันดา ซึ่งกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ภายในห้องทำงาน"ใครส่งมา" หญิงสาวเอ่ยถามเสียงเรียบ"ไม่ทราบค่ะ ตอนเช้าคนงานออกไปทำความสะอาดก็เจอถูกวางเอาไว้แล้ว ระบุหน้ากล่องถึงคุณหนู""อืมขอบใจ ถ้าไม่มีอะไรก็ไปทำงานต่อได้เลยนะ ว่าแต่พ่อกับแม่ใหญ่ยังไม่กลับอีกเหรอ""ยังค่ะ เห็นบอกว่าน่าจะพักอยู่ที่นั่นอีกสักพัก ไม่มีกำหนดแน่นอน"เธอเพียงขานรับรู้เบา ๆ และไม่คิดจะถามอะไรกลับไป สำหรับคนบ้านนี้ เธอเป็นเหมือนหุ่นยนต์ไขลาน ที่ไม่เคยมีใครสนใจ สร้างทุกอย่างด้วยตัวเอง แต่ก็เหมือนถมหินลงทะเล ที่ชาตินี้คงไม่มีวันเต็ม เพียง เพราะเกิดมามีสถานะเป็นลูกสาวนอกสมรสของ 'อรรณพ' หากไม่ใช่เพราะ'ดารัณ' ไม่สามารถมีลูกได้ ป่านนี้เธอคงกลายเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานสงเคราะห์สักแห่งใคร ๆ ต่างบอกว่าเธอโชคดี ที่ได้มาอยู่ในครอบครัวที่มีทั้งอำนาจ และ ชื่อเสียงอย่าง 'มงคลสกุล' แต่สำหรับเธอมันคือความกดดัน และ อึดอัด ที่รู้ว่าสุดท้ายแล้ว คนพวกนั้น ก็มองว่าเธอไร้ค่าอยู่ดี"กล้องวงจรปิดหน้าบ้านก็จับไม่ได้ว่าเป็นใครเอามาวาง อยากรู้นัก ว่าม

หลังงานศพของเจนภพผ่านไป ทั้งการันต์ และ เฌอลินล์ ต่างยังคงตามสืบหาคนร้ายกันอย่างไม่ลดละ "ได้ไฟล์กล้องวงจรปิดของสุสานมาแล้วใช่ไหม"นายหญิงของแบล็ก คิงดอม เอ่ยถาม เธอมองดูเอกสารบนโต๊ะ พร้อมด้วยแฟลชไดร์ฟ อันเป็นข้อมูลสำคัญ ที่ลูกน้องนำมาส่งมอบให้"ค่ะ""ทางนั้นไม่รู้ตัวใช่ไหม""ไม่ค่ะ คนของเราเก็บงานเรียบร้อยดี คุณรันไม่มีทางรู้ว่าเราแอบเอาข้อมูลมาอย่างแน่นอน แต่ไฟล์ข้างในเสียหายทั้งหมด ฉันไม่แปลกใจที่คุณรันจะมองว่านายหญิงเป็นคนฆ่า เพราะมันมีแค่ภาพของนายหญิงอยู่ที่สุสานในคืนเกิดเหตุ"พัดชารายงานทุกอย่างไปตามความจริง หลักฐานเพียงน้อยนิดที่มี ชี้มายังเจ้านายของเธอ แม้จะไม่ชัดเจน แต่เฌอลินล์เป็นเพียงคนเดียว ที่ไม่มีพยานมายืนยันในช่วงเวลาเกิดเหตุ หากไม่ใช่เพราะเธอเป็นคนดูต้นทางให้เจ้านายในคืนนั้น เธอเองคงเชื่ออย่างที่การันต์พูดไปแล้ว "เดี๋ยวฉันลองหาคนที่สามารถกู้ไฟล์พวกนี้เอง เธอตามเรื่องต่อไปแล้วกัน คืบหน้ายังไงก็มารายงานฉัน""ค่ะนายหญิง"หลังจากจัดการเรื่องส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย เฌอลินล์ จึงเดินทางไปยังร้านกาแฟ "พี่เฌอ มาแล้วเหรอคะ ให้ทายว่าวันนี้ใครมาเป็นลูกค้ารายแรกของร้านเรา"พราว