Novel-novel oleh Deal666

ฟาร์มใช้เก้าอี้ฟาดไปที่ใบหน้าของ 1 ในซอมบี้เต็มแรงจนมันล้มลง แต่มันก็เพียงไม่นาน เมื่อร่างกายของพวกมันค่อย ๆ บิดหมุนและกลับลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง"ในหนังมันเน้นฆ่ากันที่หัว ตีที่หัวมันเลย"อาร์ตี้ตะโกนบอกเมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงใช้เก้าอี้ช่วยกันฟาดลงไปที่ศีรษะของซอมบี้ทั้งสามตัวเต็มแรง และเมื่อมันล้มลงก็ยังทุบลงไปซ้ำ ๆ จนใบหน้าของซอมบี้เละเทะ สมองกระจัดกระจาย เลือดสีแดงไหลนองเต็มพื้นไปหมด ทุกคนยังคงกระหน่ำตีลงไปซ้ำ ๆ อย่างบ้าคลั่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมากัดใครได้อีก"ช่วยด้วย"จู่ ๆ ก็มีซอมบี้อีกตัวพุ่งมาที่อาร์ตี้อย่างรวดเร็วอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี อาร์ตี้ล้มลงไปนอนกับพื้น เขายกแขนขึ้นกันคมเขี้ยวของมันจนถูกกัดเป็นรอยเหวอะ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะมาดึงซอมบี้ออกไป แล้วจัดการฆ่ามันในทันที"อาร์ตี้!!"ฟาร์มทิ้งเก้าอี้ลงกับพื้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูเพื่อน ในขณะที่คนอื่น ๆ ถอยออกมา เพราะทุกคนจำได้ดี กับภาพของอะตอมที่ถูกกัด แล้วค่อย ๆ กลายไปเป็นพวกมัน ซึ่งฟาร์มเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นเขาจึงไม่รู้ชะตากรรม ว่าอีกไม่นานมันจะเกิดอะไรขึ้นฟาร์มฉีกชายเสื้อมาพันแผลที่แขนของอ

"ออกรถเลยเร็ว"สิงหาตะโกนบอก ก่อนที่อาร์ตี้จะปีนขึ้นไปนั่งที่คนขับแล้วสตาร์ตรถทันที"อาร์ตี้จะทำอะไรนะ รอพวกเขาก่อน"ปิ่นพยายามห้ามแต่กลับถูกคนอื่น ๆ รั้งตัวเอาไว้"ปล่อยนะไอ้พวกเห็นแก่ตัว พี่เขาอุตส่าห์มาช่วยเรานะ""อยากช่วยมันนักก็ลงไปเลยไป!!"ธารน้ำผลักปิ่นเต็มแรงจนเธอกระเด็นตกจากรถ"เธอทำบ้าอะไรของเธอ"เกรซดึงแขนธารน้ำที่เพิ่งเลื่อนปิดประตูเสร็จ"ทำไม! อยากจะลงไปเป็นฮีโร่แบบมันอีกคนไหมล่ะ มีใครอยากลงตามมันไปไหมจะสงเคราะห์ให้""แต่ทำแบบนี้เท่ากับเธอฆ่าพวกเขาเลยนะ""พวกนั้นแค่หกเจ็ดคน กับคนบนรถเป็นสิบคน เราก็แค่ต้องเลือก...ออกรถเลยค่ะอาร์ตี้"ธารน้ำหันไปบอกอาร์ตี้ที่ในตอนนี้ประจำที่คนขับเรียบร้อยแล้วคนอื่น ๆ ในรถต่างทำได้แค่นิ่งเงียบไม่กล้าพูดอะไร ไม่มีใครอยากเอาชีวิตมาเสี่ยง ยิ่งได้เห็นฝูงซอมบี้ที่กำลังแห่กันเข้ามาทุกทิศทางก็ยิ่งหวาดกลัวจนลืมไปว่าคนที่พวกเขาทอดทิ้งเอาไว้ข้างหลังก็คงตกอยู่ในความรู้สึกเดียวกันอาร์ตี้เลี้ยวรถมุ่งตรงไปยังทางออก แต่เพราะเสียงดังที่เกิดขึ้นมาทำให้ในตอนนี้ด้านหน้ามีกลุ่มซอมบี้อยู่เต็มไปหมด คงยากที่จะฝ่าออกไป เขาจึงตัดสินใจวนไปอีกด้าน"เกาะแน่น ๆ นะ ผมจะ

"เราโทรไปตามเบอร์ที่เขาให้มาดีไหม บอกเขาว่าเราอยู่ที่นี่"อิงจันทร์เสนอ"ได้ ๆ เดี๋ยวเราโทรให้"เกรซรีบกดเบอร์ตามที่ในข่าวได้แจ้งเอาไว้ ไม่นานเจ้าหน้าที่ก็รับสาย"สวัสดีค่ะ ตอนนี้พวกเราประมาณ 20 คนติดอยู่บริเวณที่จัดงานมีตที่เป็นข่าวค่ะ เราหลบอยู่ห้องแต่งตัวนักแสดงที่เป็นตู้คอนเทนเนอร์ข้าง ๆ ที่จัดแสดง ต้องการความช่วยเหลือด่วนค่ะ"เกรซบอกรายละเอียดทั้งหมดอย่างรวดเร็ว และคาดหวังว่าจะมีใครสักคนมาช่วยเธอและทุกคนออกไป"พี่ต้องรีบมานะคะ พวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมด"เกรซกรอกเสียงลงไปในสายก่อนที่จะลดมือถือลงด้วยสีหน้าผิดหวัง"เขาว่าไงบ้าง"อิงจันทร์เอ่ยถามเพื่อนสนิท"เราอยู่จุดที่ไกลที่สุด กว่าเขาจะจัดการรอบนอกเสร็จจนกระชับพื้นที่เข้ามาถึงเราก็อาจจะใช้เวลาหนึ่งถึงสองวัน เขาบอกให้พวกเรารอแบบนี้ไปก่อน คนขอความช่วยเหลือเยอะ เจ้าหน้าที่มีไม่พอ"น้ำเสียงเกรซคล้ายอยากจะร้องไห้เต็มที เธอแค่อยากมาเจอศิลปินที่รักสักครั้งในชีวิตแต่กลับต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายจนเกินจะทนไหว"ไม่เป็นไรนะมึง ไม่เป็นไร อีกไม่นานมึง ไม่นาน เราจะปลอดภัย"อิงจันทร์กอดเพื่อนเอาไว้แน่นสภาพสิ้นหวังของเกรซสร้างความหดหู่ให้กับหลายคน

"ดื่มน้ำกันหน่อยนะครับ ตอนนี้คงทำได้แค่รอจริง ๆ ข้างนอกเสียงก็เริ่มเงียบลงแล้ว"วายุเป็นคนแรกที่เอ่ยปากขึ้นหลังจากที่ทุกคนนั่งเงียบกันอยู่นาน"ขอบคุณค่ะ"กลุ่มผู้หนีภัยรับน้ำดื่มจากวายุคนละขวด ในใจแม้ยังกลัวแต่ก็แอบตื่นเต้นไม่น้อยที่มาติดอยู่ในห้องเดียวกับดาราคนโปรดแบบนี้"อาร์ตี้กับน้องฟาร์มเอาน้ำไหมคะ"อิงจันทร์เอ่ยถามขึ้น"ไม่เป็นไรครับ พวกพี่ดื่มกันเลยผมไม่หิวอีกอย่างพวกผมก็มีแก้วส่วนตัวแล้วครับ"บรรยากาศในตอนนี้ไกลจากสิ่งที่คาดหวังไว้มาก ศิลปินคนโปรดดูไม่เหมือนกับที่เคยเห็นผ่านหน้าจอแต่ทุกคนก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ สถานการณ์แบบนี้จะให้ปั้นหน้ามีความสุขก็คงจะยาก"แล้วนี่เราจะได้กลับบ้านตอนไหน มันก็จะสี่ทุ่มแล้วนะ ตำรวจยังไม่มาอีกเหรอ"สิงหา หนึ่งในทีมนักแสดงหันไปถามนาที เพื่อนนักแสดงที่นั่งอยู่ข้างกัน"ในโซเชียลตอนนี้มีแต่เรื่องนี้เต็มไปหมดเลยค่ะ แต่ยังไม่มีความคืบหน้าเรื่องการช่วยเหลือเลย"ปิ่น ไล่อ่านข้อความในมือถือที่เต็มไปด้วยภาพของเหตุการณ์ที่เกิดซึ่งก็มีหลายคนที่ออกความเห็นว่าคลิปเหล่านี้เป็นเพียงคอนเทนต์ตัดต่อเรียกร้องความสนใจที่ถูกจัดฉากขึ้นไม่ใช่เรื่องจริง และนั่นก็อาจจะเป็นไ

"หนาว....""ทำไมเธอหน้าซีดจัง""หนาวมากเลย ช่วยด้วย""เฮ้ย! อะตอม คุณโอเคหรือเปล่า""รู้จักกันเหรอคะ""เคยเจอตามงานอีเวนต์ค่ะ เขาชื่ออะตอม"ร่างกายของอะตอมสั่นเทา เหงื่อไหลผุดออกเต็มใบหน้าบาดแผลที่ต้นแขนเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ริมฝีปากของอะตอมเริ่มแห้งผากคล้ายว่าร่างกายกำลังมีอาการขาดน้ำอย่างรุนแรง"คุณอะตอมไหวไหมคะ""หนาว หิวน้ำ ใครมีน้ำไหมคะ" "ขอโทษนะคะมีใครพอจะมีเสื้อคลุมไหมคะแล้วก็ขอน้ำดื่มด้วยค่ะ"เมื่อเห็นท่าไม่ดี จึงต้องเอ่ยขอความช่วยเหลือ"เอาของเราไปก็ได้ค่ะ"เสื้อคลุมสีดำจากผู้ใจดีถูกยื่นมาให้ก่อนที่จะใช้มันคลุมไปที่ตัวของอะตอมที่ยังคงนั่งกอดเข่าตัวสั่นไม่หาย"ขอโทษนะคะเราชื่อลัคกี้ เราเรียนหมออยู่ เราขอดูอาการเขาหน่อยนะคะ เผื่อจะพอช่วยอะไรได้บ้าง""ไอ้กี้ ทำอะไร""เขาน่าจะป่วย กูพกยามา เดี๋ยวให้เขากินสักหน่อยน่าจะดีขึ้น กว่าตำรวจจะมาถึงคงอีกนาน""อืม ๆ"ลัคกี้ หนึ่งในกลุ่มคนที่มางาน เธอนักศึกษาแพทย์ปีสี่ เหลือบมาเห็นความผิดปกติของอะตอมจึงยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ"ทานยาหน่อยนะคะ"ยาเม็ดสีขาวพร้อมน้ำดื่มถูกยื่นให้คนป่วย หลังจากได้ยาไปอะตอมดูสงบลงเล็กน้อย เธอนอนหลับตาแน่นิ่ง สร้

ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ชั่วโมงที่แล้ว"เอม แกเป็นอะไรหรือเปล่าเห็นแปลก ๆ ตั้งแต่ในคอนเสิร์ตแล้ว""ไม่รู้ว่ะ รู้สึกไม่สบายตัว เหมือนเป็นไข้ ""งั้นเรารีบกลับกันดีกว่า ไม่อยากอยู่นานด้วยกลัวเจออีพวกนั้น""ก็ดีเหมือนกัน เห็นมีคนพูดว่าจะตามตัวกูอยู่คงต้องไปเก็บตัวเงียบ ๆ สักพัก"เอม นักศึกษาสาว 1 ในกลุ่มแฟนคลับที่เพิ่งเดินออกมาจากงานด้านใน และกำลังจะเตรียมตัวกดเรียกรถ taxi เพื่อเดินทางกลับบ้าน"กูหิวน้ำ รอแป๊บนะ รถที่เรียกไว้ยังมาไม่ถึงใช่ไหม""เออ ๆ หิวเหมือนกัน ฝากด้วยนะเดี๋ยวกูไปนั่งรอตรงนู้น"เอมยืนหลบมุมอยู่ตามลำพัง ปล่อยให้เพื่อนสนิทวิ่งไปซื้อน้ำที่ร้านกาแฟ อาจเป็นเพราะจากการเข้าไปด้านในงานนานหลายชั่วโมง มันจึงทำให้เธอรู้สึกคอแห้งไม่น้อยเธอพยายามคิดแบบนั้น ทั้ง ๆ ที่เธอรู้ดีว่าตอนนี้ร่างกายของเธอกำลังมีบางอย่างที่ผิดปกติ บางอย่างที่มันไม่สามารถหาคำอธิบายด้วยเหตุผลได้เลยเอมยกมือลูกคอตัวเองเบา ๆ ในตอนนี้เพียงแค่น้ำลายยังดูเหมือนจะกลืนลงไปในลำคอได้ยากลำบากเสื้อยืดสีดำที่ใส่อยู่เริ่มให้ความรู้สึกไม่สบายตัวมากขึ้นทุกที อากาศที่ร้อนอยู่แล้วแต่ดูเหมือนมันกำลังร้อนมากขึ้นจนร่างกายผลิตเหงื่อออ

ภายในห้องทำงานกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง หลังจากที่การันต์พา อันดากลับไปเฌอลินล์มองดูเศษกระดาษที่ถูกเผาไหม้อยู่ในถังขยะ แล้วทำได้เพียงถอนหายใจออกมา"ส่งคนไปตามดูเอาไว้หน่อย โดยเฉพาะอันดา ฉันรู้สึกสังหรณ์ใจยังไงก็ไม่รู้"ร่างบางหันไปบอกคนสนิท"นายหญิงกลัวว่าคุณรันต์จะร่วมมือกับคุณอัน แล้ววางแผนกลับมาแก้แค้นเหรอคะ""เรื่องนั้นฉันไม่กลัวหรอก เพราะรู้ว่าเขามาแน่ แต่ที่ฉันกลัว คือกลัวว่าเขาจะทำพลาดจนตัวเองตายตามน้องชายไปต่างหาก.."เฌอลินล์ หยิบถ้วยกาแฟที่วางอยู่ขึ้นมาดื่มอย่างใจเย็น "รันต์เขาเก่งฉันไม่เถียง แต่เขาไม่มีทางทันเล่ห์เหลี่ยมพวกเหยี่ยว กา ในองค์กรได้หรอก เขาเด็ดขาด เด็ดเดี่ยว แต่ลึก ๆ เขายังเป็นการันต์ ผู้ชายเมื่อหลายปีก่อนนั่นแหละ"หลายวันต่อมา ร้านกาแฟบ้านเฌอ สามารถกลับมาเปิดบริการได้ตามปกติลูกค้าทั้งขาประจำ และเหล่านักเดินทางต่างแวะเวียนเข้ามาอุดหนุนกันไม่ขาดสาย บรรยากาศเดิม ๆ เริ่มหวนมาอีกครั้ง"เป็นไงบ้าง ได้พักผ่อนกันไปหลายวัน หน้าตาสดชื่นเชียวนะ"เฌอลินล์อดแซวเหล่าพนักงานไม่ได้ "สบายมากเลยค่ะ พวกหนูแอบมาดูพี่เฌอซ่อมร้านทุกวัน อยากให้เปิดเร็ว ๆ ต่อไปพวกหนูสัญญานะคะว่าจะดู

บ้าน สิงหอนันต์การันต์ กับ ภูผา กำลงนั่งปรึกษาเรื่องโครงการกันอยู่ภายในห้องโถงของตัวบ้าน ถึงแม้มั่นใจว่างานนี้ไม่มีทางพลาด แต่เขาจะไม่ประมาทอย่างเด็ดขาด"เวลากระชั้นชิดขนาดนี้ แปลว่าสัปดาห์หน้าเราต้องเริ่มรื้อถอนปรับปรุงพื้นที่เลยนะครับนาย ลำพังแค่เอกสารยื่นส่งเรื่อง จะกี่วันถึงผ่านยังไม่รู้เลย"คนสนิทมองดูกำหนดการต่าง ๆ แล้วได้แต่ถอนหายใจถึงคราวอยากจะทำ พวกที่ชี้นิ้วสั่ง ต่างพากันเรียกร้องเหมือนทุกอย่างเป็นเรื่องง่าย โดยหารู้ไม่ว่าหน้างานจริง ๆ ต้องเจอแรงกดดันมากแค่ไหน"ไม่ใช่ปัญหา ผมติดต่อทั้งหมดเอาไว้แล้ว เหลือแค่เอาคนของเราไปจัดการพื้นที่ งานนี้อย่าให้พลาดเด็ดขาด ไม่ใช่แค่กับคนนอก พวกไอ้แก่ในองค์กร ก็จ้องหาทางเขี่ยผมอยู่เหมือนกัน""ผมว่าระหว่างนาย กับ นายหญิง พวกผู้อาวุโส น่าจะอยากเขี่ยนายหญิงมากกว่านะครับ 5 ปีที่ผ่านมาเธอถูกลอบฆ่าน้อยซะเมื่อไหร่""นั่นมันเป็นสิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นสมควรได้รับต่างหาก"ระหว่างที่ทั้งสองคนกำลังคุยกันอยู่ ก็มีแขกไม่ได้รับเชิญคนหนึ่งเดินเข้ามาในบ้าน พร้อมกล่องกระดาษในมือ"อันดา คุณมาได้ยังไง"การันต์ เอ่ยทักทายตามมารยาท ใบหน้าเรียบเฉยไร้การตอบสนองอื่น

สำนักงานใหญ่ แบล็ก คิงดอม (Black Kingdom)หลังจากที่มีการประกาศออกมา เกี่ยวกับสัมปทานบ่อนการพนันถูกกฎหมายที่แรกของประเทศ เหล่าผู้อาวุโส จึงเรียกกลุ่มสมาชิกมารวมตัวกัน เพื่อจัดเตรียม และหาผู้ที่เหมาะสมมาจัดการดูแลโครงการใหญ่ในครั้งนี้"นายหญิงมาแล้วครับ"หนึ่งในหน่วยรักษาความปลอดภัยประจำองค์กร วิ่งเข้ามารายงาน ประตูบานใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก พร้อมความเงียบที่ปกคลุมห้องประชุมบทสนทนาอันเคยอื้ออึงเมื่อครู่ พลันขาดห้วง ราวกับทุกคนถูกมือที่มองไม่เห็นปิดปากเอาไว้เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังเป็นจังหวะช้า ๆหญิงสาวในชุดสูทสีขาวเข้ารูป เดินมาอย่างสง่างาม เรือนผมน้ำตาลประกายทอง ปลิวไหวตามจังหวะก้าว ใบหน้าสวยคม ไร้อารมณ์ ดวงตาเย็นเฉียบเธอกวาดมองทั่วห้องก่อนจะหยุดอยู่ร่างสูงของชายคนหนึ่งชั่วครู่ แล้วละความสนใจทิ้งไปตามเดิม ด้านหลัง คือบอดี้การ์ดกว่าสิบชีวิต เดินเป็นแถวอย่างมีระเบียบ แต่ละคนล้วนเป็นมือสังหารระดับหัวกะทิ ที่ผ่านสนามเลือดมานับครั้งไม่ถ้วนเฌอลินล์หยุดอยู่ที่หัวโต๊ะ แล้วปรายตามอง สมาชิกขององค์กร ที่นั่งเรียงตามลำดับตำแหน่ง ลงไปจนถึงผู้ดูแลเขตทั้งสี่คน "มากันครบแล้วใช่ไหมคะ"

เมื่อจบเรื่องแจกใบเตือนให้กับสิงหอนันต์ เฌอลินล์ และ พัดชาคนสนิท จึงมุ่งหน้ากลับมาที่บ้าน เพื่อพักผ่อน "นายหญิงคะ แม่บ้านส่งมาบอกว่าเมื่อเย็นคุณปรางโทรหานายหญิง ถามเรื่องร้านที่ไฟไหม้"เสียงถอนหายใจเบา ๆ ดังออกมาจากปากเจ้านายเฌอปราง คือแม่ของเฌอลินล์ เธอคือญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ ตั้งแต่เล็กจนโต เธอมักจะได้ยินคำพูดที่ว่า 'ฉันเลือกแต่งงานกับคนผิด ถ้าวันนั้นฉันไม่เลือกพ่อของแก ชีวิตเราสองคนแม่ลูก คงไม่ต้องมาเจออะไรแบบนี้' เด็กน้อยในเวลานั้นไม่เคยรู้เลยว่าหมายถึงอะไร จนในวันที่จอมทัพ เสียชีวิต เธอถึงได้เข้าใจ ว่านั่นไม่ใช่คำพูดที่เกิดจากความโมโห แต่มันคือสิ่งที่เฌอปรางรู้สึกจริง ๆ ผู้เป็นแม่ทิ้งตำแหน่งคุณนายของวิหคไพลิน แยกตัวไปอยู่ข้างนอก และไม่ขอมีส่วนเกี่ยวข้องใด ๆ กับงานขององค์กร นั่นทำให้ภาระอันหนักอึ้งตกมาอยู่ที่คนเป็นลูกสาวอย่างไม่มีทางหลีกเลี่ยงลงจากหลังเสือทำได้ยากฉันใด การออกจากความดำมืดของโลกใต้ดิน ก็ทำได้ยากฉันนั้น"คงมาเพราะเรื่องเดิม ๆ แหละ ไม่มีอะไรหรอก เอาเป็นว่าให้รู้แค่ไฟไหม้พอ ส่วนเรื่องวันนี้สั่งปิดปากคนของเราเอาไว้ให้ดี""ทราบแล้วค่ะนายหญิง"'บ้านวิหคไ

หลังจากคว้าน้ำเหลวเกี่ยวกับเรื่องเจ้าของดอกไม้ที่สุสาน การันต์จึงกลับมาที่บ้าน เพื่อพักผ่อนตั้งแต่ขึ้นมาเป็นผู้นำของสิงหอนันต์ การันต์ส่งครอบครัวของตน ออกไปที่อื่น บ้านหลังนี้มีเพียงบอดี้การ์ด และ คนงานแค่ไม่กี่คนเท่านั้น ที่ได้รับสิทธิ์ให้อยู่ต่อได้หลังอาบน้ำเสร็จ ขณะกำลังล้มตัวลงนอน มือถือเจ้ากรรม แจ้งเตือนข้อความจากลูกน้องคนสนิท เขาจึงรีบกดเปิดอ่านทันที ด้วยเกรงว่าจะเป็นเรื่องสำคัญร้าน กาแฟบ้านเฌอ เจ้าของคือ นางสาวเฌอลินล์ วิหคไพลิน เปิดเมื่อเจ็ดปีก่อน.."พื้นที่สกปรกแบบนั้น ไม่มีซะยังดีกว่า"ไม่นาน ท้องถนนที่เคยเงียบสงัดในช่วงกลางคืน กลับเต็มไปด้วยสัญญาณขอทางของรถดับเพลิงและรถฉุกเฉิน ที่กำลังมุ่งหน้าสู่ร้านกาแฟแห่งหนึ่ง ซึ่งกำลังเกิดไฟไหม้ด้วยความที่สิ่งปลูกสร้างเป็นใบจาก และ ไม้ เพลิงจึงลุกลามอย่างรวดเร็ว "พี่เฌอ อย่าเข้าไปค่ะ อันตราย"พราว พยายามรั้งเจ้านายเอาไว้ ทันทีที่เฌอลินล์มาถึง เจ้าตัวก็พุ่งใส่กองไฟตรงหน้าอย่างรวดเร็ว"ปล่อย!"ร่างกายที่ถูกฝึกการต่อสู้มาเป็นอย่างดี ลำพังแค่เรี่ยวแรงน้อยนิดของผู้หญิงคนหนึ่ง จึงไม่สามารถรั้งอีกฝ่ายเอาไว้ได้ เธอวิ่งสวนเจ้าหน้าที่เข้าไ

ตอน ร้านกาแฟริมถนนที่อยู่ห่างออกมาในเขตชานเมือง บรรยากาศโดยรอบเต็มไปด้วยสีเขียวของต้นไม้ และ ทุ่งหญ้า ร้านกาแฟ ถูกปลูกสร้างเป็นเรือนไม้ มุงด้วยหลังคาใบจาก เปิดโล่ง เหมาะสำหรับวันพักผ่อน หรือต้องการหนีออกจากเขตรถติดที่แสนวุ่นวาย ออกมานั่งทอดสายตา มองความชุ่มชื่นสบายตาจากธรรมชาติ'ร้าน กาแฟบ้านเฌอ'เป็นธุรกิจเล็ก ๆ ของเฌอลินล์ ที่เธอตั้งใจสร้างมันขึ้นมาด้วยสองมือ ลึก ๆ เธอยังแอบหวังว่าวันหนึ่งหากเป็นไปได้ เธอจะสามารถก้าวพ้นความดำมืดของการเป็นสมาชิกองค์กรใต้ดิน แล้วกลับมาชีวิตเช่นคนธรรมทั่วไป"พี่เฌอคะ วันนี้มีขนมบราวนี่สูตรใหม่ที่พวกหนูลองทำกัน พี่เฌอลองชิมดูนะคะ ถ้าอร่อย จะได้เพิ่มลงเป็นเมนูของร้านด้วย"พราว เด็กสาวจากต่างจังหวัด เธอหางานทำมาหลายที่แต่ด้วยวุฒิการศึกษาระดับประถมจึงถูกปฏิเสธมาตลอด จนได้มาเจอป้ายประกาศรับพนักงานของที่นี่ แม้จะคิดว่าสุดท้ายคงผิดหวังอีกตามเคย แต่กลับกลายเป็นว่าเฌอลินล์รับเธอเข้าทำงานอย่างไม่ลังเล เพียงเพราะคำพูดสั้น ๆ ว่า 'ความสามารถของคนเราไม่ได้ขึ้นอยู่กับกระดาษใบเดียว'"ไหนขอดูหน่อย..แต่วันนี้ลูกค้าเยอะมากเลยนะ เอาแบบนี้ซิ แบ่งเป็นชิ้นเล็ก ๆ ให้ลูกค