ตอนที่ 8

"เราจะทำยังไงกันต่อไป"

หลังจากได้สติจากเหตุการณ์ที่อาร์ตี้กลายเป็นซอมบี้ ธารน้ำจึงลองเอ่ยถามคนอื่นๆ เพราะยังไม่ความคืบหน้าของการช่วยเหลือใด ๆ ส่งมาถึงเสียที

ทางรอดเดียวที่เคยมีก็กลายเป็นซากถูกซอมบี้รุมกัดแทะอยู่ด้านนอกไปเสียแล้ว

"เหนื่อยมากจริง ๆ เราควรนอนพักกันหน่อยไหม ไม่ไหวแล้ว"

เป้หันไปบอกทุกคน

"ใครจะไปหลับลงซอมบี้อยู่ข้างนอกเป็นร้อยขนาดนั้น"

ธารน้ำก็ยังเป็นธารน้ำที่ทำตัวขวางโลกจนน่าเอือมระอา

"เธอจะยืนแหกปากหรืออะไรก็ตามใจ พวกเราเจออะไรกันมาตั้งเยอะและไม่รู้มันจะไปจบที่ตรงไหน ส่วนฉันขอตัวไปนอนเอาแรงก่อน อย่างน้อยถ้าพรุ่งนี้ต้องวิ่งหนีซอมบี้ฉันก็คงจะมีแรงมากพอไม่ถูกมันกัดตาย"

แพรวเองก็คงหมดความอดทนกับความนิสัยเสียของผู้หญิงคนนี้เต็มที เธอหามุมที่ดูปลอดภัยที่สุดและมีคราบเลือดน้อยที่สุดก่อนจะเอนตัวลงหลับตานอน

ไม่นานคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยในสิ่งที่ แพรวพูด จึงพากันแยกย้ายหามุมของตัวเองเพื่อพักผ่อน

เวลาผ่านไป แสงสว่างจากพระอาทิตย์ด้านนอกสาดส่องเข้ามา กลุ่มคนหนีตายค่อย ๆ ตื่นลืมตา พลางสำรวจว่าตัวเองยังอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้กลายเป็นตัวประหลาดไปอีกคน

"เดี๋ยวเราลองเช็คข่าวในมือถือไหมว่ามีอะไรคืบหน้าบ้าง จะได้รู้ด้วยว่าเขาจะส่งคนมาช่วยเราตอนไหน"

แพรวเสนอ

ทุกคนล้วงมือถือของตัวเองออกมา ไล่ดูข่าวในโซเชียลที่ตอนนี้ยังคงถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด

"เขาบอกว่ารัฐบาลสั่งปิดล้อมเมือง และล็อคดาวน์ 4 เขต เพื่อจัดการกลุ่มคนกลายพันธ์...แต่ไม่เห็นมีใครพูดถึงเรื่องช่วยเหลือเลย"

แม้ธารน้ำจะพยายามไล่อ่านข้อความมากแค่ไหนเธอก็ยังไม่เจอเรื่องราวของการเข้าช่วยเหลือกลุ่มผู้รอดชีวิตเลยสักนิด

"หรือเขาไม่จะมาช่วยเราแล้วกันแน่.."

แพรวพูดขึ้นอย่างหมดหวัง

"เคยคิดไหมว่าทำไมหนังซอมบี้ส่วนใหญ่ถึงไม่เคยเขียนว่าเชื้อมันแพร่เข้ามาที่ประเทศไทย..."

ฟาร์มลุกขึ้นยืนแล้วหันไปมองศพของอาร์ตี้ที่นอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น

"เพราะความเฮงซวยของประเทศนี้ไง ประเทศที่มันไม่สนหรอกว่าประชาชนจะเป็นหรือตาย มันสนแค่ว่ามันได้ประโยชน์อะไรจากเรื่องนี้หรือเปล่า และแน่นอนการกำจัดทิ้งมันง่ายกว่าการมานั่งดูแลหรือตรวจหาว่าใครเป็นใคร ความมักง่ายที่มีให้เห็นอยู่บ่อย ๆ ไม่เห็นน่าแปลกใจเลยที่จะไม่มีข่าวส่งทีมเข้าช่วยเหลือ"

ถึงแม้อยากจะค้านในคำพูดของฟาร์ม แต่เพราะมันคือเรื่องจริงที่มีให้เห็นอยู่ทุกวัน

"ถ้าเป็นประเทศอื่นเขาก็คงคิดหายา หาวิธีรักษา ส่งกำลังคนมาช่วยเหลือ แต่ในเมื่อมันเกิดในประเทศนี้..ทางเดียวที่เราทำได้คงดิ้นรนเอาชีวิตรอดกันเอง อย่าหวังไปพึ่งพวกมันเลย แรงกำลังที่พวกมันมีก็เอาทำร้ายคนอ่อนแอทั้งนั้นไม่ได้มีเอาไว้ปกป้องใครหรอก"

รอยยิ้มที่ปรากฎบนใบหน้าคล้ายกับกำลังเยาะเย้ยความน่าสมเพชของตัวเองที่ต้องมาอยู่ตรงนี้เหมือนมารอวันตายหรือกลายไปเป็นตัวประหลาดพวกนั้น

"ทุกคนคะอันนี้คุณปิ่นเพิ่งโพสเมื่อไม่กี่นาทีก่อน"

แพรวยื่นโทรศัพท์มือถือเพื่อให้ทุกคนได้ดูข้อความ

'ไม่มีการช่วยเหลือ รัฐบาลสั่งฆ่าผู้ติดเชื้อทุกคนแต่ไม่มีนโยบายเข้ามาช่วยเหลือพวกเรา ทุกคนที่ได้เห็นข้อความนี้ เอาชีวิตรอดออกไปให้ได้นะคะ ปลายทางคือสนามบินสุวรรณภูมิ ที่นั่นจะมีคนรอช่วยพวกเราอยู่ กลับบ้านกันให้ได้นะคะทุกคน'

ห้องน้ำ

"สนามบินเลยเหรอ..ก็ไกลจากที่นี่พอสมควรเลยนะ"

อิงจันทร์มีสีหน้าหนักใจที่ได้เห็นข้อความล่าสุดจากปิ่นที่โพสลงในโซเชียล ในตอนนี้ทุกคนดูสิ้นหวังไม่ต่างกัน

"ต่อให้เราออกจากที่นี่ไปได้เราจะเอาชีวิตรอดไปจนถึงสนามบินได้ยังไง พวกมันเพ่นพ่านอยู่เต็มไปหมด"

ความท้อแท้ปกคลุมในจิตใจ แค่เดินออกจากห้องนี้ไปอย่างปลอดภัย ก็ถือเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขามากพอแล้ว แต่นี่ยังต้องเดินทางไปถึงสนามบิน มันไม่ง่ายเลยกับระยะทาง 80 กว่ากิโลที่เต็มไปด้วยฝูงซอมบี้ที่พร้อมจะเข้ามากัดได้ทุกเมื่อ

"แต่ถ้าเราอยู่ที่นี่เราก็อาจจะถูกพวกมันบุกเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้นะครับ ประตูห้องน้ำในไม่ได้แข็งแรงขนาดนั้น"

สิงหามองไปที่บานประตู

พลาสติกบาง ๆ ที่หากโดนกระแทกแรง ๆ ไม่กี่ครั้งก็คงจะพังลงมา ชีวิตของทุกคนในห้องนี้ก็เหมือนถูกแขวนอยู่บนเส้นได้

"ทำไมมันถึงเฮงซวยได้ขนาดนี้ นี่มันชีวิตคนเป็น ๆ หลายสิบคนเลยนะคะ"

อิงจันทร์โมโหจนอยากจะร้องไห้ออกมาเพราะรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีทางเลือกเลย

"แต่ไม่มีใครรู้ไงครับ ว่าความจริงแล้วมันมีผู้รอดชีวิตกี่คน แค่เขาเขียนว่ามีคนตายกี่คน มันง่ายกว่าการมานั่งรับผิดชอบคนเป็นเสียอีก"

สิงหาพูดถึงความน่าจะเป็นที่คงไม่ต้องหาเหตุผลอะไรให้กับสิ่งที่รัฐบาลกำลังจะกระทำต่อประชาชนผู้บริสุทธิ์

"อยากให้พวกมันได้เจอให้สิ่งที่พวกเราเจอบ้างจริง ๆ จะได้รู้สึก"

อิงจันทร์กำหมัดแน่นด้วยความโกรธ

ในวินาทีที่มีชีวิตของผู้บริสุทธิ์กำลังรอความช่วยเหลือ แต่กลับถูกพลักไส ไม่ต่างจากการไล่พวกเขาให้ไปตาย

เธอรู้สึกหมดหวังกับประเทศนี้เสียเหลือเกิน