ตอน 11

"เราต้องหารถ ในนี้มีใครขับรถมาบ้าง"

ธารน้ำเสนอความเห็นหลังจากที่อ่านข้อความของปิ่นซ้ำไปซ้ำมา มันคงเป็นทางเลือกเดียวที่มีตอนนี้

"แพรวขับมาค่ะ จอดอยู่ลานจอดรถด้านหลัง"

"แล้วพวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดขนาดนั้น จะออกไปยังไง อีกอย่างขับรถน่ะ ยังไม่เข็ดอีกเหรอ"

ฟาร์มพยายามทักท้วงเมื่อเขานึกถึงความพยายามที่จะออกไปล่าสุดล้มเหลวไม่เป็นท่า จนทำให้ต้องมาติดอยู่ที่นี่

"แต่เราก็ไม่มีทางอื่นแล้วนะคะ ถ้าจะไม่ใช้รถ กว่าจะเดินฝ่าไปถึงสนามบินไม่เหนื่อยตายก็ถูกพวกมันรุมกัดตายอยู่ดี หรือจะนอนรอความตายอยู่ที่นี่... มีแต่ตายกับตายอยู่ที่ว่าจะเลือกตายทางไหนกัน"

แพรวอธิบายถึงความน่าจะเป็น

เธอเข้าใจดีว่าฟาร์มรู้สึกอย่างไร ภาพของอาร์ตี้ที่กลายร่างเป็นซอมบี้ก็ยังคงติดตาเธอไม่หายเช่นกัน แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงเธอพบเห็นคนตายมานับครั้งไม่ถ้วน ที่มีสติประคองตัวเองได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว

เป้เดินตรงไปที่ประตูบานใหญ่ด้านหน้าก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันออก

"พวกมันไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกเรารีบออกไปอาจจะทัน....รถคุณแพรวอยู่ตรงไหนนำไปเลยครับ"

"ไปค่ะ ใครจะอยู่ก็เชิญแต่แพรวขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าอย่างน้อยก็ยังมีความหวัง"

เป้หันมาบอกแพรว ซึ่งเธอก็ไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปทันที แต่ก็ไม่วายสอดส่องสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อความปลอดภัย ก่อนที่คนอื่น ๆ จะวิ่งตามกันออกมา

"คุณแพรวระวังครับ"

เป้คว้าแขนแพรวไว้เมื่อได้ยินเสียงของความผิดปกติดังมาจากกองเศษซากวัสดุ

"เอาไงดีพวกมันอยู่กันเต็มไปหมด"

"เราค่อย ๆ อ้อมไปตรงนู้น แล้วเบาเสียงที่สุด"

เป้เบี่ยงตัวขึ้นไปเดินนำทาง

ทุก ๆ คนเดินตามช้าลงเพื่อที่จะเกิดเสียงน้อยที่สุด สายตามองไปยังลานจอดรถอันเป็นจุดหมายปลายทางสลับกับกลุ่มซอมบี้ที่กำลังรุมกัดกินอะไรสักอย่างตรงเศษซากวัสดุก่อสร้างนั่น

ทุก ๆ ก้าวมันลุ้นจนแทบจะต้องกลั้นหายใจ จุดหมายปลายทางอยู่เพียงไม่กี่ก้าวแล้วในตอนนี้

เคร้ง........

เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับเส้นทางข้างหน้าทำให้เพื่อนของธารน้ำเผลอเตะท่อนเหล็กที่หล่นอยู่บนพื้น ในตอนนี้ซอมบี้ทุกตัวหยุดนิ่งและหันมามองกันเป็นตาเดียว เตรียมพร้อมสำหรับการจู่โจม

"ทุกคนวิ่ง!!"

เป้ตะโกนบอกโดยมีแพรววิ่งนำหน้าเพราะเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่ารถจอดอยู่ตรงไหน

รีโมตอัตโนมัติถูกกดปลดล็อกรถอย่างรวดเร็ว

ฟาร์ม เป้ ธารน้ำและเพื่อนของเธอที่วิ่งรั้งท้าย

"ไอ้ตาลเร็ว ๆ"

ธารน้ำพยายามตะโกนเรียกชื่อเพื่อน

"ไม่ต้องรอแล้วออกรถเลย"

"อย่าทิ้งเรานะ รอเราด้วย"

"ผมจะลงไปช่วยเธอเอง"

เป้ที่กำลังจะขึ้นรถวิ่งย้อนกลับไปช่วยเพื่อนของธารน้ำที่กำลังถูกลากกลับเข้าไปยังฝูงของซอมบี้ เขาคว้าท่อนเหล็กแหลมบนพื้นทิ่มไปที่ดวงตาของซอมบี้เต็มแรง ถึงแม้ตัวที่หนึ่งจะล้มลงแต่ในตอนนี้กำลังมีซอมบี้ไม่ต่ำกว่าสิบตัวกำลังกรูเข้ามา

เป้กระชากตาลให้ลุกขึ้นวิ่ง โชคร้ายกลับกลายมาเป็นของเขา

ในจังหวะที่เขากำลังหันไปมองทางด้านหลังก็มีซอมบี้ตัวหนึ่งกระโจนเข้าหาแล้วกัดลงไปที่ใบหน้าของเขาจนเขาร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

ตาลหันกลับมามองคนที่ช่วยเหลือเธอที่ต้องมาทิ้งชีวิตของตัวเองเองไว้แทน เธอล้มลุกคลุกคลานไปจนถึงประตูรถ ก่อนที่ธารน้ำจะกระชากเธอให้เข้ามาด้านใน และปิดประตูรถทันที

แพรวมองภาพสยองจากกระจกด้านหลัง

สองมือของเป้พยายามไขว่คว้าขอความช่วยเหลือแต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ซอมบี้นับสิบตัวกำลังทยอยเข้าไปกัดกินเขาจนสิ้นลมหายใจ

ฮรึก......ฮรื่ออ

"หยุดร้องสักทีได้ไหมประสาทจะกิน"

ฟาร์มหันไปต่อว่าตาลที่เอาแต่ร้องไห้สะอื้นไม่หยุด

"คนกำลังขวัญเสีย ฟาร์มก็ช่วยเข้าใจตาลเขาหน่อยซิ"

แพรวรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของฟาร์ม

ดูเหมือนว่าวงการบันเทิงกลายเป็นเรื่องที่น่ากลัวไปเสียแล้วสำหรับเธอ เพราะตรงนี้ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของคนที่เธอชื่นชอบมากมาก่อน

"เดี๋ยวแพรวจะขับออกถนนใหญ่นะคะตรงไปสนามบิน คงใช้เวลาสักหนึ่งชั่วโมงนิด ๆ เราก็คงจะถึง"

ดูเหมือนฝันร้ายจะผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้ทุกคนนั่งเงียบอยู่บนรถ ในหัวคิดเฝ้าฝันถึงบ้าน ครอบครัว และคนรัก ที่ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง

"แบตมือถือใกล้จะหมดแล้ว ทำไงดี"

"ของเราก็เหมือนกัน"

"ผมก็ด้วย"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวพอไปถึงสนามบินเราก็ปลอดภัย จะได้กลับบ้านกันแล้ว จะไปชาร์จอีกสักกี่เครื่องก็ยังได้"

แพรวบอกอย่างอารมณ์ดี

"นั่นซิเนอะ เราปลอดภัยแล้ว"

รอยยิ้มแห่งความดีใจปรากฏอยู่บนใบหน้าโดยที่ไม่มีใครสังเกตเลยว่า 1 ในผู้ร่วมเดินทางกำลังมีบางอย่างที่แปลกไป

ตาลยกมือขึ้นจับบริเวณหัวไหล่ของเธอ รอยเขี้ยวที่ถูกพวกมันกัดสร้างความเจ็บปวดให้เธอไม่น้อย เธอไม่กล้าเอ่ยปากบอกใครเพราะกลัวว่าตัวเองจะถูกทิ้งและถูกฆ่าตายเหมือนอย่าง อะตอม อาร์ตี้และคนอื่น ๆ

เธอพยายามฝืนอดทนจนถึงที่สุดเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต

เสื้อคลุมตรงพนักพิงที่นั่งข้างคนขับถูกหยิบเอามาสวมใส่

"กูขอนอนแป๊บนะเมื่อคืนนอนไม่หลับเลยเพลียมาก"

เธอหันไปบอกธารน้ำแล้วค่อย ๆ หลับตาลง