เข้าสู่ระบบแชร์
ตอน 11
วันที่เผยแพร่:
2026-08-01 10:50:33"เราต้องหารถ ในนี้มีใครขับรถมาบ้าง"
ธารน้ำเสนอความเห็นหลังจากที่อ่านข้อความของปิ่นซ้ำไปซ้ำมา มันคงเป็นทางเลือกเดียวที่มีตอนนี้ "แพรวขับมาค่ะ จอดอยู่ลานจอดรถด้านหลัง" "แล้วพวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดขนาดนั้น จะออกไปยังไง อีกอย่างขับรถน่ะ ยังไม่เข็ดอีกเหรอ" ฟาร์มพยายามทักท้วงเมื่อเขานึกถึงความพยายามที่จะออกไปล่าสุดล้มเหลวไม่เป็นท่า จนทำให้ต้องมาติดอยู่ที่นี่ "แต่เราก็ไม่มีทางอื่นแล้วนะคะ ถ้าจะไม่ใช้รถ กว่าจะเดินฝ่าไปถึงสนามบินไม่เหนื่อยตายก็ถูกพวกมันรุมกัดตายอยู่ดี หรือจะนอนรอความตายอยู่ที่นี่... มีแต่ตายกับตายอยู่ที่ว่าจะเลือกตายทางไหนกัน" แพรวอธิบายถึงความน่าจะเป็น เธอเข้าใจดีว่าฟาร์มรู้สึกอย่างไร ภาพของอาร์ตี้ที่กลายร่างเป็นซอมบี้ก็ยังคงติดตาเธอไม่หายเช่นกัน แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงเธอพบเห็นคนตายมานับครั้งไม่ถ้วน ที่มีสติประคองตัวเองได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้ว เป้เดินตรงไปที่ประตูบานใหญ่ด้านหน้าก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันออก "พวกมันไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกเรารีบออกไปอาจจะทัน....รถคุณแพรวอยู่ตรงไหนนำไปเลยครับ" "ไปค่ะ ใครจะอยู่ก็เชิญแต่แพรวขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าอย่างน้อยก็ยังมีความหวัง" เป้หันมาบอกแพรว ซึ่งเธอก็ไม่รอช้ารีบวิ่งออกไปทันที แต่ก็ไม่วายสอดส่องสายตามองไปรอบ ๆ เพื่อความปลอดภัย ก่อนที่คนอื่น ๆ จะวิ่งตามกันออกมา "คุณแพรวระวังครับ" เป้คว้าแขนแพรวไว้เมื่อได้ยินเสียงของความผิดปกติดังมาจากกองเศษซากวัสดุ "เอาไงดีพวกมันอยู่กันเต็มไปหมด" "เราค่อย ๆ อ้อมไปตรงนู้น แล้วเบาเสียงที่สุด" เป้เบี่ยงตัวขึ้นไปเดินนำทาง ทุก ๆ คนเดินตามช้าลงเพื่อที่จะเกิดเสียงน้อยที่สุด สายตามองไปยังลานจอดรถอันเป็นจุดหมายปลายทางสลับกับกลุ่มซอมบี้ที่กำลังรุมกัดกินอะไรสักอย่างตรงเศษซากวัสดุก่อสร้างนั่น ทุก ๆ ก้าวมันลุ้นจนแทบจะต้องกลั้นหายใจ จุดหมายปลายทางอยู่เพียงไม่กี่ก้าวแล้วในตอนนี้ เคร้ง........ เพราะมัวแต่จดจ่ออยู่กับเส้นทางข้างหน้าทำให้เพื่อนของธารน้ำเผลอเตะท่อนเหล็กที่หล่นอยู่บนพื้น ในตอนนี้ซอมบี้ทุกตัวหยุดนิ่งและหันมามองกันเป็นตาเดียว เตรียมพร้อมสำหรับการจู่โจม "ทุกคนวิ่ง!!" เป้ตะโกนบอกโดยมีแพรววิ่งนำหน้าเพราะเธอเป็นคนเดียวที่รู้ว่ารถจอดอยู่ตรงไหน รีโมตอัตโนมัติถูกกดปลดล็อกรถอย่างรวดเร็ว ฟาร์ม เป้ ธารน้ำและเพื่อนของเธอที่วิ่งรั้งท้าย "ไอ้ตาลเร็ว ๆ" ธารน้ำพยายามตะโกนเรียกชื่อเพื่อน "ไม่ต้องรอแล้วออกรถเลย" "อย่าทิ้งเรานะ รอเราด้วย" "ผมจะลงไปช่วยเธอเอง" เป้ที่กำลังจะขึ้นรถวิ่งย้อนกลับไปช่วยเพื่อนของธารน้ำที่กำลังถูกลากกลับเข้าไปยังฝูงของซอมบี้ เขาคว้าท่อนเหล็กแหลมบนพื้นทิ่มไปที่ดวงตาของซอมบี้เต็มแรง ถึงแม้ตัวที่หนึ่งจะล้มลงแต่ในตอนนี้กำลังมีซอมบี้ไม่ต่ำกว่าสิบตัวกำลังกรูเข้ามา เป้กระชากตาลให้ลุกขึ้นวิ่ง โชคร้ายกลับกลายมาเป็นของเขา ในจังหวะที่เขากำลังหันไปมองทางด้านหลังก็มีซอมบี้ตัวหนึ่งกระโจนเข้าหาแล้วกัดลงไปที่ใบหน้าของเขาจนเขาร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด ตาลหันกลับมามองคนที่ช่วยเหลือเธอที่ต้องมาทิ้งชีวิตของตัวเองเองไว้แทน เธอล้มลุกคลุกคลานไปจนถึงประตูรถ ก่อนที่ธารน้ำจะกระชากเธอให้เข้ามาด้านใน และปิดประตูรถทันที แพรวมองภาพสยองจากกระจกด้านหลัง สองมือของเป้พยายามไขว่คว้าขอความช่วยเหลือแต่มันสายเกินไปเสียแล้ว ซอมบี้นับสิบตัวกำลังทยอยเข้าไปกัดกินเขาจนสิ้นลมหายใจ ฮรึก......ฮรื่ออ "หยุดร้องสักทีได้ไหมประสาทจะกิน" ฟาร์มหันไปต่อว่าตาลที่เอาแต่ร้องไห้สะอื้นไม่หยุด "คนกำลังขวัญเสีย ฟาร์มก็ช่วยเข้าใจตาลเขาหน่อยซิ" แพรวรู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของฟาร์ม ดูเหมือนว่าวงการบันเทิงกลายเป็นเรื่องที่น่ากลัวไปเสียแล้วสำหรับเธอ เพราะตรงนี้ต่างหากคือตัวตนที่แท้จริงของคนที่เธอชื่นชอบมากมาก่อน "เดี๋ยวแพรวจะขับออกถนนใหญ่นะคะตรงไปสนามบิน คงใช้เวลาสักหนึ่งชั่วโมงนิด ๆ เราก็คงจะถึง" ดูเหมือนฝันร้ายจะผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้ทุกคนนั่งเงียบอยู่บนรถ ในหัวคิดเฝ้าฝันถึงบ้าน ครอบครัว และคนรัก ที่ไม่รู้ป่านนี้จะเป็นตายร้ายดียังไง "แบตมือถือใกล้จะหมดแล้ว ทำไงดี" "ของเราก็เหมือนกัน" "ผมก็ด้วย" "ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เดี๋ยวพอไปถึงสนามบินเราก็ปลอดภัย จะได้กลับบ้านกันแล้ว จะไปชาร์จอีกสักกี่เครื่องก็ยังได้" แพรวบอกอย่างอารมณ์ดี "นั่นซิเนอะ เราปลอดภัยแล้ว" รอยยิ้มแห่งความดีใจปรากฏอยู่บนใบหน้าโดยที่ไม่มีใครสังเกตเลยว่า 1 ในผู้ร่วมเดินทางกำลังมีบางอย่างที่แปลกไป ตาลยกมือขึ้นจับบริเวณหัวไหล่ของเธอ รอยเขี้ยวที่ถูกพวกมันกัดสร้างความเจ็บปวดให้เธอไม่น้อย เธอไม่กล้าเอ่ยปากบอกใครเพราะกลัวว่าตัวเองจะถูกทิ้งและถูกฆ่าตายเหมือนอย่าง อะตอม อาร์ตี้และคนอื่น ๆ เธอพยายามฝืนอดทนจนถึงที่สุดเพื่อไม่ให้ผิดสังเกต เสื้อคลุมตรงพนักพิงที่นั่งข้างคนขับถูกหยิบเอามาสวมใส่ "กูขอนอนแป๊บนะเมื่อคืนนอนไม่หลับเลยเพลียมาก" เธอหันไปบอกธารน้ำแล้วค่อย ๆ หลับตาลง
บทล่าสุด
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอน 12
"ทุกคนนอนพักได้เลยนะคะ เดี๋ยวใกล้ถึงแพรวปลุกเอง"เมื่อเห็นว่าคงไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ฟาร์ม และ ธารน้ำเองก็รู้สึกเพลียมากเช่นกันเลยค่อย ๆ เอนตัวลงนอนความเงียบปกคลุมในรถ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเท่านั้นที่ดังอยู่แพรวยังคงจดจ่อกับเส้นทางข้างหน้า หนทางในครั้งนี้ช่างแสนยาวไกลเหลือเกินในความรู้สึกของเธอกึก กึก กึก กึกเสียงแปลกปลอมดังขึ้นในรถ"คุณตาล...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ"แพรวหันมามองต้นตอของเสียง เห็นว่าตาลนอนเอาเสื้อคลุมหน้าเอาไว้เธอเอื้อมมือไปสะกิดฟาร์มเบา ๆ เมื่อรับรู้ถึงอันตรายใกล้ตัวที่กำลังจะเกิดขึ้น"คุณตาล.....คุณตาลเขา.."แพรวสบตากับฟาร์มโดยที่ไม่ต้องอธิบายอะไรฟาร์มก็เข้าใจดี ในขณะที่ธารน้ำที่ตื่นขึ้นมายังมีอาการสะลึมสะลืออยู่เล็กน้อย แต่เมื่อเห็นท่าทีของแพรวและฟาร์มเธอก็สัมผัสได้ทันทีว่าคนข้างตัวเธอไม่ใช่ตาลเพื่อนของเธออีกต่อไปฟาร์มเอื้อมมืออันสั่นเทาไปจับที่เสื้อคลุมก่อนจะกระชากออกอย่างแรงเผยให้เห็นใบหน้าขาวซีด ดวงตาขาวโพลน และเลือดที่ไหลออกมาจากปากและจมูกเสียงฟันกระทบกันอย่างหิวกระหายในบางสิ่ง ไม่ทันได้ตั้งตัว ตาลกระโจนใส่ธารน้ำซึ่งเป็นคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด ธารน้ำล้
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอน 11
"เราต้องหารถ ในนี้มีใครขับรถมาบ้าง"ธารน้ำเสนอความเห็นหลังจากที่อ่านข้อความของปิ่นซ้ำไปซ้ำมา มันคงเป็นทางเลือกเดียวที่มีตอนนี้"แพรวขับมาค่ะ จอดอยู่ลานจอดรถด้านหลัง""แล้วพวกมันอยู่ข้างนอกเต็มไปหมดขนาดนั้น จะออกไปยังไง อีกอย่างขับรถน่ะ ยังไม่เข็ดอีกเหรอ"ฟาร์มพยายามทักท้วงเมื่อเขานึกถึงความพยายามที่จะออกไปล่าสุดล้มเหลวไม่เป็นท่า จนทำให้ต้องมาติดอยู่ที่นี่"แต่เราก็ไม่มีทางอื่นแล้วนะคะ ถ้าจะไม่ใช้รถ กว่าจะเดินฝ่าไปถึงสนามบินไม่เหนื่อยตายก็ถูกพวกมันรุมกัดตายอยู่ดี หรือจะนอนรอความตายอยู่ที่นี่... มีแต่ตายกับตายอยู่ที่ว่าจะเลือกตายทางไหนกัน"แพรวอธิบายถึงความน่าจะเป็น เธอเข้าใจดีว่าฟาร์มรู้สึกอย่างไร ภาพของอาร์ตี้ที่กลายร่างเป็นซอมบี้ก็ยังคงติดตาเธอไม่หายเช่นกัน แค่เวลาไม่กี่ชั่วโมงเธอพบเห็นคนตายมานับครั้งไม่ถ้วน ที่มีสติประคองตัวเองได้จนถึงตอนนี้ก็นับว่าเก่งมากแล้วเป้เดินตรงไปที่ประตูบานใหญ่ด้านหน้าก่อนจะค่อย ๆ เปิดมันออก"พวกมันไม่อยู่ตรงนี้แล้ว ถ้าพวกเรารีบออกไปอาจจะทัน....รถคุณแพรวอยู่ตรงไหนนำไปเลยครับ""ไปค่ะ ใครจะอยู่ก็เชิญแต่แพรวขอไปตายเอาดาบหน้าดีกว่าอย่างน้อยก็ยังมีความหวัง"เป
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 10
บอมลากลัคกี้เข้าไปด้านในแล้วปิดล็อคประตูกระจกอย่างรวดเร็ว ว๊ายยยยยย เสียงกรีดร้องของครีมทำเอาทุกคนตกใจก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อพบว่าเธอเพียงตกใจซากของซอมบี้ที่นอนตายอยู่บนพื้นเท่านั้น ปึก ปึก ปึก ปึก เสียงกลุ่มซอมบี้ที่กำลังเอาหัวเคาะอยู่ที่ประตูเพื่อจะหาทางเข้ามาด้านใน เสียงขู่คำราม และเสียงของซี่ฟันที่กระทบกันกลายเป็นเสียงหลอกหลอนทุกคนในทุกวินาที "เอากระดาษมาปิดรอบ ๆ พวกมันจะได้ไม่เห็นอะไร เดี๋ยวก็คงไปเอง" ทุกคนลุกขึ้นไปหยิบหนังสือพิมบนชั้นพร้อมด้วยกาวที่วางขายเอาไว้ ก่อนจะทาลงบนกระดาษละติดไปที่ผนังกระจกรอบร้าน ไม่ใช่แค่ไม่ให้พวกมันเห็นพวกเขา แต่พวกเขาเองก็ไม่อยากเผชิญหน้ากับพวกมันเช่นกัน ไม่นาน รอบร้านก็ถูกปิดจนทึบมองไม่เห็นด้านนอกอีกต่อไป มีเพียงเสียงฝีเท้าเดินไปมาเท่านั้นที่บ่งบอกให้รู้ว่าพวกมันยังอยู่ "แล้วอีกคนที่มากับเราละคะ เกิดอะไรขึ้น" ปิ่นหันไปถามครีมที่ในตอนนี้เธอยังดูหวาดกลัวไม่หาย "แจนค่ะ เขาชื่อแจน เราพาเขาไปเข้าห้องน้ำ แล้วตอนนั้นเราก็ดันปวดฉี่พอดีเลยขอให้เขารอ ตอนเรากำลังใส่กางเกงเราได้ยินเสียงแจนร้องเรียก ตอนนั้นเรากลัวมาก เราขอโทษที่เราไม่กล้าเปิ
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 9
'ผมเจอรถแล้ว ด้านหลังปลอดภัยดี พวกซอมบี้น่าจะเข้าไปในชุมชนกันหมดแล้ว'ข้อความจากบอมส่งเข้ามาในมือถือของวายุ ทุกคนเตรียมพร้อมอยู่แล้ว อุปกรณ์ในห้องที่พอจะใช้เป็นอาวุธได้ ถูกหยิบขึ้นมาเตรียมไว้เพื่อความไม่ประมาท"เดี๋ยวกี้ปิดท้ายให้เองค่ะ คุณวายุนำไปได้เลย"ห้าผู้รอดชีวิต เดินเรียงแถวออกจากห้องเก็บของช้า ๆ ทุกคนพยายามก้มตัวให้ต่ำที่สุดถึงแม้จะพอรู้ว่าพวกซอมบี้ไล่ล่าจากเสียงแต่ก็ไม่ได้มีความมั่นใจว่าสายตาของพวกมันสามารถมองเห็นในระยะแค่ไหน ทุก ๆ ก้าวที่เดินจึงต้องระมัดระวังอย่างถึงที่สุดพรึ่บ....วายุยกมือขึ้นเป็นสัญญาณเพื่อให้ทุกคนหยุดเดิน เมื่อข้างหน้ากำลังมีซอมบี้สองตัวเดินวนไปเวียนมาอยู่ที่น่าโมโหก็คือมันเป็นเส้นทางเดียวที่จะพาทุกคนไปยังลานจอดรถที่อยู่ใกล้นิดเดียวเท่านั้น"รถผมอยู่ตรงนั้น คันสีแดง"วายุกระซิบอย่างเบาที่สุดแล้วชี้ไปที่รถคันสีแดงโดดเด่นกลางลานจอด"เดี๋ยวผมจะล่อพวกมันไปอีกทาง ถ้าภายใน 5 นาทีผมไม่กลับมาทุกคนไม่ต้องรอผม โอเคนะครับ"ลัคกี้คว้าแขนวายุเอาไว้"กี้มีวิธีที่ดีกว่านั้นโดยที่เราไม่ต้องเสี่ยงเลยค่ะ"ก้อนหินขนาดกลางถูกหยิบขึ้นมาในมือ ทุกคนรู้ได้ทันทีว่าลัคกี้กำลั
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 8
"เราจะทำยังไงกันต่อไป"หลังจากได้สติจากเหตุการณ์ที่อาร์ตี้กลายเป็นซอมบี้ ธารน้ำจึงลองเอ่ยถามคนอื่นๆ เพราะยังไม่ความคืบหน้าของการช่วยเหลือใด ๆ ส่งมาถึงเสียทีทางรอดเดียวที่เคยมีก็กลายเป็นซากถูกซอมบี้รุมกัดแทะอยู่ด้านนอกไปเสียแล้ว"เหนื่อยมากจริง ๆ เราควรนอนพักกันหน่อยไหม ไม่ไหวแล้ว"เป้หันไปบอกทุกคน "ใครจะไปหลับลงซอมบี้อยู่ข้างนอกเป็นร้อยขนาดนั้น"ธารน้ำก็ยังเป็นธารน้ำที่ทำตัวขวางโลกจนน่าเอือมระอา"เธอจะยืนแหกปากหรืออะไรก็ตามใจ พวกเราเจออะไรกันมาตั้งเยอะและไม่รู้มันจะไปจบที่ตรงไหน ส่วนฉันขอตัวไปนอนเอาแรงก่อน อย่างน้อยถ้าพรุ่งนี้ต้องวิ่งหนีซอมบี้ฉันก็คงจะมีแรงมากพอไม่ถูกมันกัดตาย"แพรวเองก็คงหมดความอดทนกับความนิสัยเสียของผู้หญิงคนนี้เต็มที เธอหามุมที่ดูปลอดภัยที่สุดและมีคราบเลือดน้อยที่สุดก่อนจะเอนตัวลงหลับตานอนไม่นานคนอื่น ๆ ก็เห็นด้วยในสิ่งที่ แพรวพูด จึงพากันแยกย้ายหามุมของตัวเองเพื่อพักผ่อนเวลาผ่านไป แสงสว่างจากพระอาทิตย์ด้านนอกสาดส่องเข้ามา กลุ่มคนหนีตายค่อย ๆ ตื่นลืมตา พลางสำรวจว่าตัวเองยังอยู่รอดปลอดภัยไม่ได้กลายเป็นตัวประหลาดไปอีกคน"เดี๋ยวเราลองเช็คข่าวในมือถือไหมว่ามีอะไรคื
FC Zombie หนี ให้ รอด ตอนที่ 7
ฟาร์มใช้เก้าอี้ฟาดไปที่ใบหน้าของ 1 ในซอมบี้เต็มแรงจนมันล้มลง แต่มันก็เพียงไม่นาน เมื่อร่างกายของพวกมันค่อย ๆ บิดหมุนและกลับลุกขึ้นมายืนได้อีกครั้ง"ในหนังมันเน้นฆ่ากันที่หัว ตีที่หัวมันเลย"อาร์ตี้ตะโกนบอกเมื่อได้ยินแบบนั้นทุกคนจึงใช้เก้าอี้ช่วยกันฟาดลงไปที่ศีรษะของซอมบี้ทั้งสามตัวเต็มแรง และเมื่อมันล้มลงก็ยังทุบลงไปซ้ำ ๆ จนใบหน้าของซอมบี้เละเทะ สมองกระจัดกระจาย เลือดสีแดงไหลนองเต็มพื้นไปหมด ทุกคนยังคงกระหน่ำตีลงไปซ้ำ ๆ อย่างบ้าคลั่งเพื่อให้แน่ใจว่ามันจะไม่ลุกขึ้นมากัดใครได้อีก"ช่วยด้วย"จู่ ๆ ก็มีซอมบี้อีกตัวพุ่งมาที่อาร์ตี้อย่างรวดเร็วอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี อาร์ตี้ล้มลงไปนอนกับพื้น เขายกแขนขึ้นกันคมเขี้ยวของมันจนถูกกัดเป็นรอยเหวอะ ก่อนที่คนอื่น ๆ จะมาดึงซอมบี้ออกไป แล้วจัดการฆ่ามันในทันที"อาร์ตี้!!"ฟาร์มทิ้งเก้าอี้ลงกับพื้นแล้วรีบวิ่งเข้าไปดูเพื่อน ในขณะที่คนอื่น ๆ ถอยออกมา เพราะทุกคนจำได้ดี กับภาพของอะตอมที่ถูกกัด แล้วค่อย ๆ กลายไปเป็นพวกมัน ซึ่งฟาร์มเป็นคนเดียวที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์นั้นเขาจึงไม่รู้ชะตากรรม ว่าอีกไม่นานมันจะเกิดอะไรขึ้นฟาร์มฉีกชายเสื้อมาพันแผลที่แขนของอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
