Chapter 1

[Betrayal]

''HANGGANG kailan ka magtatanga-tangahan, ha? Matagal ka nang niloloko ni Alvin!''

Napapikit si Celine habang paulit-ulit na umaalingawngaw sa isip niya ang mga sinabi ng kaibigan.

Ilang beses na ring nakarating sa kanya ang akusasyong iyon ni Marie, pero mas pinipili niya na paniwalaan si Alvin. Mahal siya nito. Hindi nito magagawa na lokohin at saktan siya. Dahil nangako ito.

Umusal muna ng taimtim na panalangin si Celine bago siya nagmulat. Tumanaw siya sa labas ng sinasakyan na jeep. At napatingala siya sa makulimlim na kalangitan. Tila lalo lang niyong pinabigat ang kanyang nararamdaman.

''Hindi ako dapat maniwala sa mga sinasabi nila. Masaya kami ni Alvin,'' pagkumbinse niya sa sarili. ''Marami kaming pangarap para sa kinabukasan namin. At nangako rin siyang sabay namin iyong aabutin.''

Nagpakawala siya nang mahabang buntong-hininga upang pagaanin ang nararamdaman. Mabuti na lang at nakatulong ang malamig na hampas ng simoy ng hangin kaya bahagya siyang naginhawahan.

Sinipat niya ang oras sa suot na relo. Alas tres na ng hapon. Nag-undertime siya sa trabaho para kumpirahin na mali ang paratang ni Marie. Kapag nalaman niyang gusto lang talaga nitong sirain ang relasyon nila ni Alvin, puputulin na niya ang kanilang mahigit dalawang dekadang pagkakaibigan.

Ilang minuto pa ay huminto na ang jeep sa tapat mismo ng Lazarous University, isa itong pribadong paaralan sa sentro ng Pangasinan kung saan ay kumukuha ng Master's Degre in Business Management ang kanyang nobyo. And she is proud to say na siya ang nagpapaaral dito.

Matalino si Alvin at determinado na makapagtapos upang maiahon ang pamilya nito sa kahirapan at matupad din ang mga pangarap nila lalo na kapag nagplano na silang dalawa na magpakasal.

Gusto sanang payapain ni Celine ang dibdib na kalmado na kanina, pero bumangon na naman doon ang kakaibang kaba. Dahil nang bumaba siya sa jeep, unang humatak sa kanyang pansin ang nakasabit na malaking banner sa mataas na arko ng paaralan. Marami ring tao sa paligid. At nakasuot ng itim na toga ang mga estudyante na nakaupo na sa kani-kanilang mga puwesto.

Tumalikod na siya. At saka naglakad palayo. Hindi siya dapat nakinig kay Marie. Para na rin tuloy niyang pinagdudahan si Alvin. Hindi ito kailanman magsisinungaling sa kanya.

Sasakay na sana si Celine sa humintong jeep sa tapat niya nang matuon ulit ang tingin niya sa nakasabit na banner sa arko.

''Hindi,'' sinaway niya ang sarili sa pag-iisip na naman ng negatibo. ''Siguradong ibang batch ito. Tama. Hindi siya kasama rito. Imposible kasing hindi sabihin sa akin ni Alvin ang araw ng kanyang graduation. Alam niya na napakahalaga niyon sa akin.''

''Miss, sasakay ka ba?''

Napukaw sa pag-iisip si Celiene nang sitahin siya ng driver. Napalingon din siya. May ilan nang pasahero ang nakapila sa kanyang likuran. ''Ah, sorry po. May nakalimutan ako.''

Mabilis na siyang umalis mula sa pagkakaharang sa bukana ng jeep. At pabalik na sana siya sa paaralan nang mahagip ng kanyang tingin ang isang pamilyar na babae.

''Saan ko ba siya nakita? Parang pamilyar siya sa akin.''

Bihis na bihis ang babae. Nagmamadali ang mga hakbang nito, pero nakalarawan sa mukha nito ang kasiyahan na tila ba ang araw na iyon ay espesyal dito.

''Babe!''

Ipinako si Celine sa kinatatayuan nang matanaw sa entrada ng arko si Alvin. Nakasuot ito ng itim na toga at nakangiti na kumakaway sa paparating na babae. Sinundan niya ng tingin ang paglapit nito sa kanyang nobyo. At halos pigain sa sakit ang puso niya nang maghalikan ang dalawa.

''Hindi. Hindi totoo ang nakikita ko.''

Kinurot niya ang sariling braso. At nasaktan siya. Hindi iyon halusinasyon na baka dulot nang ilang buwang overtime niya para matustusan ang mga pangangailangan ni Alvin. Hindi rin iyon isang panaginip dahil tirik na tirik pa ang araw.

Saka lang naalala ni Celine kung saan niya nakita ang babae. Ipinakilala ito sa kanya ng nobyo na pinsan nito.

Gusto niyang pumalahaw ng iyak, pero walang mga luha na gumulong sa kanyang mga pisngi. Kahit ang tinig niya ay para siyang inabandona. Nanginginig ang mga tuhod niya. Ang nanatili lang malakas at gising sa parte ng katawan niya ay ang kanyang mga mata dahil malinaw na malinaw niyang nasasaksihan ang panloloko sa kanya ni Alvin.

Napasapo sa tapat ng dibdib si Celine. The pain is killing her, or should she say na sa mga oras na iyon ay parang gusto na niyang pumatay ng tao.

After all she have done...

Isinuko niya ang sariling mga pangarap para kay Alvin. Mas naging priority niya ito kaysa sa kanyang pamilya. Siguro ay dahil naniwala siya sa sinabi nito na kapag nakapagtapos na ito ng pag-aaral at nakahanap na nang maganda at maayos na trabaho ay tutulungan siya nito.

Napakuyom ng mga kamao si Celine habang hatid-tanaw ang dalawa na magkayakap nang pumasok sa loob kung saan ay nag-uumpisa na ang seremonya.

Kahit nanghihina at nanginginig ang mga tuhod ay pinilit niyang humakbang. Hindi niya inaalis ang tingin kay Alvin. Kahit malayo ito sa kanya ay aninag niya sa mukha nito ang labis na kasiyahan tulad nang babaing kaabay nito hanggang sa pag-akyat sa entablado.

Siya dapat iyon. Siya dapat ang kasama nito sa pag-ani ng tagumpay. Siya dapat ang kasalo nito sa saya dahil malaki ang naiambag niya kaya ito tatanggap ng parangal at diploma.

''Neng, okay ka lang?''

Napahawak siya sa katabing ginang nang muntikan nang tumiklop sa panginginig ang kanyang mga tuhod.

''Gusto mo ba ng tubig?''

Napatingin muna siya sa plastic water bottle na inialok ng kanyang katabi bago niya iyon inabot at kinalahati ng inom.

''Napakainit kasi ng panahon. May ilan na ngang nahimatay kanina. Mag-iingat ka.''

''Salamat po.''

''May kasama ka ba rito? Nasaan? Para tawagin ko. Namumutla ka na. Baka himatayin ka rin.''

"Okay lang po ako.''

''May kapatid o kapamilya ka ba na magtatapos ngayon?''

Natuon ang tingin ni Celine kay Alvin habang sinasabitan ng medalya ng kasama nitong babae.

Masakit. Masakit na masakit. Kung alam lang niyang hahantong sa ganito ang lahat, dapat mas pinili niyang unahin ang sarili.

Inipon ni Celine ang natitira pang lakas at humakbang pasalubong sa pagbaba nina Alvin sa stage. Nakita niya pareho sa mukha ng dalawa ang pagkagulat sa kanyang presensiya.

''Please, huwag kang mag-iiskandalo rito.''

Napangisi si Celine. Wala pa ring luha sa mga mata niya. Mukhang mas matatag at wais ito kaysa sa puso niya na basta na lang nagtiwala isang pag-ibig na balatkayo. Pero ipinagpapasalamat niya iyon. Dahil ayaw niyang maging kawawa sa harap ng dalawa. ''Wow! Takot ka rin palang maiskandalo.''

"Mag-usap na lang tayo mamaya.''

''Wala nang mamaya. Dahil ito na ang huling pagkakataon na magkikita tayo. Kaya kung gusto mo pang humaba ang buhay mo, kailangan mo akong iwasan.''

"Celine- ''

''Huwag kang mag-alala...'' Pinutol na niya ang iba pang sasabihin ni Alvin dahil alam niyang puro kasinungalingan lang naman ang lalabas sa bibig nito. ''Hindi kita sisingilin sa lahat nang mga nagastos ko saiyo. Abuloy ko na iyon sa iyo.''

''Bawiin mo ang sinabi mo!''

Napatingin siya sa kasamang babae ni Alvin. ''Bakit? Nag-aalala ka ba na baka magdilang-anghel ako at maagang mamatay ang PINSAN mo?''

''Celine, umalis ka na lang.''

''Pinagtitinginan na ba tayo ng mga tao? Nahihiya ka? Ang ginawa mo sa akin, hindi ba kahiya-hiya?''

"Mag-usap na lang tayo pagkatapos nito.''

''Sinabi nang wala na tayong pag-uusapan!''

Nakakuha na nang mas maraming atensiyon ang tatlo dahil sa malakas na sigaw ni Celine.

''Congratulation! Nakapagtapos ka na rin!''

"Celine- ''

"Sana humaba pa ang buhay mo para matamasa mo pa ang tagumpay na natanggap mo ngayong araw!''

Pagkatapos ng huling sigaw ni Celine ay tumalikod na siya at umalis na sa lugar na iyon. Saka lang nag-unahan sa paggulong ang kanyang mga luha nang makalayo na siya.