Chapter 2

[Rise and Fall]

HINDI alam ni Celine kung papaano siyang nakasakay ng jeep. Kung hindi dahil sa kalabit ng katabi niya na nagpapaabot ng pamasahe ay baka nakalagpas na siya sa kanyang bababaan.

Nakapa niyang tuyo na ang kanyang mga luha. Pero ramdam niya sa mga mata ang tila pamamaga niyon. Ibig sabihin ay matagal-tagal din siyang umiyak.

"Manong, tabi na lang po.''

Nang huminto ang jeep at bumaba si Celine ay bahagya uli siyang nawala sa sarili. Natuliro siya kung alin ba sa tatlong kalye na nasa unahan niya ang pauwi sa kanilang bahay. Parang sa mga oras na iyon ay hindi gumagana ang kanyang utak.

"Anong ginagawa mo?''

Napalingon si Celine.

''Bakit nakatayo ka lang diyan?''

''M-Marie,'' nautal siya sa pagbigkas sa pangalan ng kaibigan.

She felt guilty for not trusting her. Kahit ilang beses siya nitong kinausap, mas pinanindigan niya ang akala niya'y matatag na pagmamahalan nila ni Alvin.

"Alam mo na ngayon? Siguro naman nauntog ka na?''

"Masakit.''

"Natural. Sinong hindi masasaktan sa katangahan mo?''

Muling nangilid sa luha ang mga mata ni Celine. Yumakap siya sa kaibigan at humagulhol sa balikat nito. Inalo naman siya nito ng marahang haplos sa kanyang likuran.

"Kalimutan mo na siya. Hindi niya deserve ang tulad mo.''

"Bakit ako? Bakit ako pa ang kailangang maloko nang ganito? Wala naman akong ibang ginawa kundi ang mahalin siya.''

"Nasobrahan ka lang nang pagmamahal sa kanya.'' Inihiwalay nito sa yakap ang kaibigan, ''Kaya sa susunod na magmahal ka ulit ay huwag mong ibigay nang todong-todo. Kailangan mong magtira rin sa sarili mo.''

"Parang hindi ko na ulit kayang magmahal. Ibinigay ko na sa kanya ang lahat. Hindi ko alam kung paano at saan ulit ako magsisimula.''

"Hindi mo pa naman ibinigay sa kanya ang katawan mo, ah?''

Pinunasan ni Celine ng palad ang basang mga pisngi. ''Pero ibinigay ko na sa kanya nang buong-buo ang puso ko.''

"Ang importante, v*rgin kang nakipaghiwalay sa kanya! Hindi mo ba kilala 'yong babaing ipinalit niya sa iyo? Single mom siya. Dalawa na ang anak.''

"Ha?''

"At marami nang lalaki ang dumaan sa buhay niya. Sa tingin mo, magtatagal siya kay Alvin? Goodluck sa kanya!''

Napahugot nang malalim na buntong-hininga si Celine. ''Nakita kong masaya sila.''

"Ngayon lang 'yon. May tao silang sinaktan at tinapakan. Sa tingin mo magiging masaya sila habangbuhay?''

Hindi nakaimik si Celine.

"Mabuti nang maaga pa lang ay nakita mo na ang tunay niyang kulay. Paano kung kasal na kayo? Baka maging impiyerno lang ang buhay mo sa kanya.''

"Mahal ko siya.''

"So, ano? Patatawarin mo siya? Luluhod ka sa harap niya at papayag kang maging dalawa kayo sa buhay niya? Aba, ibang level na ang katangahan mo niyan!''

"Gusto kong mag-isip.''

"Anong mag-isip? Wala kang ibang pag-iisipan kundi kung paano mo siya kakalimutan!''

"Hindi madaling gawin iyon. Walong taon kaming naging magkasintahan. Nasanay na ang mundo ko na umiikot sa kanya.''

"Haist! Sige, puntahan mo siya. Lalo kang magpakatanga.''

"Marie...''

Napabuntong-hininga na lang si Celine habang hatid-tanaw ang paglayo ng kaibigan. Naiintindihan niya ito. Alam niyang nagmamalasakit lang ito sa kanya. Pero mahirap kalimutan si Alvin. He is her first love.

"Ate!''

Napatingin si Celine sa paglapit ng tumatakbong bunsong kapatid. ''Jeff.''

"Ate, pauwi ka na po ba?''

"Oo. Tapos na ba ang klase niyo?''

Tumango lang si Jeff.

"Sabay na tayong umuwi.''

Kumapit siya sa katorse anyos na kapatid at magkaabay na silang naglakad. Sa unang pagkakataon, naramdaman niya ang koneksiyon ng kanyang pamilya na matagal ding naging pangalawa sa buhay niya mula nang mahalin niya si Alvin.

"Jeff?''

"Hmm?''

"Anong pangarap mo sa buhay?''

"Uhm, gusto kong maging doktor.''

"Kapag naging doktor ka na ba at nagkasakit ako, gagamutin mo ba ako?''

"Oo naman po, ate. Kapatid kita. Kaya nga ako magdo-doktor para kapag nagkasakit kayo, magagamot ko kayo.''

Napakagat sa ibabang labi si Celine upang pigilan ang nagbabanta na namang pagpatak ng mga luha. Hindi niya nakita dati ang pangarap ng kanyang kapatid dahil nakatuon ang tingin niya sa pangarap ng ibang tao.

"Hayaan mo. Pag-iipunan ko iyan. Sisiguraduhin ko na magiging doktor ka.''

"Mag-aaral akong mabuti, ate.''

Tumango at ngumiti lang siya sa kapatid. Nang makarating sila sa bahay, nadatnan niyang naghahanda na nang hapunan ang ina nila habang nakahiga ang kanilang ama sa mahabang upuang-kahoy at nanonood ng balita. Nagmano sila.

"Anak, wala na tayong bigas para bukas. May ekstra ka ba riyan? Hindi pa kasi nababayaran ang tatay mo sa mga mais na naani niya.''

"Opo, nay.''

"Salamat.''

"Magbibihis lang po ako. Tutulungan ko kayo rito.''

"Magpahinga ka na lang. Mukhang pagod na pagod ka. Tingnan mo 'yang mga mata mo. Parang kagagaling mo lang sa pag-iyak. Maglagay ka ng kutsara riyan. Ganoon ang nakikita ko sa mga napapanood ko na drama. Sige na. Tatawagin na lang kita kapag kakain na.''

"Nay, magpapahinga rin po muna ako."

"Tumulong ka rito!"

"Pagod din ako," wika ni Jeff.

"Hindi halata sa mata mo."

"Nay!" inis na sambit ni Jeff.

Pumasok na sa kanyang silid si Celine. At doon ay muli siyang napaiyak. Pero sa pagkakataong iyon, hindi para kay Alvin ang mga luha niya kundi sa kanyang pamilya. Gumugol siya ng pera at panahon sa maling tao. At magsisi man siya, huli na. Ang magagawa na lang siguro niya ay bumawi sa mga ito.

Bago natapos ang gabing iyon, nakapagdesisyon na siya. Kinausap niya ang kanyang mga magulang at sinabi sa mga ito na luluwas siya ng Maynila.

"Maganda naman ang trabaho mo rito, ah?''

"Tay, mas malaki po ang oportunidad sa Maynila. Kailangan ko pong mag-ipon para sa pangarap ni Jeff na mag-doktor.''

"Magtutulungan tayo.''

"Nay, matanda na po kayo. Gusto kong tumigil na rin kayo sa pagtatrabaho ni Tatay. Kaya ko naman po. Kilala niyo ako. Madiskarte ako, masipag at matalino.''

"Umamin ka nga. May problema ba kayo ni Alvin?''

Ayaw niyang magsinungaling sa mga magulang kaya sinabi niya sa mga ito ang totoo.

"Ano? Pagkatapos ng ginawa mo sa kanya?''

"Tay- ''

"Papatayin ko ang lalaking 'yon!''

"Tay!''

"Tumigil ka riyan, Andoy. Gusto mong maging isang kriminal nang dahil lang sa walang kuwentang tao na iyon? Mabuti na ang nangyari. Ibig sabihin, may iba pang lalaki ang nakalaan para sa anak natin. Hindi katulad niya na wala na ngang utang na loob, panget pa nang ugali.''

"Boto ka sa kanya noon, 'di ba?"

"Noon 'yon!"

Kalmado namang bumalik sa inalisan na upuan ang ama ni Celine. Sinaid muna nito ang tubig sa baso na inabot ng anak bago ito muling nagsalita, ''Huwag lang talaga siyang tatapak dito sa teritoryo ko dahil babalatan ko siya nang buhay!''

"Gawin mo iyan sa mga mais.''

Nagpalipat-lipat ang tingin ni Celine sa kanyang ama at ina. Hindi niya gaanong napapansin noon kung gaano sila kaalaga at kamahal ng mga ito na kahit ang katangahan niya kay Alvin ay kinonsinte ng mga ito dahil iyon ang makakapagpasaya sa kanya.

"Sige na. Matulog ka na.''

Nang makapasok siya ng silid ay gumawa na siya ng resignation letter. At ipinasa niya agad iyon kinabukasan. Maraming tanong sa kanya ang mga naging superior niya, pero nakapagdesisyon na siya.

May kaunti pang natitira sa ipon niya na plano sana niyang ibili ng desktop at motor bilang regalo sa graduation ni Alvin. Ang kalahati niyon ay itatabi niya para sa mga gastusin kapag nag-apply siya sa Maynila. At iiwan niya ang iba sa pamilya. Idadagdag niya rin ang makukuha niyang final wages sa inalisan niyang kompanya.

Nakaayos na ang lahat. Nakaimpake na siya. Nakabili na ng bus ticket. Nakahanda na siyang harapin ang bagong buhay. Pero isang larawan na ipinadala sa kanya ang muling nagpatigil sa kanyang mundo.