CHAPTER 2

STILL THIRD PERSON POV

“Pressure is stabilizing,” ulat ng anesthesiologist.

Hindi agad sumagot si Dak's, muli niyang sinuri ang operative field, tiniyak na walang aktibong pagdurugo, at hinintay ang kumpirmasyon ng team.

“Everything looks stable, Doctor,” sabi ng senior assistant.

“Good. Complete the closure.” Makalipas ang ilang sandali, natapos din ang operasyon.

“Procedure completed,” anunsiyo ng surgical nurse.

“Vitals are stable, The patient is responding well,” dagdag ng anesthesiologist.

Napabuntong-hininga ang ilang miyembro ng team. May isang nurse na napahawak sa dibdib, habang ang isa naman ay napapikit sa sobrang relief.

“Excellent work, everyone!” masayang sabi ng senior surgeon. May ilang pumalakpak ang iba ay nagpalitan ng relieved smiles.

“Congratulations, Doctor Mackenzie!”

“Successful surgery, Doctor!”

“Another life saved!”

Samantala, tinanggal ni Dak's ang kaniyang surgical gloves ayon sa tamang protocol at itinapon ang mga ito sa wastong lalagyan. Saka niya inayos ang kaniyang mask.

“Don't celebrate too early,” malamig niyang sabi. “The patient still needs close monitoring in recovery. Make sure the handover is complete, and keep the family informed through the designated team.” Agad na tumahimik ang ilang kasamahan niya.

“Yes, Doctor!”

Hindi siya ngumiti. Hindi rin siya nagpakita ng labis na emosyon. Pero nang lumabas siya sa operating room, sandali siyang huminto. Sa likod ng kaniyang malamig na ekspresyon, alam niyang muntik nang mawala ang buhay ng isang tao sa mga kamay nila. At sa kabila ng lahat ng pressure, iyon ang dahilan kung bakit hindi siya pumapayag sa kapabayaan.

Pagkatapos ng postoperative handover at ilang mahahalagang instruction sa kaniyang team, dumiretso si Dak's sa private office niya. Pagod ang kaniyang mga balikat. Ilang oras siyang nakatayo sa operating room, nakatutok sa isang komplikadong operasyon na nangangailangan ng buong konsentrasyon niya.

Kinuha niya ang kaniyang phone at tiningnan ang mga notification. Labindalawang missed calls, Walong emails, Tatlong urgent reports mula sa hotel management. At isang message mula sa kaniyang executive assistant. Sir, your schedule for the rest of the afternoon is awaiting confirmation napapikit siya.

“Unbelievable.”

Kahit matapos niyang operahan ang puso at malalaking blood vessels ng isang pasyente, hindi pa rin siya tinatantanan ng trabaho. He owned a hospital, He owned a chain of luxury hotels. He managed businesses across countries. Pero sa sandaling iyon, iisa lang ang gusto niya.

Tahimik walang meetings, Walang reports. Walang taong nagtatanong ng kung anu-ano. At higit sa lahat, walang incompetent na empleyadong susubok sa kaniyang pasensiya.

“Cancel my nonessential appointments this afternoon,” utos niya sa assistant sa tawag. “I'll be going to Aurevielle Grand Resort.”

“Yes, Sir. Would you like me to arrange your usual suite?”

“No, Arrange a private massage session, I need to relax.”

“Certainly, Sir. I'll coordinate with the resort's wellness department.”

“Make sure everything is ready.”

“Yes, Sir.”

Ibinaba ni Dak's ang tawag at isinandal ang kaniyang likod sa upuan. Massage for once, he wanted someone else to take care of the tension in his shoulders while he did absolutely nothing. Hindi niya alam kung bakit bigla niyang naisip na pumunta sa sarili niyang resort imbes na dumiretso sa bahay. Marahil dahil mas gusto niyang magpahinga sa isang lugar na walang maglalakas-loob na gambalain siya nang walang dahilan.

O marahil dahil kailangan niyang ilayo ang sarili sa mundo ng mga taong laging may hinihingi sa kaniya. Tumayo siya at kinuha ang kaniyang coat.

“Let's see if that place can actually give me peace.”

Samantala, abala pa rin si Amethyst sa paghahanda para sa kaniyang susunod na appointment. Maingat niyang inayos ang mga tuwalya sa treatment room, sinuri ang massage oils, at tiniyak na malinis ang bawat gamit.

“Perfect,” bulong niya. “Kung may award lang sa pagiging malinis, gold medalist na ako.” Pumasok si Bianca upang magbigay ng update.

“Amethyst, ready na ang VIP booking mo. Private room, complete setup, at special instructions from management.” Agad na napalunok si Amethyst.

“Special instructions? May allergy ba sa massage oil? Bawal ba siyang kausapin? Bawal ba siyang tingnan? Bawal ba akong huminga?”

“Girl, massage therapist ka, hindi hostage!”

“Hindi mo kasi alam! Baka may VIP na allergic sa oxygen, Edi patay tayong lahat!”

“Just follow the protocol, Be respectful and professional.” Tumango si Amethyst at inayos ang kaniyang uniform.

“Yes, ma'am, I shall be the epitome of professionalism.” Lumapit siya sa salamin, inayos ang buhok, at ngumiti sa sarili.

“Amethyst Skye Everheart, future lawyer, current massage therapist, and part-time comedian, Kaya mo 'to!” Kinuha niya ang kaniyang clipboard at huminga nang malalim.

Hindi niya alam kung sino ang VIP client na naghihintay sa kaniya. Ang alam lang niya, kailangan niyang ibigay ang pinakamahusay na serbisyo upang mapanatili ang kaniyang trabaho at maipagpatuloy ang pag-aaral. Sa kabilang bahagi ng resort, isang itim na luxury vehicle ang huminto sa entrance.

Bumukas ang p***o isang pares ng mamahaling sapatos ang unang tumapak sa marmol na sahig. Sumunod ang isang lalaking matangkad, maayos ang tindig, at may presensiyang kayang magpatahimik sa buong lobby kahit hindi pa siya nagsasalita. Walang nakaaalam kung gaano kapagod ang araw na kaniyang pinagdaanan.

Wala ring nakaaalam kung gaano kaikli ang kaniyang pasensiya. At lalong walang nakaaalam na ang babaeng naghahanda ngayon sa private treatment room ay posibleng maging pinakamalaking pagsubok sa natitirang pasensiya niya. Sa loob ng silid, tiningnan ni Amethyst ang kaniyang clipboard.

“VIP client,” bulong niya. “Okay, Behave, Amethyst, Behave.” Saglit siyang ngumiti.

“Pero kung suplado siya, Lord, bahala Ka na hindi po ako santo.”

At sa araw na iyon, sa ilalim ng iisang bubong ng Aurevielle Grand Resort, dalawang taong magkaibang-magkaiba ang mundo ang malapit nang magkrus ang landas. Ang isang lalaking sanay mag-utos at ang isang babaeng hindi kayang tumahimik kahit limang minuto.