CHAPTER FIVE

REIGN’S POV

 “Wait!” sambit ko, sabay hawak sa braso ni Michael. Huminto naman siya at tumingin sa akin.

 “Sorry, akala ko kasi—” idinampi niya ang daliri sa labi ko, saka ngumiti.

 “Huwag mo nang isipin ’yon. But please… ayoko nang maulit ang ginawa mong pag-alis at pagkakalat sa bar kagabi,” seryosong sambit niya. “Hindi magugustuhan ni Dad kung madudungisan ang pangalan ng pamilya niya.”

 “S-sorry talaga… hindi na mauulit, promise!” Tumango lang siya at ni-lock ang pinto ng silid ko.

 Walang ganang naupo ako sa kama.

 Muntik na siyang mamatay dahil sa akin.

 Kung nagkataon… baka namatay pa siya sa mismong birthday niya. Marahan kong sinampal ang sarili. Bakit ba kasi masyado ka pa ring affected? Tapos na ’yon, Reign. Magkapatid kayo ni Michael—magkapatid na kayo, paulit-ulit kong sambit sa sarili.

 “Hindi ko man lang siya nabati.”

Tumayo na ako at mabilis na gumayak.  Saktong palabas na ako ng mansyon nang—

 “Ay, tukneneng ni Manang Sabel!” gulat na gulat kong sigaw dahil sa pagbusina ni Michael.

 Bumaba siya ng kotse at dahan-dahang lumapit sa akin.

 “Trying to escape again?” malamig na tanong ni Michael.

 “A-ah, hindi… ano… m-may bibilhin lang ako.” Ano bang nangyayari sa akin? Bakit ako nauutal? Tumango lang siya.

 “Here. This is your card—galing kay Dad.”

 “H-hindi na, may pera naman ako,” pagtanggi ko.

 “Reign—”

 “Hindi ko pa kailangan, okay? But thank you. Sapat na sa akin na nakatira ako sa malaking bahay at kumakain sa oras, pero ’yan…” sabay turo ko sa card na hawak niya, “sobra na kung tatanggapin ko pa ’yan.” Napangiti ako nang bahagya. Naiilang ako sa pagtitig niya. Tumango lang si Michael.

 “Just tell me when you need it. Let’s go!” Napatingin ako sa kamay niyang nakahawak sa wrist ko.

 Napaatras ako. “Michael, sabi ko aalis ako.”

 “Oo nga, ihahatid na kita.” Napabuga na lang ako ng hangin habang binubuksan niya ang pinto ng kotse.

 Tahimik lang ang biyahe namin papunta sa mall. Gusto ko sana siyang tanungin tungkol sa sinabi ng mukhang Korean kagabi, pero parang napipipi na naman ako.

 “M-Michael…” saglit siyang tumingin sa akin at ngumiti.

 “You mean, Kuya Michael?” pagtatama niya sa ’kin.

 Huminga ako nang malalim. “Hindi maganda ang past natin, pero sa mata ng lahat… magkapatid tayo. Pwede bang magsimula na lang tayo ulit, kahit bilang kapatid, para kay Mama at kay Daddy?”

 “Iyon ba talaga ang gusto mo?” Bahagya akong natigilan sa tanong niya. Iyon nga ba ang gusto ko? Iyon nga ba ang sinasabi ng puso ko? Pero iyon kasi ang tama. Iyon ang dapat kong gawin, bulong ko sa isip ko.

 Bahagya niyang tinapik ang balikat ko.

 “Huwag mong pahirapan ang sarili mo. Choice ng parents natin na piliin ang isa’t isa. At may choice ka rin na piliin kung anong gusto mo at kung saan ka magiging masaya.”

 Natahimik ako. “Applicable lang ’yon sa ibang tao… pero hindi sa akin.”

 Hindi pa rin kasi kita pwedeng piliin ngayon, Michael.

 Napayakap ako sa sarili habang papasok ng sinehan. Nang makaupo kami, inabot sa akin ni Michael ang popcorn at soft drinks na binili namin kanina. Balak ko lang talaga siyang ibili ng regalo, pero heto kami ngayon—magkasamang nanonood ng nakakaiyak na movie.

 “Ngayon ko lang nalaman—iyakin ka pala, Reign!” pilyong bulong niya, sabay tapik sa balikat ko. Para bang kino-comfort ako, pero nang-aasar lang naman talaga.

 Napapailing ako at tinapik ko rin siya pabalik nang siya naman ang parang maiiyak. “Panyo oh!” sabay abot ko sa kanya. Kinuha niya ang kamay ko at mahigpit na hinawakan.

 Bakit ka ba umiiyak, Michael? ’Di ba ikaw naman ’tong playboy noon? Bakit parang masyado kang affected sa dalawang taong pinagtagpo pero hindi tinadhana? Balak ko sanang itanong, pero… walang salitang lumabas sa bibig ko.

 “Baka malusaw ako!” bulong niya. Siniko ko siya at bumitiw sa kamay niya.

 Pagkatapos manood ng sine, hinatak naman niya ako papunta sa mini bowling lane sa arcade area ng mall. Nakatingin ako sa mga pins na maayos na nakapila sa dulo. Hawak ni Michael ang bola; ngumisi siya sa akin.

 “Game time! Kung sino ang matalo, siya ang maglilibre ng lunch!” sigaw niya.

 Hinawakan ko ang bola at pinakawalan pababa sa lane. Tumumba ang ilang pins. “Yes! Panalo ako!” sigaw ko, sabay tawa.

 Pero hindi rin naman siya nagpatalo. Napapapikit pa ako kapag hinahagis niya ang bola. Buti na lang, natalo siya.

 “No way. One more round!” tila naiinis niyang sambit, pero hindi naman siya mukhang galit.

 Naglaro ulit kami—panalo ulit ako. Hindi ko alam kung sinasadya ba niyang magpatalo o hindi talaga siya marunong.

 “Okay, fine. You win. My treat. Ikaw na ulit ang panalo, pero ’wag ka masyadong mayabang, ha,” ngumiti siya nang nakakaloko. “May basketball pa!” aniya, sabay hatak sa akin.

 “Ano naman ang ipupusta mo ngayon?” tanong ko habang hawak ang bola, akmang mag-shoot.

 “Kiss… sa lips!”

 Biglang bumilis ang tibok ng puso ko sa sinabi niya. Pagkatapos niya akong nakawan ng halik… ngayon naman, makikipagpustahan para doon? Baliw ba siya?!

 Natataranta akong nag-shoot ng bola. Malapit nang matapos ang oras, pero wala talagang pumasok kahit isa. Tawa siya nang tawa nang matalo ako.

 “Hays… ang daya naman,” bulong ko.

 “Takot ka pala sa kiss, baby sister!” nang-aasar pang sambit niya.

 “Miss, ang gwapo naman ng boyfriend mo!” bulong ng saleslady na halatang kinikilig habang nasa boutique kami ni Michael.

 “Hindi, Miss… hindi ko siya boyfriend!” mabilis kong itinanggi, pero may parte sa puso ko na… nasasaktan pa rin.

 “Kung hindi mo siya boyfriend, Miss… pwede mo ba akong ireto sa kanya?!” tila nae-excite na tanong ng babae.

 “I-report kaya kita sa manager mo? Oras ng trabaho, nakuha mo pang magpareto!” naiinis kong sambit.

 Napatingin si Michael sa akin. “May problema ba?” tanong niya. Hindi ko siya pinansin. Nakakahiya! Bakit ba kasi affected ka! bulong ko sa sarili.

 Naglakad na lang ako palayo para maghiwalay kami ng konti. Huminto ako sa section ng mga relo at pinili ang pinakamagandang relong ireregalo ko kay Michael.

 Pabalik na sana ako sa boutique nang mapansin ko ang isang cute na stuffed toy na kulay light blue. Lumapit ako at hinawakan iyon—malambot, may masungit na emoji na mukha. Parang kamukha ni Michael kapag naiinis.

 Napangiti ako nang bahagya at dinala iyon sa counter para bayaran.

 Sa mall na rin kami kumain ng lunch. May ilang napapatingin sa amin, pero hindi ko na lang pinansin.

 “Belated happy birthday, Michael,” nakangiting sambit ko, sabay abot ng regalo. Saglit pa niyang pinagmasdan iyon bago kinuha sa kamay ko.

 “Thank you, baby sister!” nakangiting sambit niya, pero nakatingin pa rin siya sa stuffed toy na yakap ko.

 “Mas gusto ko ’yang yakap mo,” sabi niya na may banayad na ngiti.

 “Huh? Ayaw—sa akin ’to,” parang batang sagot ko.

 Nag-pout siya. Ang cute naman niya—nakakainis.

 “Sige, nasa ’yo na ’yan. Basta ingatan mo, ha!” sabi ko habang inaabot iyon sa kanya. Parang bata niyang niyakap ang stuffed toy.

 “Thank you!” sambit niya. Hindi pa ako nakakasagot nang idampi niya ang labi sa noo ko, saka kumindat.

 Nagiinit ang pisngi ko. Nag-iwas agad ako ng tingin.

 “S-salamat nga pala sa pagtatanggol mo sa akin kahapon at sa pag-alaga mo sa akin habang lasing ako. And sorry kung muntik ka nang mamatay dahil sa akin,” mabilis kong sambit dahil sa lakas ng kabog ng dibdib ko.

 “Huwag mo nang isipin ’yon. Ang gusto ko lang naman, safe ka.”

 Nang marinig ko ’yon, walang pag-aalinlangan, niyakap ko siya. “Thank you, Michael.”

 Bago kami bumaba ng kotse, may iniabot siya sa akin na dalawang paper bag.

 “Ano ’to?” kunot-noo kong tanong.

 “Welcome gift ko sa ’yo!” nakangiting sambit niya.

 “Thank you!” balik-ngiti ko.

 “Basta ’wag ka nang iiyak, ha!” natatawang biro niya.

 Pagpasok namin ng mansyon—

 “Babe! I miss you so much!”