CHAPTER FOUR

Reign’s POV

Bahagya akong natigilan sa tanong niya. Umiwas ako ng tingin at mabilis na tumayo.

“Michael, I mean, Kuya Michael… ano man ang nangyari sa atin noon. Tapos na ‘yon. At hindi na natin dapat pag-usapan o balikan pa.”

Tinalikuran ko siya, pero agad niyang hinablot ang braso ko.

“Kuya, ano ba!” May diin kong sambit. “Hindi tayo magkapatid, gets mo?” Napa-buntong-hininga ako habang kumakalas sa hawak niya.

“Now answer me… why, Reign?”

“Bakit? Hindi ba matanggap ng pride mo na may babaeng bumasted sa ‘yo? It's been a year, Kuya! Kaya pwede ba… mag-move on ka na, kasi ako? Okay na ’ko.” Tumalikod ako at mabilis na tumakbo pataas ng silid ko.

“Reign, wait!” sigaw niya, pero hindi ko na siya pinansin.

Bakit ba kailangan pang ungkatin ang tapos na? Ano pang silbi ng pag-uusapan namin ‘yon? Lalo na’t magkapatid na kami ngayon at nakatira pa sa ilalim ng iisang bubong.

Kinagabihan, narinig ko ang ingay mula sa baba ng mansyon.

Parang may banda? Maingay, may tawanan, may sigawan. Dahan-dahan akong bumaba papunta sa kusina para kumain ng dinner.

“Manang Sabel? Anong ganap?” Tanong ko sa kanya ng makita siyang abala sa paglilipat ng pagkain.

“Birthday ni Señorito,” sagot niya. “Kaya nandiyan ang mga friends at business partners niya. O siya, sige na, kumain ka na diyan hija at dadalhin ko na ‘tong drinks nila.”

Tumango lang ako. Kaya pala parang good mood siya—birthday niya pala. Ni hindi ko man lang siya nabati kanina.

Habang abala ako sa pagsandok ng pagkain, may napansin akong lalaking sumilip sa kusina. Bahagyang namumula ang mukha, naka-long sleeve na itim, black pants—parang may lahing Korean? Model ba ‘to? Nakangiti siyang lumapit sa akin.

“Excuse me… could you tell me where the bathroom is? It’s… kind of urgent,” paos ang boses na tanong niya. Agad ko namang itinuro.

In-unbutton pa niya ang tatlong butones bago lumakad sa direksyon ng tinuro kong CR. Lumingon pa siya at kumindat bago pumasok.

“Thank you, Miss!” sabi niya.

Binilisan ko na ang pagsandok ng pagkain at ipinatong sa tray. Sa silid na lang ako kakain para walang istorbo. Palabas na ako ng kusina nang…

“Hey, you look familiar!” Napaigtad ako sa gulat ng marinig ang boses ng lalaki kanina.

“Reign, right? The only woman who slapped his face in front of many people.” Napaawang ang bibig ko.

“No, you’re just drunk!” pagtanggi ko. Tinawanan lang niya ako.

“No no no, it’s you! ‘Yung mahal na mahal ni M—”

“Enough!” sigaw ni Michael na papalapit sa amin. “Let's go!” Aya niya sa mukhang Koreano.

Ako? Mahal na mahal ni Michael? Nagpapatawa ba siya?!

Tumakbo ako palabas ng mansyon. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Ang nasa isip ko lang, gusto kong lumayo.

“Reign!” Sigaw niya, pero diretso lang ako sa pagtakbo. Mabuti na lang may dumaang taxi. Sumakay agad ako at dumeretso sa pinakamalapit na bar.

Pagpasok ko, konti lang ang tao. Umorder agad ako ng alak, sunod-sunod, para mapawi ang kaba at gulat dahil sa sinabi ng lalaki kanina.

“AKO MAHAL NA MAHAL NI MICHAEL? SINUNGALING! LAHAT KAYO SINUNGALING, MANLOLOKO! MAMATAY NA SANA KAYONG LAHAT!” sigaw ko dahil sa inis at kalasingan. Halos matumba na ako sa upuan pero wala akong pakialam. Ang gusto ko lang, mawala ang sakit na nararamdaman ko.

“One more please!” Lumuluha kong request sa bartender.

Umiling lang siya. “Miss, tama na. Lasing ka na.” May pag-aalala sa tinig niya. Pero nagpupumilit pa rin ako.

“Magbabayad naman ako, ahh,” napilitan siyang bigyan pa ako.

“Miss Broken ka?!” Nakangising tanong ng lalaking may edad na tumabi sa akin.

“Gusto mo? Sumama ka na lang sa ‘kin? Dadalhin kita sa heaven, mag-e-enjoy tayo doon, promise!” Nakangising sabi ng lalaki.

Natawa ako sa pinagsasasabi ng lalaki.

“Ga*go ka ba tanda? Balak mo pa lang maging si kamatayan, bakit hindi mo unang sunduin ang sarili mo?”

Napahiyaw ang ilang tao sa paligid, parang nakiki-cheer sa bardagulan namin ng matandang lalaki. Bakas ang inis sa mukha ng lalaki; agad niyang hinatak ang braso ko.

“Ah, ganun ba?! Halika at pareho tayong pupunta sa langit!” sigaw niya.

“Bitiwan mo ‘ko, ano ba!” sigaw ko, pinagsisisipa ko ang matanda pero ayaw niya pa rin akong bitiwan.

“Let go of her!” bumulaga ang sigaw ni Michael mula sa entrance ng bar—sobrang lakas, parang umalingawngaw sa buong lugar.

“Bakit, sino ka ba? Girlfriend mo ba ‘tong babaeng ‘to?” Maangas na tanong ng matanda.

“I said, let her go—now!” Michael roared.

Nagkagulo sa bar. Biglang tinutukan ng baril ng matandang lalaki si Michael. Halos manginig ako sa takot. Mabuti na lang at tumunog ang sirena ng pulis—agad tumakbo ang lalaki.

Napasalampak ako sa sahig dahil sa takot.

“Let's go,” nanginginig ang mga kamay ko nang hawakan ako ni Michael. Binuhat niya ako papunta sa kotse niya.

“Nasaktan ka ba?” Kalmadong tanong niya. Umiling lang ako.

“Thank you! I-ikaw okay ka ba? Nasaktan ka ba?” May pag-aalalang tanong ko habang sinusuri ang katawan niya.

Hinuli niya ang mga kamay ko, at dahan-dahang hinawakan ang mukha ko.

“Sa susunod… ‘wag ka nang tatakas na para bang walang mag-aalala sa ‘yo.” Ramdam ko ang sinseridad niya.

Pero… hindi ko alam kung bilang kapatid ba ang pag-aalala niya o higit pa.

“Sorry!” Nahihiyang sambit ko.

Dahan-dahan niyang inilalapit ang mukha niya sa mukha ko. Napapikit ako, mabilis ang tibok ng puso ko, akmang idadampi na niya ang labi niya sa akin.

“Urkkk!”

“Damn it!” Mahinang mura niya dahil sa biglaan kong pagsuka, hanggang sa tuluyan na akong mawalan ng malay.

Kinabukasan, paggising ko, nakita ko si Michael nakahiga sa sofa sa loob ng silid ko, topless. Ako naman, iba na ang suot na damit—maluwag at kumportable.

Napakuyom ang kamao ko at mabilis na lumapit kay Michael. Pinaghahampas ko siya ng tuwalya.

“Hayop ka! Anong ginawa mo sa akin ha?” sigaw ko.

Humagalpak ng tawa si Michael. Nakakainis, bakit ba ang gwapo niya kapag tumatawa? Nawawala tuloy ang galit ko sa kanya.

“Ano naman ang gagawin ng kuya mo sa ‘yo?” Diniinan pa niya sa word na kuya. Hays! Masyado na yata akong assuming.

Sakto namang pumasok si Manang Sabel.

“O hija, gising ka na pala. Ito, pinagluto kita ng soup.”

“Salamat po,” sagot ko, sabay abot ng tray na dala ni Manang Sabel.

“Komportable ka ba sa naisuot kong damit sa ’yo?” tanong ni Manang habang nakatingin sa kabuuan ko.

“Ang ibig pong sabihin? Kayo po ang nagpalit ng damit ko?” Nahihiyang tanong ko.

“Oo naman hija. Pero si Señorito ang nag-asikaso at nagbantay sa ’yo. Lasing na lasing ka kasi kagabi, montik ka pang tumalon sa bintana. Mabuti na lang at nakita ka agad ni Señorito. Hay nako hija, bata ka pa—kung love life lang ang problema mo, eh ‘wag mo na problemahin, marami namang lalaki diyan. Saka ang ganda mo kaya.”

Napatakip ako sa mukha. “Talaga bang ginawa ko ‘yon?” Nakakahiya.