CHAPTER FOUR

REIGN’S POV

 Bahagya akong natigilan sa tanong niya. Umiwas ako ng tingin at mabilis na tumayo.

 “Michael— I mean, kuya,” may diin kong sambit. “Tama ka, hindi tayo magkapatid, hindi tayo magkadugo. Pero sa mata ng lahat, magkapatid tayo. So please… ano man ang nangyari sa atin noon, tapos na ’yon. At hindi na natin dapat pang ungkatin at pag-usapan.”

 Tinalikuran ko siya, pero agad niyang hinablot ang braso ko.

 “Kung para sa ’yo, madali lang kalimutan ’yon, sa akin hindi. Sinaktan mo ’ko, Reign. Pinaasa mo ’ko na may nararamdaman ka sa akin, na may chance na maging tayo—pero anong ginawa mo?”

 Tinulak ko siya palayo.

 “Bakit? Hindi ba matanggap ng pride mo na may babaeng bumasted sa ’yo? It’s been a year, Michael! Kaya puwede ba… mag-move on ka na. Kasi ako? Okay na ’ko. Mas gusto ko pang lunukin na magkapatid na tayo kaysa ibalik pa natin ’yung walang kuwentang nakaraan na ’yan.”

 Hindi ko na siya hinintay makapagsalita. Tumalikod ako at mabilis na tumakbo papunta sa silid ko.

 “Reign, wait!” sigaw niya.

 Bakit ba kailangan pang ungkatin ang tapos na? Ano pang silbi ng pag-uusapan namin ’yon? Ayoko mang tanggapin pero… magkapatid na kami ngayon at nakatira pa sa ilalim ng iisang bubong.

 Kinagabihan, narinig ko ang ingay mula sa baba ng mansyon.

 May nagkakantahan, may tawanan, may sigawan. Dahan-dahan akong bumaba papunta sa kusina para kumain ng dinner.

 “Manang Sabel? Anong ganap?” tanong ko nang makita ko siyang kumakain sa kusina.

 “Ay naku! Miss Reign, birthday ngayon ni Señorito,” sagot niya. “Kaya nandiyan ang mga friends at business partners niya. Halika, maupo ka at ipaghahain kita.”

 Tumayo siya at akmang magsasandok ng pagkain.

 “Ako na po. Kumain lang po kayo diyan,” nahihiya kong sambit.

 “Masanay ka na, Miss Reign. Nandito kami para pagsilbihan kayo. Basta pag may kailangan kayo, tawagin n’yo lang ako,” sabi niya.

 Tumango lang ako.

 Kaya pala parang good mood siya—birthday niya pala. Ni hindi ko man lang siya nabati kanina.

 Habang abala ako sa pagsandok ng pagkain, may napansin akong lalaking sumilip sa kusina. Bahagyang namumula ang mukha, naka-itim na long sleeves at black pants—parang may lahing Korean. Model ba ’to? Nakangiti siyang lumapit sa akin.

 “Excuse me… could you tell me where the bathroom is? It’s… kind of urgent,” paos niyang tanong.

 Agad ko namang itinuro.

 In-unbutton pa niya ang tatlong butones bago lumakad sa direksiyon ng tinuro kong CR. Lumingon pa siya at kumindat bago pumasok.

 “Thank you, Miss!” sabi niya.

 Binilisan ko na ang pagsandok ng pagkain at ipinatong sa tray. Sa silid na lang ako kakain para walang istorbo. Palabas na ako ng kusina nang—

 “Hey, you look familiar!”

 Napaigtad ako sa gulat nang marinig ang boses ng lalaki kanina.

 “Reign, right? The only woman who slapped his face in front of many people.”

 Napaawang ang bibig ko.

 “No, it’s not me. You’re just drunk!” pagtanggi ko.

 Tumawa siya nang malakas.

 “No, no, no. It’s you! ’Yung mahal na mahal ni M—”

 “Enough!” sigaw ni Michael habang papalapit sa amin. “Let’s go!” aya niya sa mukhang Korean.

 Ako? Mahal na mahal ni Michael? Nagpapatawa ba siya?!

 Nasapo ko ang dibdib, nag-iinit ang mga mata ko. Tumakbo ako palabas ng mansyon. Hindi ko alam kung anong nararamdaman ko. Ang nasa isip ko lang, gusto kong lumayo.

 “Reign!” sigaw niya, pero patuloy lang ako sa pagtakbo.

 Mabuti na lang may dumaang taxi. Sumakay agad ako at dumeretso sa pinakamalapit na bar.

 Pagpasok ko sa bar, konti lang ang tao. Umorder agad ako ng alak—sunod-sunod ang paglagok ko.

 “AKO MAHAL NA MAHAL NI MICHAEL? SINUNGALING! LAHAT KAYO SINUNGALING, MANLOLOKO! MAMATAY NA SANA KAYONG LAHAT!” sigaw ko, sabay hagis ng baso.

 Halos matumba na ako sa upuan pero wala akong pakialam. Ang gusto ko lang, mawala ang sakit na nararamdaman ko.

 “One more, please!” lumuluha kong request sa bartender.

 Umiling lang siya. “Miss, tama na. Lasing ka na.”

 Pero nagpumilit pa rin ako.

 “Magbabayad naman ako,” sabi ko, kaya napilitan siyang bigyan pa ako.

 “Miss, broken ka?” nakangising tanong ng lalaking may edad na tumabi sa akin.

 “Gusto mo? Sumama ka na lang sa ’kin. Dadalhin kita sa heaven. Mag-e-enjoy tayo doon, promise!” nakangising sabi niya.

 Natawa ako sa pinagsasasabi niya.

 “Ga*go ka ba, tanda?! Panot ka na nga’t lahat, nakuha mo pang mambastos! Hayop ka!” sigaw ko, sabay tulak sa kanya.

 Nagsigawan ang mga tao sa paligid, parang nakiki-cheer sa bardagulan namin. Bakas ang inis sa mukha ng lalaki; agad niyang hinatak ang braso ko.

 “’Yan ang gusto ko—palaban! Sa kama ka na lang mag-ingay, Miss!” sigaw niya.

 “Bitawan mo ’ko! Ano ba!” sigaw ko. Hindi pa rin siya bumibitiw kahit pinagsisipa ko na siya.

 “Let go of her!”

 Bumulaga ang sigaw ni Michael mula sa entrance ng bar—sobrang lakas, parang umalingawngaw sa buong lugar.

 “Bakit, sino ka ba? Girlfriend mo ba ’tong babaeng ’to?” maangas na tanong ng matanda.

 “I said, let her go—now!” sigaw ni Michael.

 Biglang tinutukan ng baril ng matandang lalaki si Michael. Nanginig ang buong katawan ko sa takot. Nagkagulo ang bar.

 Mabuti na lang at tumunog ang sirena ng pulis—agad tumakbo ang lalaki, pero nahuli rin agad.

 Napasalampak ako sa sahig, hiyang-hiya sa nangyari.

 “Let’s go,” sabi ni Michael habang hawak ang nanginginig kong kamay. Binuhat niya ako papunta sa kotse niya.

 “Nasaktan ka ba?” kalmado niyang tanong.

 Umiling lang ako.

 “Thank you… Ikaw, okay ka ba? Nasaktan ka ba?” tanong ko habang sinusuri ang katawan niya.

 Hinuli niya ang mga kamay ko at dahan-dahang hinawakan ang mukha ko.

 “Sa susunod… ’wag ka nang aalis na para bang walang mag-aalala sa ’yo.”

 Ramdam ko ang sinseridad niya.

 “Sorry,” nahihiya kong sambit.

 Dahan-dahan niyang inilalapit ang mukha niya sa akin. Napapikit ako, mabilis ang tibok ng puso ko—akmang idadampi na niya ang labi niya sa akin—

 “Urkk!”

 “Damn it!” narinig kong mura niya.

Kinabukasan, paggising ko, nakita ko si Michael na nakahiga sa sofa sa loob ng silid ko—topless. Ako naman, iba na ang suot kong damit—maluwag at kumportable.

Napakuyom ang kamao ko at mabilis na lumapit sa kanya. Pinaghahampas ko siya ng tuwalya.

“Hayop ka! Anong ginawa mo sa akin, ha?” sigaw ko.

Humagalpak ng tawa si Michael. Nakakainis—bakit ba ang gwapo niya kapag tumatawa? Nawawala tuloy ang galit ko sa kanya.

“Ano naman ang gagawin ng kuya mo sa ’yo?” diniinan pa niya ang salitang kuya. Hays! Masyado na yata akong assuming.

Sakto namang pumasok si Manang Sabel.

“O hija, gising ka na pala. Ito, pinagluto kita ng soup.”

“Salamat po,” sagot ko, sabay kuha ng tray na dala ni Manang Sabel.

“Komportable ka ba sa naisuot kong damit sa ’yo?” tanong ni Manang habang tinitingnan ang kabuuan ko.

“Ang ibig po ninyong sabihin… kayo po ang nagpalit ng damit ko?” nahihiya kong tanong.

“Oo naman, hija. Pero si Señorito ang nag-asikaso at nagbantay sa ’yo. Lasing na lasing ka kasi kagabi—muntik ka pang tumalon sa bintana. Mabuti na lang at nakita ka agad ni Señorito."

Walang ganang napaupo ako sa kama.

"Hay naku, Miss Reign, bata ka pa. Kung love life lang ang problema mo, huwag mo nang problemahin ’yan—marami namang lalaki diyan. Saka ang ganda mo kaya.”

Napatakip ako sa mukha. “Talaga bang ginawa ko ’yon?” Nakakahiya.