🔥Chapter 3.Demon Villamor

“No,” sagot ni Demon nang may kapangyarihan at pahiwatig ng proteksyon. “Elicia, sa akin ka. Ako ang bahala sa iyo. Sa mundo ko, ako ang nagdidikta… at ako rin ang nagtatakda ng tamang hakbang.”

Ang tinig niyang malalim at kontrolado ay umalingawngaw sa buong lobby ng Fashion Industry. Tahimik ang lahat, tila natigilan sa bawat salitang binitawan ng kanilang CEO. Ngunit sa di kalayuan, isang pamilyar na mukha ang napatigil sa paglalakad—ang ina ni Elicia.

Napaatras siya, hawak ang dibdib, parang nilamig. Hindi niya inasahan ang lalaking makikita niya roon.

Siya ‘yon… ang tanging nasambit ng isip niya.

Ang lalaking iniwan niya noon.

Ang lalaking minahal niya nang buong puso.

At ngayon, ang lalaking pinakikitunguhan ng anak niya—si Mr. Demon Villamor, ang CEO ng Fashion Industry, ang dating asawa niyang akala niya’y tuluyan nang nawala sa buhay nila.

“Si—si Demon?” mahinang bulong niya, halos hindi marinig. “Si Demon ang CEO ng Fashion Industry?!” Napatakip siya sa bibig. “Nagkataon lang ba ito… o pinaglalaruan kami ng tadhana?”

Kumakabog ang dibdib niya habang pinagmamasdan ang anak at ang lalaking minsan niyang minahal. May halo ng takot, gulat, at kirot sa kanyang mga mata.

“Madam, okay lang po ba kayo?” tanong ng isang bodyguard na nakapansin sa pamumutla niya.

“Ah—oo… ayos lang ako,” pautal niyang sagot, pilit na pinapanatiling matatag ang boses. Pero sa loob niya, may gulong hindi niya maipaliwanag.

Narinig iyon ni Elicia, ngunit hindi siya makalingon. Ramdam niya ang pagkalito ng ina, ngunit mas nangingibabaw ang bigat ng presensya ni Demon sa tabi niya.

“Elicia, let’s go,” sabi ni Demon, matatag ngunit mahinahon. Ang boses niya ay hindi basta utos, kundi paanyayang mahirap tanggihan—isang tono ng lalaking nasanay masunod.

“Yes… Sir,” mahinang sagot ni Elicia habang nanginginig ang kamay. “Dito po ang daan.”

Tahimik silang naglakad papunta sa elevator. Ramdam ni Elicia ang bawat tingin ng mga tao sa paligid—ang ilan ay may paghanga, ang iba’y may pag-usisa. Ngunit ang lahat ay nakapako sa kanila, sa kakaibang koneksyong hindi pa nila nauunawaan.

Pagpasok nila sa elevator, nagsalita si Demon. “Mukhang kilala mo ang babaeng iyon kanina.”

“Babae, sir?” tanong ni Elicia, iwas ang tingin. “Ah… si Mama po iyon.”

Sandaling natahimik si Demon, bago marahang ngumiti—isang ngiting hindi niya ipinapakita sa iba. “Mama mo?” aniya, halos bulong. “I see.”

Tumitig siya sa salamin ng elevator, tila nagbabalik ang mga alaala. “Ang mundo talaga, Elicia,” wika niya sa malamig na tono, “hindi nagpapatawa. Kung minsan, inuulit lang nito ang mga kasalanang akala mong nalimot mo na.”

Hindi nakaimik si Elicia, ngunit naramdaman niya ang bigat ng bawat salitang iyon. Sa likod ng pormal at gwapong anyo ni Mr. Demon Villamor, may lalaking puno ng sugat, galit, at hindi natapos na pag-ibig—at ngayon, tila ang anak ng babae iyon mismo ang magbabalik sa lahat ng alaala.

“Simula ngayon,” patuloy ni Demon habang bumukas ang pinto ng elevator, “ayoko ng mga lihim sa pagitan natin, Miss Torrez.

Napakunot-noo na lamang si Elicia habang lihim na pinagmamasdan ang CEO nila. Minsan ay hindi niya maintindihan kung paano nagagawang magsalita ni Mr. Demon Villamor nang ganoon—diretso, walang paligoy, at madalas ay may halong lamig na nakakayanig ng loob. Ngunit sa kabila ng kanyang kasungitan, may kung anong karisma ang hindi maipaliwanag. Parang bawat salitang lumalabas sa bibig nito ay may bigat, ngunit may hatak na hindi mo kayang iwasan.

Tahimik silang naglalakad sa kahabaan ng pasilyo, patungo sa opisina ng CEO. Ang marahang tunog ng sapatos ni Demon sa marmol na sahig ay tila musika sa gitna ng tensyon. Hindi alam ni Elicia kung bakit, pero bawat sandali na magkasama sila, lalo siyang kinakabahan—at sabay naroon ang kakaibang paghanga.

“Okay lang po ba kayo, Mr. CEO?” mahinahong tanong ni Elicia, pilit na pinapakalma ang sarili. “Kanina po kasi, parang… may kakaiba sa reaksyon ninyo nang makita ninyo si Mama.”

Sandaling huminto si Demon, saka mabagal na tumingin sa kanya. Ang mga mata niya ay malamig, ngunit sa ilalim nito ay may lalim na tila puno ng nakatagong emosyon.

“Ang Mama mo?” aniya sa mababang tinig, halos marinig lamang ni Elicia. “Nope. Hindi ko siya kilala—at ayokong makilala pa.”

Nabigla si Elicia. Hindi niya inaasahan ang ganoong sagot. Parang may pinaghuhugutan, parang may galit na nakatago sa likod ng bawat salita.

“Ah, g-ganun po ba,” mahinang tugon ni Elicia, hindi makatingin. “Pasensya na po, baka po napahiya ko kayo kanina…”

Ngumiti si Demon, isang ngiting mahirap basahin—parang mapanganib, pero kaakit-akit. “Hindi mo ako kailangang hingan ng pasensya, Miss Torrez. Wala kang ginawang mali. Sanay na akong may mga taong nagtatanong ng mga bagay na hindi naman nila kayang intindihin.”

Napalunok si Elicia. Hindi niya alam kung insulto ba iyon o simpleng pahayag. Pero sa halip na mainis, mas lalo siyang na-curious. “Pasensya na po talaga, Sir. Hindi ko na po uulitin.”

Lumapit si Demon nang bahagya, halos ilang pulgada lang ang pagitan nila. “Wag kang masyadong mag-alala,” sabi niya, mabagal, halos bulong. “Hindi ako madaling masaktan. Pero may mga tanong na… mas mabuting hindi binubuksan.”

Tumango na lang si Elicia, pilit na umiwas ng tingin, ngunit naramdaman niyang bumibilis ang tibok ng kanyang puso. Hindi niya alam kung dahil sa kaba o dahil sa paraan ng pagtitig ni Demon sa kanya—matalim, pero may kakaibang init.

Pagkapasok nila sa opisina, tumungo si Demon sa malaking bintana at tumingin sa labas ng lungsod. “Miss Torrez,” wika niya sa pormal na tono, “huwag mong hayaang mahulog ang focus mo. Ang trabaho dito ay hindi laro. Kapag nagkamali ka, hindi ako magdadalawang-isip na palitan ka.”

“Yes, Sir,” sagot ni Elicia, halos pabulong.

Ngunit habang pinagmamasdan niya ang CEO—ang tikas ng tindig, ang awtoridad sa boses, at ang tila malungkot na lalim sa mga mata nito—isang tanong ang hindi mawala sa isip niya:

Bakit parang hindi lang siya basta galit?

Bakit parang nasasaktan din siya?

At doon nagsimulang mabuo sa puso ni Elicia ang isang bagay na hindi niya dapat maramdaman—paghanga na unti-unting nahahaluan ng pag-ibig.