Chapter 3

The Face I Never Forgot

Third-Person POV — Sam

“Sam, kapag hindi ka pa bumangon in the next five minutes, pupunta ako sa bahay ninyo at ako mismo ang magbibihis sayo.”

Napatingin si Samantha Reyes sa cellphone niya. Sunod-sunod ang messages ni Alessandra Mendoza, o Alex, ang best friend niyang hindi marunong tumanggap ng no bilang sagot.

Nakahiga pa rin siya sa kama, suot ang oversized shirt at pajama shorts. Wala siyang balak lumabas. Kung siya ang masusunod, gugugulin niya ang buong gabi sa panonood ng series habang kumakain ng snacks.

Unfortunately, may ibang plano ang kaibigan niya.

Sam: I'm not going.

Ilang segundo lang ang lumipas bago tumunog ang cellphone niya.

“Anong hindi ka pupunta?” bungad ni Alex nang sagutin niya ang tawag.

“Exactly what I said.”

“Sam, nakapag-reserve na ako!”

“Then enjoy your reservation.”

“Girl, we've been planning this since last week!”

“Eh, nagbago ang isip ko. Isn't that allowed?”

“Hindi kapag ako ang kaibigan mo.”

Napabuntong-hininga si Sam. “You're being dramatic.”

“I'm being a concerned friend. You've been stressed all week dahil sa family mo. Hindi ka nga makakain nang hindi napag-uusapan ang love life mo.”

“I'm eating just fine.”

“Sam, last time na nagkita tayo, halos murahin mo ang waiter dahil tinanong ka kung may boyfriend ka.”

“Hindi ko siya minura.”

“Yet.”

Napatawa si Sam sa inis.

“Fine. I'll go. Pero kapag pangit ang music, uuwi ako.”

“Deal!”

“And I'm not paying for your drinks.”

“Fine!”

“And don't make me dance.”

“Sam, tumayo ka lang sa dance floor, achievement na ‘yon.”

“Goodbye, Alex.”

“See you in an hour!”

Ibinaba ni Sam ang tawag at tuluyang bumangon. Mukhang wala na siyang choice.

At least, kasama niya ang isang taong hindi siya pipilitin sa mga bagay na ayaw niya.

---

By ten-thirty, nasa loob na sila ng isang popular na club sa Makati.

Malakas ang tugtog, makukulay ang mga ilaw, at halos lahat ng tao ay abala sa pagsasayaw o pakikipagkuwentuhan sa kani-kanilang grupo.

“Okay, I'll admit it,” sabi ni Sam habang sinusundan si Alex papunta sa reserved table nila. “This place isn't bad.”

Ngumisi si Alex. “See? You should listen to me more often.”

“Let's not get ahead of ourselves.”

Umupo sila at umorder ng drinks. Habang naghihintay, nagkuwentuhan sila tungkol sa trabaho at sa bagong interior design project ni Alex.

“Imagine asking for a luxury interior on a budget that can barely afford the furniture,” reklamo ni Alex.

“Tell your client to try praying. Baka himala na lang ang kulang.”

“Sam!”

“What? I'm being practical.”

“That's why I never let you talk to my clients.”

“Your loss.”

Nagtawanan sila. Sa wakas, nakalimutan muna ni Sam ang problema niya. Walang usapang kasal, walang pangungulit ng parents niya, at walang kailangang patunayan sa kahit sino.

She was simply enjoying her night.

Hanggang biglang tumigil si Alex sa pagsasalita.

“Oh, you've got to be kidding me.”

Napakunot ang noo ni Sam. “What now?”

“Sa lahat ng puwedeng makita natin tonight, siya pa talaga.”

Sinundan ni Sam ang tingin ng kaibigan niya.

At doon niya nakita si Nicolas Alcantara.

Nakatayo ito malapit sa bar, kausap si Gabriel Villanueva. Nakasuot ito ng dark button-down shirt na nakatiklop hanggang siko ang mga manggas. Relaxed ang tindig nito, at gaya ng dati, parang walang problemang kayang sumira sa magandang mood niya.

May babaeng lumapit sa dalawa at binati si Nico. Agad itong ngumiti, saka yumuko nang bahagya para marinig ang sinasabi ng babae sa gitna ng malakas na tugtog.

May sinabi ito na ikinatawa ng babae.

Of course.

Hindi lang pala siya nakalimutang maging annoying. Patuloy pa rin itong nang-aakit ng mga babae gamit ang ngiting akala mo naman may libreng lifetime subscription sa pagiging charming.

“Don't tell me you're still making that face,” sabi ni Alex.

“What face?”

“Yung mukha mong gusto mong mag-file ng complaint against his existence.”

“I'm considering it.”

Napailing si Alex. “I swear, college pa lang, ganyan ka na kapag nakikita mo siya.”

“Can you blame me?”

“Honestly? Depende sa araw.”

Bago pa makasagot si Sam, tumingin si Nico sa direksiyon nila.

Nagtagpo ang kanilang mga mata.

Saglit na nawala ang ngiti nito, pero mabilis ding bumalik. Nagpaalam ito sa babaeng kausap at may ibinulong kay Gabe bago tuluyang maglakad papunta sa table nila.

Sam groaned.

“Don't even think about leaving,” babala ni Alex. “Hindi mo puwedeng hayaang sirain niya ang gabi mo.”

“I'm not leaving.”

“Good.”

“I'm relocating.”

“Sam!”

Too late. Nakatayo na si Nico sa harap nila.

“Reyes,” bati nito, may pilyong ngiti sa labi.

“Alcantara. Wala ka bang ibang taong puwedeng istorbohin?”

“Meron naman. Pero mas interesting ka.”

“Get a hobby.”

“Talking to you is becoming one.”

“That's unfortunate. I hope you recover.”

Napatawa si Gabe na kakasunod lang sa kaibigan niya.

“Man, I missed this.”

Sam raised an eyebrow. “You missed what?”

“Watching someone finally shut him up.”

“Gabe,” saway ni Nico.

“What? I'm supporting the underdog.”

“Underdog?” ulit ni Sam. “I like this guy.”

“Careful,” sabi ni Nico. “He talks too much.”

“Coming from you, that's hilarious.”

Ngumisi si Gabe. “She's got a point.”

Nico shook his head before bumaling kay Sam. “You look different.”

Napatingin si Sam sa sarili niya, saka bumalik ang tingin sa lalaki.

“Is that your way of saying I look good?”

“Wow. Confident.”

“I'm just helping you finish your sentence. Mukhang nahihirapan ka.”

Natawa si Nico. “Fine. You look good.”

Saglit na natahimik si Sam, hindi dahil kinilig siya, kundi dahil hindi niya inaasahang sasagot ito nang ganoon kadali.

Then she scoffed. “Practice mo ‘yan sa lahat ng babae?”

“Only the ones who ask.”

“Good thing I didn't ask.”

“But you were curious.”

“Delusional ka talaga.”

“Yet you keep talking to me.”

“Because you won't leave!”

“Maybe you should ask nicely.”

“Maybe you should grow a brain.”

Napahalakhak si Gabe. Maging si Alex ay napailing habang pinagmamasdan silang dalawa.

“Honestly, you two are exhausting,” sabi ni Alex.

“Tell me about it,” sagot ni Sam.

“I'm standing right here,” reklamo ni Nico.

“And yet, somehow, you still haven't learned when to stop talking,” sagot ni Sam.

Nico placed a hand over his chest, kunwaring nasaktan. “That hurts, Reyes.”

“Good. At least may nararamdaman ka.”

Pero nang tumawa si Gabe, biglang nagbago ang ekspresyon ni Nico. Saglit itong tumingin kay Sam, at ang sumunod nitong sinabi ay tuluyang nagpatigil sa kanilang dalawa.

“Still running away whenever things get uncomfortable?”

Nawala ang ngiti ni Sam.

Alam ni Alex ang ibig sabihin ng tanong na ‘yon. Nakita niya kung paano nagsimula ang problema nina Sam at Nico noong college, at kung gaano katagal bago tuluyang tumigil si Sam sa pagbanggit sa pangalan nito.

Kaya nang makita niyang nagbago ang mukha ng kaibigan niya, agad siyang sumingit.

“Nico, we're here to have fun. Hindi para buhayin ang college drama ninyo.”

Nico's expression softened slightly. “I was joking.”

“Then find a better joke,” malamig na sagot ni Sam.

For a moment, walang nagsalita.

Muling bumalik sa isip ni Sam ang mga bagay na matagal na niyang gustong kalimutan. She had spent years building a life beyond those university hallways, beyond the arguments, and beyond the things she wished she had said.

Ayaw niyang hayaang sirain ni Nico ang gabing pinilit pa siyang puntahan ni Alex.

Kaya tumayo siya at kinuha ang bag niya.

“I'm getting some water.”

Tumingin si Nico sa baso nito sa mesa. “Your drink is still full.”

Sam glanced at it, then looked straight at him.

“Congratulations. May mata ka pala.”

Napatawa si Gabe habang si Alex ay tumayo para samahan ang kaibigan.

---

Pagkalayo nila, saka lang nagsalita si Alex.

“Okay ka lang?”

“I'm fine.”

“Sam.”

“What? I'm fine.”

“Hindi mo kailangang magpanggap sa akin. Alam kong ayaw mong makita siya ulit.”

Napabuntong-hininga si Sam. “I just didn't expect him to be here.”

“Neither did I.”

Tahimik silang tumayo sa bar habang hinihintay ang tubig. Hindi na nagtanong si Alex tungkol sa nangyari. Alam niyang hindi pa handang balikan ni Sam ang lahat, lalo na sa isang gabing dapat sana ay para sa kanilang dalawa.

“Gusto mo bang umuwi?” tanong niya.

Umiling si Sam. “No. Hindi ko hahayaang sirain niya ang gabi natin.”

“That's my girl.”

Bumalik sila sa table at sinubukang ipagpatuloy ang kanilang gabi. Pero kahit abala si Sam sa pakikipagkuwentuhan kay Alex, hindi niya maiwasang mapatingin sa direksiyon ni Nico.

Sakto namang napatingin din ito sa kanya.

Wala na ang pilyong ngiti nito.

For one brief moment, they simply stared at each other, as if both were remembering something neither wanted to bring up.

At sa isang iglap, bumalik sa isip ni Sam ang araw na una silang nagkakilala.

The beginning of everything that went wrong.