Chapter 2

The Problem with Settling Down

Nico's POV

"Son, kailan mo ba balak mag-asawa?"

Napahinto ako sa pag-scroll sa tablet ko at dahan-dahang tumingin kay Dad.

Kakaupo ko pa lang sa breakfast table, at kasal agad ang bungad niya sa akin.

"Good morning din, Dad," sagot ko bago muling tumingin sa tablet. "Nice to know na ‘yan agad ang priority mo today."

"Nicolas."

Napabuntong-hininga ako.

Kapag buong pangalan ko na ang gamit niya, alam kong hindi ito simpleng usapan lang.

"What?"

"You're twenty-five. Panahon na para seryosohin mo ang future mo."

"Siniseryoso ko naman, Dad. Kaya nga nagtatrabaho ako araw-araw."

"Alam mo ang ibig kong sabihin."

Unfortunately, alam ko.

"Anak, hindi ka naman namin pinipilit na mag-asawa bukas," mahinahong singit ni Mama habang inilalapag ang plato sa mesa. "Gusto lang naming malaman kung may balak ka bang mag-settle down."

"Mom, hindi pa nga ako handang mag-alaga ng halaman. Marriage pa kaya?"

Napailing siya habang pinipigilang ngumiti.

"Don't exaggerate, Nico."

"I'm being realistic."

Muling nagsalita si Dad, at agad nawala ang bahagyang ngiti sa mukha ko.

"If you want to take over as CEO of Alcantara Corporation, you need to understand that there are responsibilities beyond the company."

Ibinaba ko ang tablet ko.

Ayan na naman tayo.

Ever since I started working at Alcantara Corporation, malinaw na sa akin ang expectations ng pamilya ko. Bilang Executive Director, humahawak ako ng projects, dumadalo sa meetings, at nakikipag-usap sa business partners. Hindi ko iniiwasan ang trabaho. In fact, gusto kong ako mismo ang mamuno sa kumpanya balang araw.

Ang problema, parang may sarili nang checklist ang pamilya ko bago nila ibigay sa akin ang posisyon.

At isa sa mga requirements nila ang bagay na hindi ko naman kailangang madaliin.

Marriage.

"So, let me get this straight," sabi ko habang nakatingin kay Dad. "Kaya kong humawak ng major projects, makipag-negotiate sa business partners, at gumawa ng importanteng decisions para sa kumpanya. Pero hindi pa rin ako puwedeng maging CEO hangga't wala akong asawa?"

"Hindi ‘yon ang sinabi ko."

"Then what exactly are you saying?"

Humigop siya ng kape bago sumagot.

"May mga arrangements na kaming pinag-uusapan para sa future mo. Gusto naming pag-isipan mo rin ang posibilidad na magkaroon ng sariling pamilya bago mo tuluyang akuin ang pinakamalaking responsibilidad sa kumpanya."

Napakunot ang noo ko.

"Arrangements?"

"Yes. At kapag dumating na ang tamang panahon, gusto naming maging bukas ka sa mga plano namin."

Napatingin ako sa kaniya.

"Wait. May mga plano na kayo para sa buhay ko, pero ako mismo hindi pa alam kung ano ang mga ‘yon?"

"Nico, hindi naman namin gagawin ang isang bagay nang hindi pinag-iisipan."

"That's reassuring," sagot ko. "Pero sana kasama rin ako sa pag-iisip ninyo."

"Nicolas, your mother and I only want what's best for you."

"I know, Dad. Pero hindi ibig sabihin na lahat ng tingin ninyong best for me ay kailangan kong sundin."

Sandaling natahimik ang mesa.

Hindi ko naman gustong makipagtalo sa kanila tuwing umaga. Mahal ko ang pamilya ko, at alam kong hindi rin naman nila gustong mapahamak ako. Pero minsan, nakakalimutan nilang may sarili rin akong mga desisyon.

Hindi ko gustong magpakasal dahil lang kailangan ko ng asawa para makuha ang posisyong pinaghirapan ko.

Gusto kong maging CEO dahil kaya ko.

At kung sakaling mag-asawa man ako balang araw, gusto kong gawin ‘yon dahil handa na ako, hindi dahil may deadline na itinakda ang pamilya ko.

"Pag-isipan mo muna," sabi ni Mama. "Hindi naman natin kailangang pag-awayan ito."

Tumango ako at muling kinuha ang tablet ko.

"Fine. I'll think about it."

Hindi ko sinabing papayag ako.

At hindi rin naman nila ako puwedeng piliting mangako ng ganoon.

---

By the time I arrived at the office, determinado na akong kalimutan ang buong usapan.

May ilang dokumentong kailangan kong suriin bago ang meeting namin tungkol sa isang business proposal. Kaka-upo ko pa lang nang kumatok ang assistant ko.

"Sir, nandito na po si Attorney Villanueva. Dinala na raw po niya ang revised contract para sa acquisition."

"Papuntahin mo rito."

Ilang segundo lang ang lumipas, bumukas ang p***o at pumasok si Gabe, may hawak na folder at laptop.

"Good morning, future CEO!"

Napatingin ako sa kaniya. "Kung gusto mong makalabas dito nang buhay, tumigil ka sa pagtawag sa akin niyan."

Tumawa siya at inilapag ang folder sa mesa ko.

"Relax. Dinala ko na ang revised contract na hinihingi mo. Basahin mo muna bago mo ako pagbantaan."

Si Gabriel Villanueva ang isa sa mga corporate lawyer ng Alcantara Corporation. Siya ang humahawak sa ilan naming legal matters, kaya regular kaming nagkikita sa opisina. Best friend ko rin siya mula highschool, dahilan kung bakit hindi niya masyadong sineseryoso ang mga pagbabanta ko.

Binuksan ko ang folder at sinimulang basahin ang dokumento.

"May binago ka rito?"

"May ilang provisions na kailangan pang linawin. Nilagyan ko ng notes ang mga bahagi na posibleng maging problema kapag pinirmahan natin nang hindi nirerepaso."

Ilang minuto kaming nag-usap tungkol sa kontrata at sa mga kailangang ipaayos bago ituloy ang kasunduan. Nang matapos kami, isinara ko ang folder at ibinalik ‘yon sa kaniya.

"I-coordinate mo sa kabilang kumpanya ang revisions. Ipa-double-check mo rin sa legal team bago natin i-finalize."

"Got it."

Tumayo na sana siya nang bigla siyang ngumisi.

"So, kumusta ang breakfast with the family?"

Napatingin ako sa kaniya.

"Paano mo nalaman na may problema?"

"Bro, kilala kita. Kapag ganyan ang mukha mo, either may nag-cancel na meeting mo o pinag-usapan na naman ang love life mo."

Ibinaba ko ang kape ko sa mesa.

"Marriage."

Biglang umayos ang pagkakaupo niya.

"Wait. Talaga?"

"Don't start."

"Hindi pa nga ako nagsasalita!"

"Pero nakangiti ka na."

Hindi niya napigilang tumawa.

"Sorry, bro. It's just funny. Ikaw pa talaga ang unang susuko sa pressure ng pamilya."

"Who's surrendering?"

"Well, kung ako ang tatanungin, mas madaling maghanap ng girlfriend kaysa makipagtalo sa tatay mo araw-araw."

"Then ikaw ang maghanap ng girlfriend para sa akin."

"Excuse me? Corporate lawyer ako, hindi dating agency."

"Sayang naman. Akala ko kaya mong ayusin lahat ng problema."

Tumawa siya bago sumandal sa couch.

"Seriously, though. Ano na naman ang sinabi nila?"

Ikinuwento ko sa kaniya ang kondisyon ni Dad at ang arrangements na pinag-uusapan ng pamilya ko. Hindi ko rin alam ang buong detalye, at halatang nagulat siya nang marinig iyon.

"Wait. May mga plano na talaga sila?"

"Apparently."

"And you don't even know what those plans are?"

"Exactly."

Napailing siya.

"Bro, kung ako sayo, aalamin ko muna kung ano ang mga ‘yan bago pa sila gumawa ng desisyon para sayo."

"I was planning to do that."

"Good. At least may isang tao sa atin ang nag-iisip nang maayos."

Tiningnan ko siya nang masama.

"You're literally the one who suggested finding me a girlfriend five minutes ago."

"That's different. I'm suggesting, not arranging."

Napatawa ako nang bahagya.

Minsan talaga, hindi ko alam kung paano ko natitiis ang kaibigan kong ito. Pero sa kabila ng lahat ng pang-aasar niya, alam kong isa siya sa iilang taong magsasabi sa akin ng totoo kahit hindi ko gustong marinig.

"Anyway," sabi niya habang tumatayo, "whatever happens, don't agree to something you don't want just because you're afraid of losing the CEO position."

Nawala ang ngiti ko.

Dahil iyon mismo ang bagay na ayokong mangyari.

Pinaghirapan kong marating ang posisyon ko ngayon. Hindi ko gustong isipin ng kahit sino na makukuha ko ang susunod na posisyon dahil lang anak ako ng may-ari. Gusto kong patunayan na kaya kong pamunuan ang kumpanya sa sarili kong kakayahan.

Pero hindi ko rin gustong isuko ang sarili kong kalayaan para lang mapatunayan ‘yon.

"I won't," sagot ko.

Tumango si Gabe at kinuha ang cellphone niya.

"Good. Now, can we finally talk about work? May meeting ka pa in thirty minutes, Your Highness."

"Get out of my office."

"Love you, too, bro!"

Mabilis siyang lumabas bago ko pa siya matapunan ng kung ano.

Napailing ako habang binubuksan ang mga dokumentong kailangan kong tapusin.

Sa ngayon, trabaho muna.

Hindi ko kailangang magmadali sa pag-aasawa. Hindi ko kailangang maghanap ng girlfriend para lang may maipakita sa pamilya ko. At lalong hindi ko kailangang pumayag sa mga arrangements na hindi ko pa nga lubos na naiintindihan.

I had my own plans, and I intended to stick to them.

Kung may isang bagay akong sigurado, ‘yon ay hindi ako basta-bastang magpapasya tungkol sa buong buhay ko dahil lang sa kagustuhan ng ibang tao.

Marriage could wait.

At kung may taong nakatakda mang guluhin ang maayos kong buhay, sana lang ay marunong siyang makipag-usap.

Dahil wala akong balak na gawing komplikado ang buhay ko para lang mapasaya ang pamilya ko.

Not now.

Not anytime soon.

At least, ‘yon ang akala ko.