บทที่7

บทที่7

ผมนั่งให้คุณปอนด์สอบปากคำตั้งแต่ห้าทุ่ม จนถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปตีหนึ่งกว่า บอกก่อนว่าผมไม่ใช่ผู้ต้องหา และคุณปอนด์ก็ไม่ใช่คุณตำรวจ แต่สิ่งที่เขาทำนี่โคตรเหมือนเลย นี่ถ้าผมไม่รู้มาก่อนว่าคุณปอนด์กำลังจะเป็นนักธุรกิจที่สืบทอดกิจการต่อจากคุณลุงละก็ ผมคงคิดว่าคุณปอนด์คงจะทำงานอยู่ฝ่ายทะเบียนราษฎร์แน่นอน

ก็เล่นถามตั้งแต่บ้านเกิด การศึกษา และชีวิตส่วนตัว จะอยากรู้อะไรนักหนา และที่สำคัญคือถามไม่ดูเวล่ำเวลา ใจคอจะอยู่โต้รุ่งเลยหรือไง? นี่ถ้าผมไม่ชิงลงไปซื้อของกินจากมินิมาทที่ชั้นล่างซะก่อน ก็คงจะหาเรื่องถามโน่น นี่ นั่น ไปเรื่อย ขนาดผมลงไปซื้อของกินยังไม่วายฝากให้ซื้อหนังสือพิมพ์ขึ้นมาให้ด้วยอีก คนบ้าอะไรอยากอ่านหนังสือพิมพ์ตอนตีหนึ่ง! แต่ก็คงจะบ้าพอกับผมนี่แหละที่มานึกอยากกินเอาตอนนี้เหมือนกัน แต่ผมมีเหตุผลนะ เพราะตั้งแต่ตอนเย็นยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยจึงไม่แปลกที่ผมจะหิว สรุปผมบ้าน้อยกว่าคุณปอนด์นิดหนึ่งก็แล้วกันนะ

คุณคงคิดว่าผมจะกินอาหารที่วางกองอยู่เต็มโต๊ะอย่างเอร็ดอร่อยเลยใช่ไหม? คุณคิดผิดแล้วแหละ ผมนี่แตะอาหารบนโต๊ะน้อยมาก ซึ่งปกติแล้วผมจะฟาดเรียบไม่มีเหลือ แต่เพราะนี่มันไม่ปกติไง เพราะมีคนจิตไม่ปกตินั่งมองผมอยู่ ใช่แล้วครับ คุณปอนด์นั่งจ้องผมอยู่ ถ้าจะจ้องขนาดนี้ มานั่งกินด้วยกันเลยมั้ย?

ตั้งแต่คุณปอนด์ตื่นมาเข้าห้องน้ำ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหลับสักที ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้ก็ตีหนึ่งกว่าเข้าไปแล้ว และไอ้การที่มานั่งมองผมกินอยู่เนี่ย มันช่วยให้นอนหลับหรือไง นอกจากมันจะไม่ช่วยอะไรแล้ว มันยิ่งจะพาให้ผมกินอะไรไม่ลงไปด้วย เพราะฉะนั้นผมควรจะหยุดกินใช่มั้ย? เพื่อเป็นการยุติสายตาของไอ้คุณปอนด์มัน

“จะนอนแล้วเหรอ?” ยังจะมีหน้ามาถามอีก ช่วยดูนาฬิกาด้วยว่านี่มันตีหนึ่งกว่าแล้ว จะให้ผมนั่งถ่างตาอยู่เพื่ออะไรล่ะครับ

“ครับ ผมง่วง”

“แต่ฉันยังไม่ง่วง”

“???”

“นั่งคุยเป็นเพื่อนก่อนสิ” จะบ้าหรือเปล่า มันใช่เวลามั้ยครับ?

“เอาไว้คุยต่อพรุ่งนี้นะคุณปอนด์ วันนี้ผมง่วงจริง ๆ” อ้อนเข้าไว้ คุณปอนด์มันจะได้ไม่เซ้าซี้

“ทำไมนายไม่เรียกฉันว่าพี่ปอนด์เหมือนกับที่เรียกพี่แป้ง” เอากับเขาสิ หาเรื่องมาถามอีกจนได้ แล้วสรุปผมจะได้นอนมั้ย?

“ก็พี่แป้งเรียกแทนตัวเองกับผมว่าพี่ ผมก็เลยเรียกพี่ตาม”

“แปลว่าถ้าฉันแทนตัวเองว่าพี่ นายก็จะเรียกฉันว่าพี่ปอนด์ใช่มั้ย?” คือคุณปอนด์ครับ เรื่องที่คุณอยากคุยกับผมจนทำให้ผมไม่ได้หลับได้นอนเนี่ย มีสาระมากกก

“ว่าไงล่ะ ทำไมไม่ตอบ” ยังอีก ยังไม่ยอมจบ

“ก็ประมาณนั้น” พอใจยัง? ผมจะนอนได้หรือยัง?

“โอเค ตกลงตามนั้น นอนล่ะ” เอ้า ต้องการแค่เนี้ย นอกจากจะเป็นผู้ชายที่เอาใจยากแล้ว ยังเป็นผู้ชายที่เข้าใจยากอีกด้วยบอกเลย