Mag-log inNEAH’S POVLahat ng mga guest ay nag-eenjoy ngayong gabi. Kaniya-kaniyang mundo na rin ang lahat lalo na nang magdinner. Nasa iisang table kaming tatlo, si Cassandra at Dave. Pinipilit ko na lang na hindi mapalingon kay Dave. Masayang-masaya pa rin si Cassandra dahil successful ang event na ‘to.“Katulad ng pinangako ko sayo, Neah. You deserve to rest for a week. Pangbawi ko na rin sayo dahil sa nangyari sayo sa Gemstone Vault. Alam kong na-stress ka rin at halos wala ng pahinga dahil sa pagpeprepare natin sa event na ‘to.” Nakangiti niyang saad sa akin.“Thank you, Cassandra. I really appreciate it.” Sagot ko. Tahimik lang naman si Dave na kumakain.Huminga pa ng malalim si Cassandra saka ako tiningnan.“I still can’t believe this is happening. Sa dami ng business ng family ko, ito yung business na masaya akong i-handle kahit na wala akong alam sa pagdedesign. Iba yung saya ko kaya thank you so much, Neah, kasi pumayag ka na makipagpartner sa akin.” Sinsero niyang wika. Hindi ko na m
NEAH’S POVSa loob ng venue, parang ibang mundo ang sumalubong sa akin. Kumikinang ang buong function hall na parang gawa sa kristal at ginto. Bawat jewelry display ay maingat na nakaayos, parang mga obra na hindi mo basta-basta mahahawakan. May mga security sa bawat sulok, at halatang sobrang higpit ng proteksyon dahil sa halaga ng mga alahas na nasa loob.Napakaraming tao at napakarami ring mga mata ang nakatingin sa akin. Lalo akong kinabahan, ito ang pinakamalaking event na pinuntahan ko lalo na at isa ang mga collection ko ang nakadisplay.Nagpatuloy ako sa paglalakad. Nakita ko naman sa VIP section si Dave. Ewan ko ba, kahit na gaano karaming tao sa paligid, palagi ko pa rin siyang napapansin.Nakatayo siya roon, nakapormal na suot, tahimik, at parang walang emosyon ang mukha. Naestatwa ako sa kinatatayuan ko nang bigla siyang lumingon sa akin. Na para bang alam kaagad ng mga mata niya kung nasaan ako.Mabilis kong iniwas ang paningin ko. Aminin ko man o hindi, masyado pa rin ak
NEAH’S POVIginayak ko na ang mga dadalhin ko sa Hamptons dahil 6pm ang start ng red carpet arrivals. Hindi na ako nanguha ng make-up artist ko dahil kaya ko namang ayusan ang sarili ko. Hindi naman kailangan ng plakadong make-up dun. Maging presentableng tingnan lang ako, okay na yun.“Baby, where are you? Aalis na ang mommy.” Tawag ko sa anak ko nang matapos kong ilagay sa maleta ang mga gamit ko.“How many days are you going to stay there, Mommy? Are you going to be away for a long time again?” tanong niya nang makalapit siya sa akin.“No, sweetheart. Uuwi rin ako bukas dahil isang gabi lang naman yun. Magpapakabait ka kay Ate Donna, okay? Siya ang makakasama mo ngayon dahil kailangan kong isama si Tita Claire sa trabaho ko.” Habilin ko sa kaniya.“Opo mommy, big boy na po ako kaya huwag mo na po akong isipin.” Natawa na lang ako saka ko ginulo ang buhok niya. Two years old pa lang siya at magtatlong taon pa lang sa mga susunod na buwan pero kung makapagsalita, para bang big boy n
DAVE’S POV“Hello, Kaiden, nice to meet you too.” Nakangiti kong sagot sa kaniya. Napakadaldal niya na. Ang sarap niya sigurong kausap.“He’s the one who saved your mommy. What do you say to him?” sambit ng secretary ni Neah.“Really po?” gulat pang tanong ni Kaiden. “You were the one who saved Mommy and brought her to the hospital?” he asked, turning to me. I smiled and nodded.“Thank you so much for saving my mommy. Here, please take this. It’s a token of my gratitude to you, sir.” Inalis niya ang suot niyang bracelet na gawa lang sa mumurahing materyales. “Ako po ang gumawa niyan.” Pagmamalaki pa niya sa akin. Napangiti ako, mukhang nakuha niya ang talent ng mommy niya.“Sir, pasensya na po pero kailangan ko ng ibalik si Kaiden sa mommy niya. Excuse me po.” Pagpapaalam ng secretary ni Neah. Gusto ko pa sanang makausap si Kaiden.“See you again po. Thank you for saving my mommy po, sir.” Nakangiti nitong saad sa akin. Kinawayan ko na lang siya at ginaya niya naman ako. Hindi ko main
DAVE’S POVNang mag-uwian ay dumiretso na ako sa hospital para bisitahin si Neah. Bakit niya ba pinipilit ang sarili niya na magtrabaho? Natatakot ba siyang i-cancel ni Cassandra ang partnership nila? Hindi ko naman yun hahayaan na mangyari.Diretso lang akong nakatingin sa daanan ko. Sana ay wala si Liam sa kwarto niya para naman makausap ko ng maayos si Neah. Hindi ko siya magawang kausapin ng maayos kapag nakabantay ang Liam na yun. He’s a doctor pero halos si Neah na lang ang binabantayan niya. Wala ba yung ibang pasyente na kailangan niyang puntahan? Tsss.Makalipas ang ilang minuto ay nakarating na rin ako sa hospital at dumiretso na rin sa room ni Neah. Sana gising siya.Kumatok ako sa pintuan niya saka ko ito dahan-dahan na binuksan.“Who is it?” Boses ng isang bata ang sumalubong sa akin. Napatingin ako sa ibaba at nakita ko ang anak ni Neah. Habang nakatitig ako sa kaniya ay dahan-dahan na nagsasalubong ang mga kilay ko.Bakit bigla kong nakita sa batang ito ang sarili ko?“
DAVE’S POVNasa loob ako ng office ni Cassandra. Hanggang ngayon ay nasa hospital pa rin siya. Hindi ko akalain na itutuloy pa rin niya ang launch gala kahit na hindi na maganda ang pakiramdam ni Neah. Bumisita ba talaga siya dun para kumustahin ang business partner niya o nagpunta siya dun para sabihan pa rin si Neah na itutuloy pa rin nila ang launch gala?Hinilot ko ang sintido ko. I need to talk to Cassandra.Nang bumukas ang pintuan ay pumasok naman si Cassandra.“Oh, Dave, you’re here pala. What are you doing?” nakangiti pa niyang tanong. Mukhang nakuha niya ang gusto niya mula kay Neah. Kita naman sa mukha niya.“Pinuntahan mo si Neah?” seryoso kong tanong.“Yes, binisita ko siya and she’s fine.”“Kaya gusto mong ituloy pa rin ang launch gala? Binisita mo ba siya para alamin kung kaya pa ni Neah na pumunta sa launch gala? Bakit hindi mo na lang i-reschedule ang launch gala at hayaan siyang makapagpahinga?” Sumeryoso na rin ang mukha ni Cassandra. Mukhang hindi niya nagustuhan a
DAVE’S POV“Sir, the investors are waiting.”Hindi ko agad sinagot si Monica habang nakatitig lang ako sa oras sa relo ko.6:12 PM.Dati, hindi mahalaga sa akin ang oras. Kahit madaling-araw pa matapos ang meeting, wala akong pakialam. Basta natatapos ko ang trabaho.Pero ngayon, may isang taong na
NEAH’S POVTatlong linggo na ang lumipas, araw-araw pa rin akong sinusuyo ni Dave sa bahay ng mga magulang ko. Simula nang ilibing ko ang anak namin, hindi na ako umuwi sa bahay namin ni Dave. Gusto kong magheal. Para bang ayaw ko ng bumalik sa bahay namin ni Dave dahil maaalala ko lang ang mga ara
NEAH’S POVTatlong araw matapos ang pagkawala ng anak namin, tahimik akong nakaupo sa harap ng maliit na puting kabaong.Napakaliit nito.Sobrang liit para maging totoo na may buhay na minsang nabuo roon.Mahigpit kong hawak ang ultrasound photo habang walang tigil na tumutulo ang luha ko. Hindi ko
NEAH’S POVUmuulan nang malakas sa labas habang nakatitig lamang ako sa screen ng cellphone ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang mahigpit kong hawak ang tiyan ko na tila ba unti-unting pinupunit mula sa loob.“Please…” nanginginig kong bulong habang muling dini-dial ang number ni Dave.For the s







