จุดจบคนห้าว

เดย์พาฉันมาทำแผลที่โรงพยาบาลทหาร ฟังไม่ผิด.. โรงพยาบาลทหารที่พี่ชายของเขาเป็นหมออยู่ที่นี่ เขาทิ้งฉันเอาไว้กับพี่ดินในห้องฉุกเฉินแล้วก็เดินหายไปคุยโทรศัพท์

"ไม่เจอนานเลยนะแพรว โตเป็นสาวแล้วนะ"

พี่ดินในชุดเครื่องแบบของแพทย์ ทรงผมเกรียนบ่งบอกอาชีพกำลังทำแผลให้ฉันอย่างเบามือ เขาเป็นพี่ชายของเดย์ที่อายุห่างกันถึงแปดปี ไม่เจอกันนานที่ว่าก็จะเกือบสิบปี

"เกือบจะไม่โตก็วันนี้นี่แหละค่ะ" ฉันยิ้มแห้ง แต่ก็ต้องซู้ดปากเพราะดันเจ็บขึ้นมา ตอนนั้นยัยพวกนั้นทั้งทึ้งทั้งตบ จิกกัดทุกอย่าง ขนาดเพื่อนในห้องเรียนมาช่วยกันห้ามได้อย่างรวดเร็ว แต่เพราะห้ารุมสองเลยเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้

"แล้วโดนทำโทษอะไรบ้าง เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ด้วย"

"คงต้องไปเคลียร์อีกทีค่ะ เรื่องใหญ่แต่คงไม่ถึงหูอธิการบดีเพราะทะเลาะกันเองในคณะค่ะ"

"สาเหตุมาจากไอ้เจ้านั่นเหรอ"

พี่ดินพยักเพยิดหน้าไปด้านนอกห้องตรวจ เห็นเดย์ยืนหันหลังคุยโทรศัพท์อยู่ไม่ไกล ตลอดทางที่ขับรถมาที่นี่ เขาไม่พูดไม่จา แต่มือซ้ายยามที่ไม่ได้ประคองพวงมาลัย เขาเอามันมาลูบหัวฉัน เดย์คงโกรธคนพวกนั้น เผลอๆ มือถือที่แนบหูคงกำลังจัดการเรื่องนี้อยู่

"ก็มีส่วนค่ะ มันยุ่งเหยิงนิดๆ แล้วก็มีการเข้าใจผิดค่ะ"

เพราะฉันอยู่แถวนั้น เดย์ถึงเทรุ่นพี่มาหา ส่วนรุ่นพี่เห็นเดย์อุ้มฉันออกไปเลยคิดว่าฉันไปแย่งเดย์มา ซึ่งความจริงเขามาอุ้มฉันเอง ส่วนเดย์.. เห็นว่าถูกพี่อั้มนัดเจอ แต่เพราะฉันเจ็บ เขาเลยส่งเพื่อนไปแทน ยุ่งเหยิงดีไหมล่ะ

"วัยรุ่นเลือดร้อน มาพร้อมกับวัยรุ่นร้อนรัก"

พี่เขายิ้มเห็นฟันเรียงสวยชวนละลายใจจนเผลอเคลิบเคลิ้มยิ้มตาม พี่ดินกับเดย์ใบหน้าละม้ายคล้ายกันมาก แต่เดย์ดันหน้าดุกว่า รายนั้นไม่ค่อยยิ้ม ชอบทำตานิ่งๆ ไม่เหมือนคนนี้ที่ดวงตาวิ้งค์ๆ ตลอดเวลาเลย

"เสร็จรึยังครับ"

เดย์โผล่เข้ามาขัดจังหวะตาลอยของฉัน ตอนออกไปหน้าบึ้งยังไง เข้ามาหน้าบูดยิ่งกว่าเดิมอีก

"เสร็จแล้ว ไปกินรังแตนมาอีกหรือไง"

แต่เดย์ไม่ตอบพี่ชาย เขาสอดมือเข้าใต้ข้อพับแล้วโอบอุ้มฉันขึ้นแนบอกอย่างรีบร้อน "พี่เคลียร์ค่าใช้จ่ายให้ผมก่อนนะครับ ผมต้องไปส่งแพรว"

"ขับรถช้าๆ เดี๋ยวจะเจ็บตัวอีก"

ประโยคของพี่ดินได้ยินเบาหวิวเพราะเดย์สาวเท้าเดินออกมาจากห้องฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว พนมมือไหว้ยังไม่ทันเลยล่ะ

"ทำไมรีบ..."

"กลับบ้านแม่จะด่าไหม" เขาถามเมื่อวางฉันนั่งบนเบาะรถ ง่วนคาดเข็มขัดนิรภัยให้อย่างเร่งรีบ

"ต้องวัดดวง"

เดย์ชะงัก เขาเหลือบตาสบตาฉัน ไม่สิ! เขากวาดสายตามองใบหน้าและลำคอของฉันต่างหาก

"แม่ตีไม่เจ็บเท่ายัยพวกนั้นหรอก"

"ไม่เอาดิแพรว พูดแบบนี้ไม่ให้กลับนะ"

"เอ้า! ไม่ให้กลับได้ไง สามทุ่มโน้นถึงจะได้ฤกษ์"

"ถ้างั้นก็ไปด้วยกันแล้วเดี๋ยวจะไปส่ง"

"ไปไหน"

"ไปวัดศักดิ์ศรีลูกผู้ชาย"

เขาพึมพำแล้วจัดการฉันอย่างเร่งรีบอีกครั้ง รถเคลื่อนตัวด้วยความเร็วมายังซอยร้านเหล้าก่อนจะจอดนิ่งสนิทด้านหลังมังกร ไฟและวินซ์ที่ยืนเรียงหน้ากระดานกันอยู่ ฝั่งตรงข้ามมีชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งซึ่งคนที่อยู่ด้านหน้าสุดคือพี่อั้ม

"ก็ไหนว่าให้เพื่อนจัดการไง" ฉันจับท่อนแขนเดย์ดึงรั้งเขาที่กำลังจะลงจากรถ

"ไม่อยากเสียหมา" เดย์จับมือฉันกลับมาวางบนหน้าขาตัวเอง ก่อนไปไม่ลืมออกคำสั่ง "เธอห้ามลงจากรถเด็ดขาด"

ดีแต่สั่ง ได้มองหน้าฉันบ้างไหมว่ามันแสดงความห่วงใยแค่ไหน ทะเลาะกับพี่อั้ม ก็เท่ากับว่าเป็นเพราะฉันเชียวนะ เดย์เดินไปรวมกลุ่มกับเพื่อนๆ ที่สมาชิกขาดไปหนึ่ง เก้าคงไปส่งออมสินอยู่เพราะเขารับอาสาพาไปซ่อมแว่นตาด้วย

ทางนี้มีสี่ ทางโน้นมีเป็นสิบ รู้ว่าเก่งกาจหมัดหนักไม่เป็นรองใคร แต่พอถูกหมาหมู่ คนที่กลายเป็นหมาร้องเอ๋งๆ จะเป็นใครล่ะ ดูฉันเป็นตัวอย่างสิ

ฉันมองเหตุการณ์ด้วยใจหวาดหวั่น อยากลงไปยืนคั่นกลางทำตัวเป็นเทพีสันติภาพที่สุดเพราะฉันห่วงเดย์

"อ๊ะ!" ชั่วพริบตาเดียวที่ฉันเห็นเดย์เดินเข้าหาพี่อั้ม เขาคว้าคอเสื้อพี่อั้มแล้วลากเข้าไปในร้านเหล้าฝั่งซ้ายมือ "ไปไหนน่ะ เข้าไปทำอะไรกัน"

แล้วดูสิ หนุ่มๆ เพื่อนของเดย์ยืนสูบบุหรี่สุดแสนจะชิล แต่อีกฝั่งมองหน้ากันเลิกลั่กมาก กระทั่งผ่านไปราวสิบนาที เดย์ก็เดินออกมา...คนเดียว เขาชี้หน้าคนฝั่งนั้นก่อนจะเดินกลับมารับบุหรี่จากไฟมาสูบพ่นควันออกจากปากไม่กี่ครั้งก็เดินกลับมาขึ้นรถพร้อมกลิ่นบุหรี่คละคลุ้ง

"เดย์..."

เดย์หันหน้ามาหาให้ฉันได้สำรวจเขาเต็มตา ร่องรอยที่ทิ้งให้เห็นว่าเขาไปมีเรื่องมาคือมุมปากที่มีเลือดซิบ..แค่จุดเดียว ฉันยกปลายนิ้วชี้แตะตรงนั้นอย่างคนละเมอ ฉันเองก็มีแผลตำแหน่งนี้ แต่พอมันอยู่บนใบหน้าของเดย์ดันรู้สึกใจกระตุก

"ไอ้เวรนี่เคลียร์ พวกนั้นเธอจะให้จัดการยังไง"

"ห๊ะ!"

"อยากเห็นจุดจบคนที่มันทำร้ายเธอยังไง"

เดย์จับมือฉันที่ยังคงตั้งค้างแตะมุมปากเขา ออกแรงบีบเบาๆ ให้ฉันได้สติตอบคำถาม "อำนาจบาตรใหญ่ขนาดนั้นเลย"

"ก็สามารถทำให้ไอ้เวรนั่นตายได้ ถ้าอยากให้ตาย"

"แล้วเขาตายไหม"

ไม่ทันได้คำตอบก็เห็นคนกลุ่มโน้นเข้าไปพยุงร่างของพี่อั้มออกมาจากร้านเหล้า เขาไม่ตายแต่สภาพสะบักสะบอมเอาเรื่อง

"มีเรื่องเพราะเรา ไม่ดีเลย"

"ถือว่าหายกัน จะบอกได้ยังว่าต้องการยังไง"

"แค่ไม่ต้องมาหาเรื่องกันอีกก็พอ"

"เธอจะได้ตามต้องการ"

"ห้ามทำร้ายผู้หญิงนะ"

เขาขมวดคิ้ว มือที่กอบกุมฉันผลักดันมันมาเขกมะเหงกหน้าผากตัวเอง "สุภาพบุรุษพอ"

"ลืมไปว่าลูกชายชาติทหาร"

"เธอก็ลูกทหาร"

"นั่นสิ..." ฉันดึงมือกลับคืนแล้ววาดแขนไปโอบหัวไหล่ของเดย์ แนบขมับชิดกับขมับของเขาแล้วสานสบตากันผ่านกระจกมองหลัง ฉันยิ้ม เดย์ไม่ยิ้ม แต่เขาก็ไม่ได้ละสายตาไปไหน "นายกับเราสปีชี่ร์เดียวกันนี่เอง"

จะว่าไป.. ก็ต้องขอบคุณโชคชะตาที่พาให้ฉันมาเจอเดย์ ไม่อย่างนั้นคงไม่มีใครมาทำให้ฉันรู้สึกว่าขาดไม่ได้เหมือนตอนนี้