หมดความอดทน

กลับมาถึงบ้านฉันก็เก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องนอน โทรถามไถ่ออมสินว่ากลับถึงห้องพักเรียบร้อย ฉันก็กินยาแก้อักเสบที่พี่ดินให้มา จากนั้นก็หลับ...

แปลกมากที่ฉันหลับยาวจนถึงเช้าโดยไม่ได้ยินเสียงทะเลาะวิวาทของลุงยศกับแม่ พอดีเป็นวันเสาร์ก็เลยโอ้เอ้อยู่ในห้องนอนไม่ได้รีบร้อนออกมา

ก๊อกๆๆ

กระทั่งมีเสียงเคาะประตู เคาะเบาๆ เคาะเนิบๆ เดาว่าคงจะเป็นพ่อเลี้ยงของฉันเอง

"ออกมาคุยกับลุงหน่อยแพรว"

เห็นหน้าฉัน ลุงยศก็รีบพูดแล้วเดินไปนั่งตรงโต๊ะกินข้าว ท่าทางดูซีเรียส ฉันเลือกนั่งตรงโซฟาพลางกวาดสายตามองหาแม่

"แม่ล่ะลุง"

"เฮ้อ! ก็จะคุยเรื่องนี้นั่นแหละ"

ลุงยศถอนหายใจอีกพรืด มองให้ดีบนใบหน้าของแกมีรอยช้ำสีเขียวสีม่วง คงเพราะตีกับแม่ แกเป็นคนตัวเล็ก แม่รูปร่างอวบ ไม่แปลกที่จะสู้แม่ไม่ได้

"แม่ยังไม่กลับตั้งแต่เมื่อวาน เมื่อคืนลุงขับรถไปดูที่ตลาด แต่ไปเจอนั่งเล่นไพ่อยู่ที่บ้านยัยแมว แพรว.. ลุงจะไม่อยู่แล้วนะ ลุงทนไม่ไหวแล้ว แพรวเข้าใจลุงนะ"

"หนูโตแล้ว เข้าใจทุกอย่างเลยลุง หนูรู้ หนูเห็น ไม่ไหวก็ไม่ต้องทนน่ะถูกแล้ว"

ขนาดฉันเป็นลูกที่ยังมีเวลาห่างแม่บ้างยังเบื่อหน่าย ลุงคนที่เป็นคู่ชีวิตจะรู้สึกไม่ไหวก็ไม่แปลก

“นี่คือเงินก้อนสุดท้ายที่ลุงเก็บเอาไว้ มันเหลืออยู่หมื่นเดียว แพรวเก็บเอาไว้นะ”

เงินสดหนึ่งหมื่นบาทถูกวางลงบนโต๊ะตรงหน้าเขา ลุงยศมีสีหน้าคล้ายกับลำบากใจมากขึ้น เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

“มาถึงขนาดนี้แล้ว ลุงมีอะไรพูดกับหนูได้หมดเลยนะ”

“ลุงแค่อยากจะบอกว่า เงินที่เก็บเอาไว้เป็นทุนการศึกษาของแพรว แม่เขาเอาไปใช้หมดแล้ว ลุงถึงอยากให้แพรวเก็บหมื่นก้อนนี้เอาไว้ให้ดี”

“แม่เอาไปใช้หมดแล้ว”

น้ำเสียงของฉันเบาหวิวพร้อมกับหัวใจวูบโหวง วินาทีนี้ใบหน้าของพ่อลอยเคว้งเข้ามาในหัว เงินมากมายที่ต้องแลกมากับชีวิตของพ่อ ฉันพยายามวางแผนใช้ให้มีประโยชน์มากที่สุด พ่อจะไม่มีทางเสียใจและผิดหวังกับฉัน แต่...

ฉันยกสองมือลูบใบหน้าเรียกสติ ทุนการศึกษาหมดแล้ว ลุงยศก็จะไม่อยู่แล้ว แม่ของฉันก็แบบนี้ เวรกรรมมาตกที่ฉันแล้วล่ะ

คุยกับลุงอีกสองสามประโยคฉันก็กลับเข้ามานั่งร้องไห้ในห้อง ร้องแบบเอาเป็นเอาตายเพราะอยากปลดปล่อยเรื่องบ้าๆ ทั้งหมดออกไปในคราวเดียว วันทั้งวันฉันไม่ออกไปจากห้อง ไม่รู้ว่าแม่กลับมาหรือยัง ลุงยศจะไปแล้วหรือไม่ ฉันตัดสินใจโทรปรึกษาออมสินเพราะเพื่อนฉันคนนี้เก่งฮีลใจที่สุด

[สัจธรรมของชีวิตน่ะ]

"แล้วสัจธรรมนี่เปลี่ยนเป็นเงินยังไงได้บ้าง เหมือนว่าปัญหาหนักสุดจะอยู่ที่เงินแล้ว"

[ให้พูดแบบตรงๆ เลยไหม]

"แน่สิ ฉันรอฟังอยู่"

[อยากมีเงินก็ต้องทำงาน ไม่มีใครนอนเฉยๆ แล้วเงินมันไหลออกมาจากก้นหรอกนะ ส่วนงานก็มีหลายอย่าง แบบมินิมอลค่อยเป็นค่อยไป ได้น้อยแต่ได้นะ เล็กๆ น้อยๆ ไม่รีบ..]

"ฉันรีบและคงไม่เหมาะกับมินิมอลเท่าไหร่"

[ถ้างั้นก็สายฟ้าส เหนื่อยสักช่วงเวลาหนึ่งแต่มีเงินใช้ไม่เดือดร้อน ฉันเห็นนักศึกษาหลายคนทำกันนะ..]

"หาเสี่ยเลี่ยงน่ะเหรอ"

[สมองแกไม่มินิมอลแหะ]

"มีงานอื่นไหม"

[มี งานนี้ฉันรับจ็อบทำอยู่... เงินดี เปลืองตัวน้อยมั๊กๆ]

"เอางานนี้แหละ ส่งข้อมูลให้ฉันหน่อย"

ห้านาทีต่อออมสินก็ส่งงานที่ว่าทำอยู่มาให้...

แฟนเดย์ รับจ้างเป็นแฟน กินข้าว ดูหนัง พูดคุย นั่งรถเล่น เทคแคร์ภายในหนึ่งวัน เรทราคาเริ่มต้น 2,000 บ.

"หืม มีงานแบบนี้ด้วยเหรอ"

ขนาดฉันตัวติดออมสินห้าวันต่อสัปดาห์ ยังไม่รู้เลยว่าเพื่อนทำงานนี้เพราะบ้านของออมสินก็ใช่ว่าจะลำบากเสียหน่อย

ปึก! เคร้ง!

เสียงจากด้านนอกลอยมาให้ได้ยิน ตรงเวลาคือสามทุ่ม แต่ครั้งนี้ฉันจะไม่หอบเสื้อผ้าไปหาเดย์แบบเด็กหนีออกจากบ้านเพราะเรื่องราวมาถึงขนาดนี้คงต้องคุยกันจริงจัง

"แม่! เลิกตีลุงสักทีเถอะ"

ฉันพุ่งพรวดออกมาจากห้องนอน เข้าคว้ามือแม่ที่กำลังง้างตะหลิวฟาดผัวแก

"ทำไม! ฉันตีแล้วแกจะทำไม ถ้าไม่คิดจะแบกเป้ไปนอนที่อื่น ก็กลับเข้าห้องไปซะ"

"หนูไปแน่ แต่แค่อยากถามแม่ว่าเมื่อไหร่แม่จะหยุดเป็นแบบนี้สักที"

"ฉันเป็นแบบไหน.."

"ก็เป็นแบบที่แม่เป็นไง ถามหน่อย แม่ยังอยากเหลือใครในชีวิตบ้างไหม ลุงกับหนู แม่ยังอยากมีอยู่ไหม"

"เหอะ! พูดแบบนี้เพราะคิดว่าฉันจนตรอกสินะ"

แม่เปลี่ยนทิศทางตะหลิวมาชี้หน้าฉัน

"เกิดมาคนเดียว ก็ต้องตายคนเดียว ถ้าแกไม่เกิดมา ถ้าพ่อแกไม่ชิ่งตาย ป่านนี้ฉันคงได้นั่งเป็นคุณนายผู้กอง"

"ถ้างั้นก็เชิญมึงไปหาผัวผู้กอง กูไม่ทนแล้ว"

ลุงยศตะโกนลั่น แกเตะนั่นเตะนี่ระบายอารมณ์ ก่อนจะเดินออกจากบ้านไปอย่างไม่ลังเล

"เออ อยากจะไปตายห่าที่ไหนก็เชิญเลย กูอยู่ได้โว้ย ไม่มีมึงกูก็ไม่ตาย"

แม่ตะโกนไล่หลังลุง ไม่มีแววเสียใจบนใบหน้าแม้แต่นิดจนฉันสงสัยว่าแม่รักลุงจริงไหม แต่ลุงน่ะรักแม่ชัวร์จากการกระทำที่ผ่านมา

"มองตามมันตาละห้อยทำไม หรืออยากจะไปด้วยอีกคน"

พอเหลือแค่ฉัน แม่ก็เปลี่ยนเป้าหมาย "แล้วถ้าหนูไป"

"ก็ไปสิ อยากไปไหนก็เชิญ ตอนนี้ไม่มีตังค์จะเลี้ยงแกแล้ว"

ฉันถอนหายใจอย่างปลงตก..ล่ะมั้ง ก็ทำใจมาอยู่แล้วนี่

"งั้นหนูไปนะ แม่อยู่คนเดียวก็ดูแลตัวเองให้ดี"

แม่ดูจะช็อคไม่น้อยเพราะคงไม่คิดว่าลูกสาวที่ไม่เคยห่างอกอย่างฉันจะกล้า ในใจฉันรักและห่วงแม่มาก แต่ถ้าคิดอีกแง่ ฉันออกไปจากที่นี่แล้วอาจได้ดีมีเงินเลี้ยงแม่ก็ได้

แม่ตะโกนด่าฉันอีกหลายประโยค แต่ฉันเลือกปิดหูปิดตาปิดประตูห้องเก็บของเงียบๆ เอาไปแค่ของใช้จำเป็นเท่านั้น

ก่อนจะหลับตาลงไปพร้อมน้ำตาเพื่อจะไปจากที่นี่พรุ่งนี้ ฉันเลยโพสต์เฟซบุ๊คที่มีเพื่อนอยู่ไม่กี่คนเพื่อหาลูกค้าคนแรกเสียเลย

รับจ้างเป็นแฟน.. #แฟนเดย์ กินข้าว นั่งคุยเป็นเพื่อน ดูหนังฟังเพลง 6 ชั่วโมงต่อวัน เรทราคาสอบถามหลังไมค์แพรวได้เลยนะคะ

พร้อมกับแนบภาพถ่ายที่คิดว่าน่ารักคิขุอาโนเนะที่สุดไปด้วย หวังว่ามันจะไปได้ด้วยดี มีเงินให้ฉันพยุงตัวเองผ่านพ้นไปเจอเรื่องดีๆ ด้วยเถอะ

ติ๊ง!

ผ่านไปเพียงไม่นาน แชทสีฟ้าก็ดังขึ้น ฉันปาดเช็ดน้ำหูน้ำตาหยิบมือถือขึ้นมาดูลนลาน ฉันต้องได้ลูกค้าคนแรกแล้วแน่ๆ แต่..

Donlawat Patiputrungsee : ขอรู้เรทราคาหน่อยครับ

เฮ้อ! เดย์..