การเอาคืน

วันถัดมาฉันแอบถามเดย์อีกรอบว่า 'ห้ามรับ' คือใคร แต่เขาก็ปิดปากเงียบ ฉันเลยเดาเอาว่าเป็นพวกมิจฉาชีพที่กำลังระบาดอย่างหนักหน่วง เดย์รวยก็จริง แต่คงไม่อยากเอาเงินไปให้คนพวกนั้นฟรีๆ

เขาขับรถมาส่งฉันที่หน้าตึกคณะ นี่คือหนึ่งข้อดีของเดย์ ชอบโอบอุ้มฉันจนเท้าแทบไม่ติดพื้น สังเกตจากที่ผ่านมาสิ เดี๋ยวอุ้ม เดี๋ยวแบก เดี๋ยวโยน เดี๋ยวเหวี่ยง นั่นแหละ.. แต่พอมาถึงตึกคณะวันนี้เขาปล่อยให้ฉันเดินเอง แถมยังนัดเวลามารับด้วยโดยให้เหตุผลว่าอยากไปดูบ้านของฉัน เขาอยากรู้ว่าทำไมฉันถึงได้มีปัญหานักหนา

แต่เหมือนว่าดวงจะซวยอยู่นิดๆ หรือเมื่อเช่าเผลอเหยียบรังมดตรงใต้อาคารจอดรถคอนโดมิเนียม ฉันถึงได้ถูกรุ่นพี่ห้าคนล้อมหน้าล้อมหลังถึงในห้องเรียนหลังจากอาจารย์จบคลาส ฉันกับออมสินมองหน้ากันเลิกลั่ก ก็มันน่าตกใจนี่ อารมณ์เหมือนนั่งเล่นไพ่แล้วมีตำรวจวิ่งเข้ามาขอแจม

"เธอคือคนที่เดย์แบกออกไปเมื่อคืนใช่ไหม" หนึ่งในห้ากอดอกเชิดหน้าพูด

ใช่แล้ว ฉันจำได้แล้ว พวกเธอคือเดอะแก๊งที่นั่งอยู่ที่โต๊ะของเดย์เมื่อคืน

"เขามาแบกหนูเองนะคะ"

"นี่! แกจะบอกว่าเดย์เทฉันไปหาแกเหรอ"

"ก็.. " ฉันพยักหน้า มันคือความจริงนี่ แต่เพราะฉันอาจมีท่าทีนิ่งเฉยเกินไปหรือไม่ก็เผลอเชิดหน้าสู้กลับ ฝ่ามือของรุ่นพี่จึงลอยละลิ่วใส่แก้มฉันเต็มๆ จากนั้นก็...

[Day Part]

มือถือในกระเป๋ากางเกงของผมสั่นสะเทือนจนน่ารำคาญ มันสั่นมานานนับครึ่งชั่วโมงจากสายชื่อว่า 'ห้ามรับ' ที่โทรมาป่วนเมื่อคืนเช่นกัน สุดท้ายด้วยความรำคาญจัด ผมเลยควักมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงยื่นให้ไอ้มังกร

"รับสายให้ที บอกไปเลยว่ากูตายห่าแล้ว"

ไอ้มังกรกำลังดูหนังแอคชั่นในมือถือถึงกับขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมรับมือถือของผมไปดูชื่อที่ปรากฏ

"ห้ามรับ ใครวะ"

"กิ่ง"

"กิ่ง กิ๊กเก่ามึงตอนมอปลาย?"

ผมพยักหน้าตอบรับ มือแกะลูกอมที่แพรวให้มาเมื่อเช้ายัดใส่ปากดับความหงุดหงิด

"หลายปีแล้ว ทำไม.."

"คิดถึงมั้ง สองอาทิตย์ก่อนอยู่ๆ ก็โทรมา มึงรับที"

กิ่งคือกิ๊กเก่าตอนเรียนมัธยมตอนปลาย ไอ้มังกรรู้เพราะมันเรียนมากับผมตลอด จู่ๆ ก็มีสายจากเธอโทรเข้ามา แนะนำตัวทวนความจำระลึกความหลัง ตอนนั้นผมเปิดสปีกเกอร์โฟนวางทิ้งเอาไว้แล้วเข้าไปใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำ เธอพูดอะไรบ้างก็ไม่รู้ รู้เพียงว่าก่อนวางเธอบอกว่าคิดถึง อยากเจอและครั้งนี้อยากเป็นแฟน

เฮ้อ! ผู้หญิงที่พูดว่าอยากเป็นแฟนกับผมไม่ใช่แค่เธอ ถ้าผมตอบรับทุกคน ฟ้าคงเหลืองตาย

"เธอด่ากูว่าตอแหล"

มือถือถูกยัดคืนใส่มือผม ไอ้มังกรมันเป็นคนปากห่าม ให้พูดอะไรมันก็พูดห่ามๆ ไม่สนใจว่าหญิงหรือกระเทย เมื่อครู่ผมได้ยินมันพูดแว่วๆ ว่า

'ไอ้เดย์ตายห่าแล้ว เมียต่อคิวยาวเป็นหางว่าว ก่อนตายมันบอกว่าจะไปบอกรักเมียทุกคนด้วยนะ ถ้าเธออยากเป็นเมียมัน เดี๋ยวจะไปเคาะโลงบอกมันให้พาไปอยู่ด้วย'

ถึงได้ถูกด่าว่าตอแหล สมควร!

“ทำไมไม่บล็อกวะ”

“ไม่เห็นต้องเหนื่อยบล็อก”

“แต่เหนื่อยรำคาญ?” เพื่อนผมมันส่ายหัว ปัญหาของผมคือรำคาญ แต่ปัญหาของกิ่งคือให้ตายก็ไม่ได้คุยกับผม วินวินกันดี

"ไอ้อั้ม มันอยากเคลียร์กับมึงว่ะ ดูในไลน์กลุ่มคณะหน่อย" ราวห้านาทีต่อมา ไอ้วินซ์กับไอ้ไฟเดินมาด้านหลังตึกคณะที่ประจำของพวกผม ไอ้ไฟพยักเพยิดหน้ามาทางมือถือในมือผม ทำเงียบก็เกรงจะถูกหาว่าอ่อน ผมก็เลยเข้าไปอ่านสารท้าของมันสักหน่อย

'ไอ้เดย์คอมปี3 มาคุยกะกูริมสระ ห้าโมง'

"อย่างห้าว" ผมเห็นด้วยกับไอ้วินซ์ โคตรห้าวที่มาท้าผมในแชทกลุ่มคณะที่รวมนักศึกษาและอาจารย์อยู่ด้วย "เอาไง ไหนๆ ก็สะกิดแล้ว ก็เกาให้มันหน่อยไหม"

'ผมอยู่หลังตึก... ตอนนี้'

ไม่ทันแล้วเพราะผมตอบไปก่อนไอ้วินซ์มันถามซะอีก พวกมันยิ้มเหมือนเจอเรื่องสนุก โดยเฉพาะไอ้ไฟลูกรัฐมนตรีที่พ่อโคตรเก๋า เรื่องต่อยตีมันชอบที่สุด

ตุบ! ฟุบ!  ทว่าผ่านไปไม่กี่นาทีก็มีรองเท้าผ้าใบสีขาวลอยละลิ่วมาตกตรงหน้าผมหนึ่งข้าง วินาทีแรกคิดว่าไอ้อั้มมันมาเปิด ผมลุกขึ้นยืนเตรียมใส่พร้อมไอ้เพื่อนอีกสามคน แต่คนที่อยู่ตรงหน้าคือผู้หญิงสวมใส่แว่นตากรอบใหญ่ที่ติดจะเบี้ยวนิดๆ แก้มดูแดงแปลกๆ ผมจำได้ว่าเธอคือเพื่อนของแพรว

"แพรว!" และคนที่เอ่ยชื่อแพรวออกมาก็คือเก้า ที่เพิ่งเดินเข้ามาเพราะมันไปซื้อขนม จังหวะนี้แหละ ผมถึงเพิ่งเห็นว่าแพรวล้มหน้าคะมำอยู่บนพื้นดิน

"เชี่ย!" ใช้เวลาตั้งสติอยู่หนึ่งวินาทีผมก็ถลาไปอุ้มแพรวขึ้น แต่ก็ต้องร้องเหี้ยหนักกว่าเดิมเมื่อเห็นหน้าแพรวชัดๆ "ฟัดกับหมาที่ไหนมา"

เอาเป็นว่าไม่ต้องบรรยาย ฟัดกับหมาก็จินตนาการเอาได้เลยว่าสภาพไหน แต่ขอบรรยายนิดหน่อยว่าปากเธอแตกและโคตรจะหน้างอ

"หมาที่มันไม่ได้ซุกไข่อุ่นๆ ของนายมั้ง ฮือออ"

แพรวร้องไห้โฮซุกใบหน้ากับอกของผม ผมแทบไม่กล้าแตะต้องตัวเธอด้วยซ้ำเพราะเกรงว่าแพรวจะเจ็บ ดูก็รู้ว่าเธอถูกทำร้ายและที่ถ่อมาหาผมถึงที่นี่เพราะสาเหตุคงมาจากผม

"พูดให้ชัดว่าใครมันทำเธอ" ผมก้มหน้าลงไปถาม แต่แพรวเอาแต่ถูจมูกกับเสื้อเช็ดน้ำมูก ในเมื่อแพรวไม่ตอบ ผมก็เลยต้องถามหากับอีกคนที่ตอนนี้ไอ้เก้ามันกำลังซ่อมแว่นตาให้

"พวกเธอมีเรื่องกับใครมา"

"เราชื่อออมสินนะ"

เธอแนะนำตัว

"รุ่นพี่ปีสี่ที่คณะ เห็นว่าคือคนที่เดย์เทเมื่อคืน อ่อ รุมตบนะเพราะถ้าตัวต่อตัวคงไม่เละกันขนาดนี้"

"ไม่ใช่แค่มึง พวกกูก็ชิ่ง" ไอ้มังกรแทรกขึ้น

"ก็ไม่ได้จะดีลตั้งแต่แรก แยกก็ถูกไหมวะ" ไอ้วินซ์มันเสริม

"คงเสียหน้าไม่ได้" ไอ้ไฟมันแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

"แว่นเธอน่าจะพังแล้ว เสียใจด้วย" ไอ้เก้าคนใจเย็นสุดในกลุ่มยื่นแว่นคืนให้ออมสิน

ผมวกกลับมามองคนในอ้อมแขน แพรวสะอื้นไห้ไม่หยุด มือกำเสื้อนักศึกษาของผมแน่นคล้ายกับเสียขวัญ แต่คงไม่เท่าผมที่อยากเสียเส้น มือสั่นและใจโคตรสั่น

เห็นแจ๋วใส่ผมตลอด ทำไมไม่รู้จักสู้คนวะยัยเตี้ย แต่ไม่เป็นไร... ผมกดศีรษะแพรวแนบอกมากขึ้น ลูบเส้นผมยาวสลวยสีคาราเมลปลอบประโลม ก่อนจะลากสายตาสบตาเพื่อนทุกคนอย่างรู้กันว่างานนี้จบไม่สวยแน่

[Day End]