ตกผู้

โรงอาหารเวลาสิบเอ็ดโมงครึ่ง ฉันนัดแนะกับพี่อั้มที่หน้าร้านป้าจุ๊บแจง ร้านข้าวที่ฉันกินสามวันในห้าวันเพราะเป็นอาหารที่ฉันโปรดปราณ

"นั่นไง หัวแหลมชัดเจน"

ออมสินบุ้ยปากให้ฉันมองผู้ชายทรงผมชี้โด่เด่จากการเซ็ท มองเผินๆ เขาคล้ายกับซูเปอร์ไซย่าและเขาก็คือพี่อั้มนั่นเอง

"น้องแพรว"

เดินมาถึงโต๊ะ พี่เขาก็ใช้มือถูเก้าอี้ไม้ข้างๆ ให้ฉันนั่ง แต่เพราะมันคือการกินข้าวครั้งแรกด้วยกัน ฉันกับออมสินเลยเลือกที่จะนั่งฝั่งตรงข้ามเขา เห็นพี่เขายิ้มแห้งด้วยนะ แต่เพียงแค่แวบเดียวเท่านั้นแหละก็กลับมายิ้มเหมือนเดิม

"กินอะไรดีครับ เดี๋ยวพี่ไปซื้อให้"

"แพรวจะมากินข้าวหมูแดงปนหมูกรอบค่ะ"

"น้ำล่ะ" เขากระตือรือร้นถาม

"น้ำเปล่าตอนกินข้าวถึงจะตบด้วยน้ำมะนาวค่ะ"

"เอ่อ.. แล้วน้อง" พี่อั้มหันไปถามยัยออมสินที่เอาแต่นั่งมองนั่นนี่ ฉันเลยต้องสะกิดแขน ส่งสายตาสื่อว่ามื้อนี้กินฟรีนะ ออมสินหัวไวรีบฉีกยิ้มทันที

"เอาเหมือนแพรว ฝากด้วยนะคะ"

พ้นหลังพี่อั้ม ออมสินก็ยกนิ้วโป้งคว่ำลงพร้อมกับเบะปาก "ด่านแรกก็ไม่ผ่าน ไม่ตรงปก"

"นั่นสิ" นอกจากการกินข้าวด้วยกันครั้งแรกแล้ว มันคือการเจอตัวจริงครั้งแรกด้วย พี่เขาทักมาทางแชทเฟซบุ๊ค บอกว่าเคยเห็นฉันที่โรงอาหาร ยังบอกอีกว่าตามหาเฟซบุ๊คตั้งนานกว่าจะเจอ ไม่เคยพูดว่าชอบ แต่ในหนึ่งวันส่งแชทมามากกว่าสี่ครั้ง ฉันตอบทุกครั้งและทุกคน...

ติ๊ง! แชทฉันดังอีกแล้วแหะ สงสัยสีผมใหม่ที่ออมสินขอยืมหัวไปทดลองยาเปลี่ยนสีผมจะส่งเสริมความสวยให้ฉันฮ็อต

แต่พอเห็นชื่อเจ้าของแชทก็ต้องเปลี่ยนฮ็อตจากความสวยเป็นฮ็อตทางอารมณ์แทน

DDay : ทำไร

ถามมาแบบนี้แสดงว่าเดย์ต้องเห็นฉัน ฉันหันมองซ้ายขวาหาเขา จนไปเจอเข้ากับกลุ่มแก๊งเด็กวิศวกรรมศาสตร์ที่นั่งอยู่โต๊ะริมสุดไกลๆ แต่ไกลแค่ไหนฉันก็เห็นผู้ชายผิวขาวเส้นผมสีดำทรงทูบล็อคอยู่ในนั้นด้วย เขาสวมใส่เสื้อช็อปสีแดง

แหม! ไอ้เราก็อุตส่าห์ยืนรีดเสื้อนักศึกษาให้อยู่ตั้งนานสองนานแต่ดันไม่ใส่

ช่างเถอะ! เดย์กำลังมองมาทางนี้ มองเฉยๆ ไม่แสดงคำถามใดๆ ทางสายตา อ่อ ก็เพราะเขาถามมาในแชทแล้วยังไงล่ะ

น้องแพรวคนสวย : ตกผู้ได้ไง เขาชวนมากินข้าว เดี๋ยวเรากับนายมีเคลียร์กันนะ

ฉันส่งข้อความกลับไป เขาหลุบตามองหน้าจอมือถือก่อนจะเหลือบตาขึ้นมามองฉัน ไม่พิมพ์ข้อความตอบกลับมา เหอะ! สงสัยจะรู้ตัวเพราะเมื่อครู่ฉันแอบแยกเขี้ยวใส่ แต่ไปๆ มาๆ เหมือนเพื่อนเขาจะสนใจด้วย ผู้ชายในกลุ่มนั้นที่มีถึงห้าคนหันมามองทางฉันเป็นตาเดียว

ไอ้บ้าเอ๊ย! เป็นจุดสนใจเฉยเลย ฉันรีบหันมองออมสินทันที ยัยนี่คงเห็นเหมือนกันเลยหันมาคุยกับฉัน

"เวลาพวกเขาอยู่รวมกันเหมือนมีพลังเลยเนอะ"

"พลังอะไร"

"พลังความหล่อไง มันฟุ้งๆ วิ้งค์ๆ ดี ถึงว่าวันนี้คนเยอะ อยู่กันทั้งแก๊งเลย"

ฉันช้อนสายตามองแก๊งนั้นอีกครั้ง พวกเขาเลิกสนใจแล้วล่ะ เดย์ก็หายไปจากตรงนั้นแล้วด้วย จะว่าไปคนก็เยอะอย่างออมสินว่า แถมยังจะเทไปนั่งโซนนั้นเสียส่วนใหญ่ ก็คงเพราะแก๊งของเดย์.. เด็กวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ปีสามที่โด่งดังเพราะความหล่อเหลาไม่พอ สองในห้าเป็นทายาทนักธุรกิจ อีกสองเป็นลูกนักการเมือง ส่วนเดย์เป็นลูกชายนายพลท่านหนึ่งที่มีตำแหน่งใหญ่โตคับประเทศ

ถ้าถามว่าฉันที่อยู่ในเกรดตลาดกลางๆ มาเป็นเพื่อนกับเดย์ได้ยังไง...

เมื่อก่อนพ่อของฉันเป็นทหารยศผู้น้อยเคยทำงานกับพ่อของเขา ก่อนจะเสียชีวิตลงเพราะอุบัติเหตุเมื่อแปดปีก่อน เรารู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก เรียนโรงเรียนเดียวกันตอนประถมศึกษา มีช่วงที่ห่างหายกันไปตอนเรียนมัธยม เดย์เรียนโรงเรียนชายล้วน ส่วนฉันก็เรียนโรงเรียนหญิงล้วน หากฉันไม่ดื้อดึงใช้เงินก้อนสุดท้ายของพ่อเข้าเรียนมหาวิทยาลัยเอกชน ก็คงไปเรียนวิทยาลัยการอาชีพ ไม่ได้กลับมาเจอเดย์ให้เขาได้เป็นที่พักพิงให้ฉันอย่างทุกวันนี้

"น้องแพรว! หมูกรอบหมดนะครับ"

กำลังคิดอะไรเพลินๆ พี่อั้มก็เดินกลับมาพร้อมจานข้าววางลงตรงหน้าฉันกับออมสินก่อนจะเดินหายไปอีกรอบ และเขาคงไม่เห็นหน้าอันแสนช็อคของฉันกับเพื่อน

"หมูกรอบหมดว่ะแก" ออมสินมองจานข้าวที่มีแต่หมูแดงน้ำตาตก

"คงต้องให้ตกรอบแล้วล่ะ"

เพราะหมูกรอบคือเดอะเบสต์ของฉันเลย

บ่ายสองโมงฉันมายืนรอเจอเดย์ที่ริมสระน้ำหน้าตึกคณะของเขาตามการนัดแนะเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

ปิ๊บ! เสียงแตรรถดังขึ้นไม่ไกล รถเก๋งสี่ประตูสีดำยี่ห้อหรูมาจอดเทียบ ไม่ต้องลดกระจกลงให้ฉันเห็นว่าเป็นใครเพราะจดจำได้จากล้อแม็คว่าคือรถของเดย์

"นายทำเราถูกแม่ด่า" ปิดประตูรถได้ฉันก็วีนใส่ทันที

"คาดเข็มขัด" แต่เดย์กลับออกคำสั่งแค่สั้นๆ แล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถ ทำเหมือนฉันเป็นอากาศธาตุทั้งที่เป็นคนจอดรถรับฉันขึ้นมา

"เดย์..."

"โวยวายอะไร กินข้าวกับผู้ชายมาไม่ใช่? แทนที่จะอารมณ์ดี" เขาปรายตามองฉันแวบหนึ่งแล้วหันไปสนใจขับรถต่อ

พอเอ่ยถึงตรงนี้ก็หงุดหงิด นอกจากพี่อั้มจะไม่เอาหมูกรอบมาให้ฉันแล้ว น้ำมะนาวก็ยังกลายเป็นน้ำใบบัวบกเพราะเขาบอกว่าจำได้แค่ว่าต้องสีเขียว อารมณ์เสียสุดๆ ฉันปัดเขาตกแบบไม่ต้องคิดเลยล่ะ "หมูกรอบหมด น้ำมะนาวไม่ได้ดื่ม"

"ขี้งอแงไม่เปลี่ยน"

"ใช่! แล้วเราจะมางอแงกับนายด้วย นายตอบแชทแม่เราแบบนั้นได้ไง"

"ก็ไม่ได้บอกว่าให้ตอบแบบไหน"

"แต่นี่เพื่อน"

นิ้วชี้ฉันจิ้มลงบนหน้าอกแกร่ง เดย์หลุบตามองนิ้วฉัน หัวคิ้วขมวดมุ่น แหงล่ะ! เขาคนนี้หวงตัวจะตาย ฉันไปนอนด้วยยังนอนห่างกับฉันตั้งเยอะ ไม่เคยให้ฉันได้เข้าใกล้เลย แต่ตอนนี้ฉันไม่สน กดน้ำหนักนิ้วชี้ลงไปอีกแล้วทำหน้าบึ้ง

"ไม่ใช่ผัว! เราเสียหาย"

"หรือคราวหลังจะไม่ให้ต้อนรับ"

"ไม่เอานะ"  ฉันชักนิ้วกลับมานั่งกอดอก "เพื่อนเรามันอยู่กับรูมเมทไม่สะดวก ถ้านายยังปิดห้องไม่ต้อนรับ.."

เดย์หันมามองหน้าฉันเพราะฉันเงียบไป ที่เงียบก็เพราะกำลังครุ่นคิดว่าทำอย่างไรถึงจะมีห้องให้พักพิงชั่วคราว ในเมื่อเพื่อนไม่สะดวก ก็คง... ฉันหันไปสบตาเขาแล้วเอ่ยหนทางเดียวที่คิดได้

"แอ๋วผู้ชายเอาไว้สักคนแล้วขอไปนอนด้วย"