เพื่อนยามยาก

"พอมีปัญหาก็ไม่พ้นที่นี่"

"ก็ไม่รู้จะไปไหนนี่"

"นอนซะ อย่ากวน"

ประโยคสุดท้ายแสนระอาของเดย์ดังขึ้นงึมงำก่อนที่เขาจะเดินออกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียงห้อง ให้นอนฉันก็นอน นอนบนเตียงนอนขนาดหกฟุตของเขาแล้วปล่อยจอยหลับใหลอย่างเคยชิน ชินในที่นี้น่าจะเกินสิบครั้งล่ะมั้งเพราะเวลาคนที่บ้านตีกันทีไร ฉันก็แบกเป้มาเกาประตูห้องของเดย์ทุกที เขาเคยบ่นว่าเป็นเพราะฉันเลยไม่มีแฟน ส่วนฉันที่มาหาเดย์บ่อยๆ ก็เพราะเห็นว่าเขาไม่มีแฟนเหมือนกัน

ติ๊ง! ข้อความไลน์ดังขึ้นในขณะที่ฉันใกล้เคลิ้มหลับ ฉันผลักมือถือที่อยู่ข้างหมอนไปให้คนข้างๆ ขี้เกียจลืมตา ขี้เกียจตื่นแล้วด้วย

"ดูให้หน่อย ใครส่งอะไรมา" ฉันบอกเดย์เพราะคิดว่าเขาน่าจะนอนอยู่ข้างๆ นี่แหละ กลิ่นตัวหอมๆ มันลอยฟุ้งมาเตะจมูกน่ะ

"แม่ถามว่าแพรวอยู่ไหน"

"ตอบให้หน่อยว่าไม่กลับ"

ไม่มีเสียงตอบรับ แต่คิดว่าเดย์คงจะจัดการให้ ฉันพลิกตัวมาอีกฝั่ง กอดผ้านวมผืนใหญ่แทนหมอนข้าง หวังให้ความอุ่นของมันช่วยเยียวยาหัวใจสีเทาในตอนนี้ให้ดีขึ้น

'ปัญหาครอบครัวก็มีกันทั้งนั้นนั่นแหละ คิดมาก'

เดย์เคยพูดกับฉันตั้งแต่ช่วงแรกๆ ที่ฉันชอบโผล่มากลางดึกขอนอนด้วย ฉันเข้าใจแต่มันน่าเบื่อ ก็ไม่รู้ว่าได้ฤกษ์งามยามดีอะไร แม่กับพ่อเลี้ยงต้องทะเลาะกันหลังสามทุ่มทุกที ฉันเบื่อที่ต้องมาเห็นอะไรแบบนั้น ถ้าไม่ติดว่าแม่ให้แค่ค่าขนม ไม่ยอมให้ค่าหอพัก ฉันคงย้ายออกมาอยู่คนเดียวข้างนอกไปแล้ว

เป็นปกติที่ฉันจะตื่นก่อนเจ้าของห้อง เดย์ยังคงนอนคว่ำหลับสบายอยู่ในตำแหน่งของเขา ฉันเลยหยิบชุดนักศึกษาของตัวเองและของเขามารีด จากนั้นก็อาบน้ำ หยิบแปรงสีฟันที่เสียบอยู่ในแก้วใช้แปรงอย่างเคยชิน หยิบผ้าขนหนูที่พาดบนราวมาเช็ดตัว จะว่าไปในห้องน้ำนี้เหมือนจะมีของใช้ของฉันอยู่เกือบครึ่ง

"ไปพร้อมกันไหม"

เสียงเดย์ลอยมาในตอนที่ฉันหยิบกระเป๋าเป้ขึ้นมาสะพายเตรียมตัวไปจากที่นี่ เขาพลิกตัวนอนหงายกางแขนขาเต็มเตียง ท่อนบนไม่สวมใส่เสื้อเพราะเจ้าตัวขี้ร้อน ไม่รู้ว่าเวลาอยู่คนเดียวท่อนล่างได้สวมใส่อะไรบ้างหรือเปล่า

"นายยังไม่ตื่นเลยนี่"

"ก็ไม่ปลุก" เขาผงกหัวมาคิ้วขมวดใส่ ฉันเลยยู่จมูกใส่บ้างแล้วเดินมาสวมใส่รองเท้าผ้าใบ

"เราไปเองได้ ขอบใจสำหรับเตียงนุ่มๆ นะ บาย"

โบกมือลาพร้อมฉีกยิ้ม ทว่าก่อนที่จะได้ก้าวขาออกจากห้อง เดย์ก็ลุกจากเตียงนอนมาคว้าแขนฉันแล้วยัดมือถือใส่มือให้

"ลืมตลอด" เขาบ่นหน้าตึงเพราะฉันชอบลืมมือถือตลอดจริงๆ เดือดร้อนเขาต้องพกไปให้เสมอ ครั้งนี้เดย์คงรู้เลยเป็นหน่วยตรวจสอบให้

"เออ ขอบใจอีกครั้ง อ่อ เสื้อรีดให้แล้ว เรียบกริบ" ครั้งนี้เขาผลักหัวฉันเบาๆ แต่ก็ทำผมสีน้ำตาลคาราเมลของฉันฟูนิดๆ ครั้นจะฟาดมือเอาคืน เขาก็เดินหน้ามึนหนีเข้าห้องน้ำไปก่อน

"ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้ทูบล็อคแสกข้างของแก เดี๋ยวเจอเราจับแสกกลางให้แน่"

คาดโทษเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้อง มายืนอยู่หน้าคอนโดมิเนียมเช็คมือถือสักหน่อยเพราะก็ไม่ได้จับมันเลยตั้งแต่เมื่อคืน

"หืม? อะไรน่ะ"

มีข้อความของแม่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ เวลาที่ส่งมาคือ 23.55 นาที 'ทุกทีบอกไปนอนกับเพื่อน นังตอแหล'

ก็เพื่อนไง! ฉันรีบกดเข้าไปอ่านแชทฉบับเต็มเพราะเมื่อคืนไหว้วานให้เดย์ตอบแชทให้ เกิดลางสังหรณ์แปลกๆ ในใจว่าเดย์อาจเล่นอะไรแผลงๆ

แม่ : อยู่ไหน

น้องแพรวคนสวย : อยู่ห้องผัวค่ะ

นั่นไง! ไอ้เดย์!

ระหว่างนั่งรถโดยสารประจำทางมาที่มหาวิทยาลัย ฉันต้องโทรเคลียร์กับแม่ยกใหญ่ สรุปแล้วแม่ไม่เชื่อว่าฉันไปนอนกับเพื่อน ทั้งที่เกินสิบครั้งที่ผ่านมาแม่ก็ไม่ได้สนใจอะไร อาจเพราะ ‘ผัว’ ที่เดย์แกงฉัน มันคงกระทบใจแม่ไปหน่อย เดี๋ยวขอเจอตัวก่อน ฉันจะเสยปลางคางแหลมๆ ของเขาสักที

เดินทางมาถึงตึกคณะศิลปศาสตร์ ฉันก็ทิ้งตัวนั่งลงข้างออมสินพลางใช้ทิชชู่ซับเหงื่อบนใบหน้า

“ทำไมวันนี้ถึงร้อนจัง”

“มาจากไหนล่ะ”

“ห้องเดย์”

“นั่นไง มาจากห้องเขาทีไร สภาพแกเป็นแบบนี้ทุกที” ออมสินบ่นแล้วยื่นกระดาษทิชชู่เปียกให้ฉันใช้เช็ดใบหน้าและเนื้อตัวที่มีแต่เหงื่อ

“ก็นั่งแท็กซี่มันแพง ไหนจะรถติดอีก”

“รถเมล์คันใหญ่แอร์เย็นเจี๊ยบก็มี แต่แกเลือกรถร้อนเพื่อประหยัดต่างหากล่ะแพรว”

ก็ใช่! ฉันตั้งใจประหยัด ปกติแล้วฉันนั่งรถตู้มาจากบ้านราคาตายตัวสามสิบบาท แต่พอมาจากห้องของเดย์หากนั่งรถแท็กซี่ราคาจะพุ่งไปถึงหนึ่งร้อยบาท แม่ให้เงินค่าขนมฉันวันร้อยห้าสิบบาทเองนะ ประหยัดก็ถูกต้องแล้วนี่

ติ๊ง! เสียงแชทเฟซบุ๊คดังขึ้นติดกันสามครั้ง ฉันรีบหยิบมือถือจากในกระเป๋าสะพายออกมาดูเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าลืมปิดเสียงแจ้งเตือน เป็นแชทของพี่อั้ม รุ่นพี่คณะวิศวะกรรมศาสตร์ชั้นปีที่สี่ สองอาทิตย์ที่ผ่านมาพี่เขาส่งข้อความทักทายฉันบ่อย ให้พูดแบบมั่นหน้าก็คือเขาจีบฉันนั่นแหละ ครั้งนี้ก็ชวนไปกินข้าวที่โรงอาหารตอนกลางวัน ปฏิเสธมาห้าหนไปสักหนคงไม่เสียหายอะไรหรอกมั้ง กำลังอยากได้คนเลี้ยงน้ำหวานอยู่พอดีเลย