ปัญญาเดิมๆ

ตุบ! ตับ! เพล้ง!

ฤกษ์งามยามดีอีกเช่นเคย ฉันมองเวลาบนหน้าจอมือถือ ขณะนี้เวลาสามทุ่มครึ่ง ภายนอกห้องนอนของฉันกำลังเกิดศึกสงครามที่ศัตรูคือคู่ผัวเมีย ฉันไม่คิดอะไรมาก ลุกจากโต๊ะเขียนหนังสือเปลี่ยนเสื้อผ้า ยัดชุดนักศึกษาที่จะต้องใส่วันพรุ่งนี้รวมถึงหนังสือเรียนใส่กระเป๋า ปิดไฟปิดพัดลมแล้วออกมายืนหน้าห้อง มองภาพสนามรบเละเทะไปด้วยข้าวของหล่นกระจัดกระจาย

ที่ฉันไม่ทำตัวเป็นลูกที่แสนดีปกป้องแม่จากพ่อเลี้ยง ก็เพราะฉันไม่ได้เจอพ่อเลี้ยงใจร้าย หกปีที่แม่ของฉันมีสามีใหม่ คนที่เป็นฝ่ายยอมมาเสมอคือลุงยศ เขาเป็นคนใจดี พูดน้อย เออออตามแม่ทุกอย่าง แต่เป็นแม่ของฉันที่เปลี่ยนไปตั้งแต่ไปคบค้าสมาคมกับพวกแม่ค้าในตลาด คงเป็นเพราะแม่ฉันหมดเงินไปกับการเล่นไพ่ ลุงยศจึงเริ่มทนไม่ไหวสู้คนขึ้นมา ทะเลาะกันเรื่องเงินเป็นหลัก บ้างก็หยิบยกพ่อฉันที่ตายไปแล้วมาเปรียบเทียบถึงหน้าที่การงาน

อย่างตอนนี้ก็กำลังพูดถึงเงินค่าใช้จ่ายของฉัน แม่จะให้ลุงยศหาเงินมาให้มากกว่านี้ ส่วนลุงยศก็ไล่ให้แม่ไปทำงานเลิกเป็นแม่บ้านที่เอาแต่เล่นไพ่

เฮ้อ! อุตส่าห์เบาหูไปได้ตั้งสามวัน น่าเบื่อที่สุด

ฉันผละจากเหตุการณ์ตรงหน้าเดินเลี้ยวเข้าไปในห้องครัว ออกจากบ้านทางประตูด้านข้างเหมือนเช่นเคย บ้านฉันอยู่ในชุมชนแออัดแห่งหนึ่ง พอจะมีวินมอเตอร์ไซต์รับจ้างอยู่บ้างเลยใช้โดยสารมาลงย่านร้านเหล้าแถวมหาวิทยาลัย เผื่อเจอเพื่อนจะได้มั่วบ้านงานทำเนียนไปนอนด้วย

ห่างจากมหาวิทยาลัยประมาณสามซอย ภายในซอยเต็มไปด้วยร้านนั่งชิลสลับกับร้านนมไปจนสุดซอย ฉันเดินหน้ามึนมาเรื่อยๆ จนมาเจอกับผู้ชายคนหนึ่งยืนสูบบุหรี่อยู่ท้ายรถสปอร์ตสีแดง เขาหันมาสบตาฉันพลางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะยื่นแขนที่มีมวนบุหรี่ให้ออกห่างตัว

"แพรว"

"เก้า นายมาดื่มเหรอ"

"อื้อ แล้วเธอ..." เก้ามองไปยังกระเป๋าเป้ข้างหลังของฉัน

"ไม่ได้มาดื่ม"

"อ่อ มาหาไอ้เดย์?"

เขาเอียงหัวไปทางร้านเหล้าฝั่งตรงข้าม ฉันมองตามเขาจึงเห็นโต๊ะที่มีคนที่ถูกกล่าวถึงนั่งอยู่กับเพื่อนและผู้หญิงนั่งแทรกอยู่ทุกช่องว่าง เก้าก็คือหนึ่งในเพื่อนของเดย์ สาบานเลยว่าฉันไม่รู้ว่าเดย์จะมาดื่มวันนี้ บังเอิญมากถึงมากที่สุด

"ป่าวน่ะ มาหาที่นอน เราไปนะ"

ฉันโบกมือลาเก้าง่ายๆ ก่อนจะหันไปมองเดย์อีกครั้ง ที่นั่งข้างเขาคือผู้หญิงซึ่งเป็นรุ่นพี่ในคณะของฉันเอง จะว่าไปก็เพิ่งเคยเห็นกับตาจังๆ วันนี้ว่าเดย์คั่วหญิง เขาน่ะเป็นคนพูดน้อยต่อยหนัก พูดกับฉันยังสั้นและห้วน แต่ใครจะไปรู้.. กับคนอื่นเดย์อาจจะพูดเป็นต่อยหอยและปากหวานก็ได้

เก้าสูบบุหรี่หมดมวนก็เดินกลับเข้ามาภายในร้านนั่งชิลที่พวกเขามาดื่มสลับกับเข้าผับหรูหราเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศ สมาชิกในโต๊ะเดิมทีมีห้าคน เขา เดย์ ไฟ มังกรและวินซ์ แต่ก่อนหน้าที่เขาจะลุกไปจากโต๊ะ มีผู้หญิงโต๊ะข้างๆ ขอมานั่งด้วย บังเอิญสมาชิกของพวกเธอมีห้าคนเหมือนกันจึงนั่งคั่นระหว่างพวกเขาได้พอดี

"มีไปต่อกันที่ไหนไหม"

คนที่นั่งคั่นเดย์และเก้าเอ่ยถาม สายตาของเธอมองเดย์เหมือนว่าคำถามนี้โยนให้เขาคนเดียว ทว่าเดย์เป็นคนไม่ชอบพูดเยอะ เขารู้ดีว่าคำถามแฝงความนัย เลยทำเพียงเอาแก้วเหล้าไปชนกับแก้วของเธอเป็นการตอบรับ

มังกรกับวินซ์มองหน้ากันพลางยกยิ้มมุมปาก ในแก๊งของเขาเดย์เป็นเสือซุ่มเงียบ ไม่หือ ไม่อือ ไม่ชักชวนก่อน แต่ไม่เคยขัดจัดให้ได้ตลอด แต่ใช่ว่าเดย์จะเป็นคนเดียวเรื่องสนองคนอื่นเก่ง พวกเขาเป็นเหมือนกันหมดและอีกอย่างที่เหมือนกันคือสถานะโสดโหมดเอวสไลด์ ค่อยๆ เลาะเล็มดอมดม ไม่ถูกกลิ่นก็เดินผ่าน แต่เหมือนว่าจะผ่านกันมาเสมอและยังไม่คิดจอดกินอะไรที่ไหนเป็นกิจลักษณะด้วย

"ถึงว่า.. แพรวหาที่นอนใหญ่ ห้องมึงไม่ว่างนี่เอง"

เก้าโยกตัวมาด้านหลังผู้หญิงแล้วกระซิบกับเดย์

"แพรว?" เดย์ชะงัก เขาเอี้ยวตัวมาขมวดคิ้ว "มึงรู้ได้ไง"

"กูเจอแพรวที่หน้าร้าน สาบานว่ามึงไม่เห็น"

เดย์ส่ายหน้า

"เมื่อกี้กูเจอแพรว เธอบอกกูว่ามาหาที่นอน แพรวมองมึงแล้วก็เดินไป ทางโน้น"

ปึก! แก้วเหล้าในมือเดย์ถูกวางลงบนโต๊ะอย่างแรง ก่อนจะลุกพรวดพราดเดินออกไปจากร้าน ไม่คิดบอกกล่าวเพื่อนว่าไปไหน รวมถึงไม่บอกผู้หญิงข้างๆ ว่าถูกเขาเทแล้วเรียบร้อย

สองขาแกร่งกึ่งเดินกึ่งวิ่งมาทางที่เก้าบอก สองข้างทางเป็นร้านเหล้าและร้านนม ผู้คนมากมายทำให้เขาหาตัวแพรวได้ยาก เธออาจจะเจอเพื่อนหรือใครแล้วหายไปด้วยกัน

"ยัยบ้า!" เขาสบถหัวเสียแล้วควักมือถือจากกระเป๋ากางเกงออกมาโทร.หาเธอ ทว่าแพรวไม่รับสาย ประจวบกับที่เขามองเห็นเธอยืนคุยอยู่กับผู้ชายที่เธอไปกินข้าวด้วยเมื่อวันก่อน เดย์ไม่รีรอก้าวเดินไปตรงนั้น ถึงตัวเธอเขาก็สอดแขนใต้ข้อพับขา ยกลำตัวเล็กขึ้นลอยพาเดินออกมา ไม่สนใจว่าหลังจากนี้จะมีปัญหาใดตามมาหรือไม่ แต่ขืนปล่อยให้แพรวเสร็จผู้ชายคนนั้น ปัญหาบังเกิดแน่