Masuk"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
"ไปญี่ปุ่นไงคะ กัปตันเคยบอก...ว่าอยากทำอะไรที่ญี่ปุ่นนะ^^?""เอาเธอ-_-" เอ่อ ตรงแบบไม่มีอ้อมเลยคุณกัปตันเนี่ย-.,-"งั้นโอเคค่ะ ไปญี่ปุ่นกันนะคะ^^""ญี่ปุ่นเอาไว้ก่อนดีกว่า ฉันจัดเต็มไม่ได้...รอลูกคลอด มดลูกเธอเข้าอู่เราค่อยไปกัน" พูดจบเขาก็หอมหัวฉัน ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำทันที ส่วนฉันก็ไม่ได้พูดอะไรต
"ไม่ค่ะๆ เจแปนฝากไทเปด้วยนะคะ นะคะ""ได้ โทรหาหมอฮาวายด้วยล่ะ" เสียงพี่ก้านแก้วแมนมาก..แต่ช่างเถอะฉันไม่มีเวลาสงสัย ฉันรีบหันไปหากัปตันต้นไม้และขอโทรศัพท์โทรบอกพี่ฮาวายทันทีตอนนี้ต้นกล้าเดินไปซื้อกาแฟแล้ว เหลือแค่ฉันกับกัปตันนี่แหละที่นั่งรอหน้าห้อง เพราะระหว่างรอมีพยาบาลเจ้าหน้าที่เข้ามาถามและขอบั
"สงสัยพี่คนนั้นไม่ได้ตั้งใจค่ะ แม่ฮายไม่ต้องเครียดนะคะ"(ไม่ให้ฉันเครียดได้ไง พอฉันว่าหน่อยก็เถียง..เธอน่ะไม่ต้องเรียกว่าพี่นะ อายุน้อยกว่าเธออีก)"อ๋อค่ะๆ..ไว้ยังไงเจแปนจะรีบไปนะคะ"(รีบๆมา ก่อนที่่ฉันจะอกแตกตายก่อน) พูดจบก็ตัดสายไปเลย อารมณ์ฉุนเฉียวแบบนี้ฉันไม่แน่ใจจริงๆ..ว่าคนแสบน่ะ แฟนพี่ฮาวายหร
"ฮ่าๆคุ้มค่านะ ยินดีด้วยนะเจแปน ยินดีด้วยกัปตันต้นไม้^^""ขอบคุณค่ะ เอ่อคุณเต้คะ..ฝากเชิญคุณหมอน้ำแข็งด้วยนะคะ^^" คุณเต้พยักหน้าแล้วอมยิ้ม ก่อนจะหันไปฝั่งคุณกัปตันที่นั่งนิ่ง ไม่พูดไม่จาข้างๆฉัน"คุณต้นไม้...แต่งแล้วอย่าเพิ่งพักงานนะครับ นักบินกำลังขาดผมไล่ออกไปหลายคน อยู่ช่วยผมก่อนนะ^^""ครับ..ผมกำ







