INICIAR SESIÓN"ถามจริง? o_O เฮ้อ...สงสารน้องนะ แต่จะทำยังไงได้ เราว่าไทเปเข้าใจเชนนะ อย่าคิดมากเลย^^"เจแปนยังน่ารักและดีกับผม ขนาดผมทำร้ายจิตใจเธอและนอกใจเธอมานานซึ่งผมรู้สึกโชคดีมาก..ที่สิ่งที่ผมทำ มันไม่ได้จบที่เสียใครสักคนไปผมยังมีเพื่อนที่ดี มีแฟนที่ดี..และได้ลงเอยกับคนที่รักผมทั้งใจและตอนนี้มีผมก็มีพยายา
พามาส่งงั้นเหรอ?ผมอึ้งไปเลย...ผมรู้สึกผิดมาก ทำไมผมต้องถ่อไปพระรามสองดูชุดเครื่องนอนเอาวันนี้ ทำไมผมถึงทิ้งโทรศัพท์ปล่อยให้เธอโทรเข้าจนแบตหมดทำไมวะ?!ถ้าไทเปกับลูกเป็นอะไร ผมไม่ให้อภัยตัวเองแน่ๆ"ขอบคุณมากครับ ขอบคุณจริงๆ"ผมยกมือไหว้พี่บุรุษไปรษณีย์รอบที่สิบ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะยิ้มและตบไหล่ผมเบ
ฉันขยับตัวซ้ายทีขวาทีบนโซฟา ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่เพิ่งวางหมาดๆ ขึ้นมากดโทรหาพี่เชนอีกครั้งแต่โทรเท่าไหร่พี่เชนก็ไม่รับ แถมสายหลังๆยังปิดเครื่องอีกต่างหากเขาขับรถอยู่ ติดประชุม หรือยุ่ง? ทำไมไม่บอกฉันบ้าง นี่จะมืดค่ำแล้วนะฉันเป็นห่วง และท้องฉันก็แก่มากด้วย ทำไมพี่เชนกล้าทิ้งฉันไว้แบบนี้ตุบๆฉันคลำ
ตอนนี้เราคุยไปทำไป..แถมยังห้ามลูกเด็กเล็กแดงไปด้วย จนสักพักของเซอร์ไพรส์เราเสร็จ ฉันพับกระดาษผลตรวจเป็นรูปหัวใจห้อยลูกโป่งไว้เพียบแต่!....ลูกโป่งหลายลูก กระดาษพับหัวใจก็หลายดวง พี่เชนจะมีความอดทนไขปริศนาแสนเซอร์ไพรส์ฉันได้ไหม?!"เรียบร้อย! เฮ้อ..พี่เจแปนคิดแผนเซอร์ไพรส์เก่งแบบนี้ เซอร์ไพรส์พี่กัปตั
เรื่องท้องไม่ท้อง..คงต้องเอาไว้ก่อน เพราะตอนนี้ฉันกับพี่เชนถูกดึงกลับไปนั่งร่วมโต๊ะกับผู้ใหญ่แล้ว และทุกคนก็พูดเป็นเสียงเดียวว่าฉันควรมีลูกแฝด มีแข่งกับพี่เจแปนไปเลย"ไม่ไหวครับๆ คนเดียวก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่?^^" พี่เชนตอบยิ้มๆแล้วตักนู่นตักนี่ให้ฉันกิน"ไม่ไหว? เออๆเดี๋ยวยกโซลให้ไปเลี้ยงหนึ่งวัน คงไม
ฉันก้มมองท้องโตๆพี่เจแปน แล้วพยักหน้าทั้งน้ำตา"ค่ะ ไทเปจะรีบตามไป"ก้อก ก้อก ก้อก..."ออกมาได้แล้ว พวกเธอสองสาว^^" เมื่อฉันเห็นแม่ฮายเคาะประตูเปิดเข้ามา..น้ำตาฉันก็ไหลอีก เพราะฉันจำได้ ว่าเราไม่ถูกกันและเกลียดกันมาก.. แต่วันนี้ท่านกลับมาเป็นที่ปรึกษาและเป็นญาติผู้ใหญ่ให้ฉัน ฉันนึกไม่ถึงจริงๆว่าเราจ
ซึ้ง... ฉันยิ้มให้ทิชาโดยไม่รู้ตัว แถมน้ำตายังคลอออกมาด้วย ถึงเพื่อนฉันจะน้อยนิด..แต่ละคนแม่งมีคุณภาพจริงๆ ก้านแก้วก็ด้วย...มันเข้ามาช่วงฉันเศร้าและช่วยฉันทุกอย่างฉันไม่อยากพูดอะไรต่อ..กลัวตัวเองต่อมน้ำตาแตก จึงได้แต่ก้มหน้าก้มตาทำงาน จนสักพักประตูห้องก็ถูกเคาะอีกก้อก ก้อก ก้อก..."เข้ามา" ฉันพูดท
"ฉันไม่กลัว ฉันมีเหตุผลที่โกหก..เพราะฉันไม่อยากให้เธอคิดมาก จริงๆนะ"กัปตันทำตาละห้อย แต่ฉันเดือดปุดๆ!!..เดือดแบบไม่เคยเดือดขนาดนี้มาก่อน..ฉันรู้ว่ากวางแค่ปั่น ฉันไม่หลงกลหรอก แต่ที่ฉันโมโห..คือฉันเคยถามเรื่องดอกไม้ไปแล้ว!!! แต่เขาเลือกโกหกฉัน!!"แล้วเป็นไง ที่ไม่อยากให้คิดมาก..ตอนนี้มันมากกว่าคิดมา
"ตีให้หลังลายเลยแม่ ตอนเด็กประคบประหงมมันดีนัก โตมาเลยเป็นเด็กเลี้ยงแกะ ชอบขู่ชาวบ้าน-_-"(ก็พ่อเรานั่นล่ะ!..เลี้ยงลูกโอ๋ทุกคน! ว่าแต่อยู่ไหนใบไม้ อยู่กับเจแปนรึป่าว?)"คอนโดค่ะ เจแปนก็กำลังมาที่นี่...." ฉันเว้นช่วงสักพัก เพราะตอนที่ฉันคุยโทรศัพท์กับเจแปนและบอกเธอมาที่นี่ไคล์อยู่ด้วย"แม่..หนูคิดว่า
เมื่อฉันส่งผู้โดยสารลงจากเครื่องหมด ก็รีบหาเสื้อคลุมกันหนาวมาใส่ ลอนดอนหนาวมาก..ฉันไม่อยากป่วยออดๆแอดๆทั้งที่ตัวเองมีไอ้ตัวเล็กอยู่ในท้องจนตอนนี้ความหนาว..ทำให้ฉันต้องรีบเดินออกจากงวงช้าง โดยที่มีกัปตันต้นไม้เขาอาสาลากกระเป๋าให้ รองเท้าส้นสูงก็ไม่ได้ใส่..มีโอกาสฉันก็เปลี่ยนรองเท้าหาอะไรสบายๆใส่ทันท







