บทที่ 7 แฟร์ ๆ

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านบานหน้าต่างกระจกสูงจรดเพดานเข้ามาในห้องอาหารอันกว้างขวางกลิ่นกาแฟร้อนโชยุ่นปะปนกับกลิ่นขนมปังอบใหม่บนโต๊ะยาวมีสารอาหารจัดวางเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว สอง ที่

ซาร่าตื่นเช้าเตรียมลงมาทานอาหารมื้อเช้าเหมือนทุกวัน เช่นเคย

และทุกเช้าของทุกๆวัน คารัส ได้สั่งคนให้เตรียมอาหารไว้เสมอ เพราะแม่บ้านยังไม่กลับจากต่างจังหวัด ปกติชุดอาหารจะมีเพียงแค่ชุดของเธอเท่านั้น แต่เอ๊ะ ทำไมวันนี้มี สอง ชุดล่ะ พร้อมกับคารัส ในชุดสูททำงานสีเข้มตัดแต่งทรงผมเรียบร้อยนั่งจิบกาแฟอยู่ที่หัวโต๊ะเงียบๆเขาละสายตาจากเอกสารรายงานการประชุมตรงหน้าแล้วปลายตามองซาร่าที่เพิ่งก้าวเข้ามาแววตาคมเก็บของเขาเงียบนิ่งสนิทไม่มีแววประหลาดใจหรือยินดียินร้ายปรากฏให้เห็น

"ตื่นแล้วก็มานั่งทานข้าวก่อนสิ ฉันให้คนเตรียมของร้อนๆไว้ให้แล้วทานเสร็จก็จะได้คุยเรื่องเอกสารเมื่อคืนต่ออีกนิดหน่อยก่อนที่ฉันจะเข้าบริษัท"

เขาวางแก้วกาแฟลงบนจานรองเสียงเบาพรางจัดมุมเอกสารบนโต๊ะให้เข้าที่เพื่อเตรียมพื้นที่ให้คุณได้นั่งทานอาหารเช้า โดยไม่คิดจะพูดจาเซ้าซี้เรื่องส่วนตัวให้เสียบรรยากาศ

"หึๆ " เสียงของซาร่าดังขึ้นในลำคอ "นายมันก็คิดได้เท่านี้สินะ เรื่องหย่า หยุดพูดเรื่องนี้ก่อน ไม่งั้นฉันคงจะกินข้าวไม่ลง"

คารัส ชะงักมือที่กำลังจะหยิบเอกสารขึ้นมาแววตาคมกริบจ้องมองใบหน้าบึ้งตึงของซาร่าอยู่คู่นึงอย่างใช้ความคิดเขาไม่ได้แสดงความหงุดหงิดเพราะคำพูดแบบนั้นใบหน้ายังคงเรียบไร้อารมณ์เหมือนทุกครั้ง ก่อนจะเลื่อนแก้วน้ำส้มคั้นสดไปวางไว้ใกล้ๆจานของเธอมากขึ้น

"ถ้าอย่างนั้นก็ทานให้อิ่มก่อนเถอะฉันไม่ได้รีบร้อนอะไรขนาดนั้นเลือกเอกสารเอาไว้คุยกันตอนที่เธอพร้อมก็ได้" เขาพูดขึ้นพร้อมพยักหน้ารับไปอย่างเรียบง่าย

พลางเอนหลังพนักพิงเก้าอี้ ยอมพับเก็บเอกสารในมือลงข้างตัวเพื่อไม่ให้เป็นสิ่งรบกวนสายตาของคุณในระหว่างมื้ออาหาร สายตาคู่คมกริชเบนออกไปมองวิวสวนด้านนอกหน้าต่าง ปล่อยให้คุณจัดการกับอาหารเช้าตรงหน้าอย่างเงียบๆ

"อิ่มแล้วค๊า มีอะไรว่ามา จะได้จบๆ" น้ำเสียงที่ดูล้อเลียนของเธอ ทำให้ คารัส ละสายตาเจ้าทิวทัศน์นอกหน้าต่างกลับมามองจานอาหารของซาร่าที่ว่างเปล่า เขาขยับตัวนั่งตรงอย่างเป็นงานเป็นการ.ก่อนจะดึงแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลที่วางพักไว้ข้างตัวขึ้นมาเปิดออกอยากเป็นระเบียบท่าทางของเขาดูนิ่มขรึมและสุขุมไร้ร่องรอยของความรู้สึกส่วนตัว

"เอกสารชุดนี้เป็นรายละเอียดเกี่ยวกับสินสมรสและเงินชดเชยหลังการหย่า ฉันให้ทนายระบุจำนวนเงินตั้งต้นและอสังหาริมทรัพย์บางส่วนที่เธอควรจะได้ไว้แล้วลองดูว่าตัวเลขตรงนี้เธอพอใจไหมหรืออยากได้อะไรเพิ่มก็เขียนลงไปได้เลย"

เขาเลื่อนเอกสารพร้อมปากกาข้ามโต๊ะไปตรงหน้าคุณแววตาคมกริบจับจ้องคุณนิ่งโดยไม่มีเจตนาที่จะกดดันเธอ แต่เป็นการปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้รับผิดขอบข้อตกลงนี้ให้เสร็จสิ้น

ซาร่าชะงัดไปคู่นึงหลังจากอ่านรายละเอียด อยู่ดีๆเธอก็ลุกขึ้นยืน โพรงออกไปว่า "ผิด! เอกสารผิด เราตกลงกันแค่ในระยะเวลา 1 ปีไม่ใช่หรอ แต่นี่ 3 ปีเลยนะ ! "

คารัส ปรายตามองตัวเลขในเอกสารที่คุณพึ่งทักท้วงอย่างสงบราบเรียบไม่มีท่าทีตื่นตระหนกหรือ แปลกใจใจกับน้ำเสียงหงุดหงิดนั้น

เข้าประสานมือไว้บนโต๊ะอาหารพลางสบตาเธอด้วยแววตาคมกริบที่ว่างเปล่า

"ไม่ได้ผิดหรอก 3 ปีคือระยะเวลาที่เหมาะสมที่สุด ถ้าเราหย่ากันหลังจากแต่งงานแค่ปีเดียวแม่ของฉันจะไม่มีวันเชื่อ และสุดท้ายฉันก็ต้องถูกรบเร้าเรื่องดูตัวใหม่อีกไม่จบไม่สิ้น"

เขาเอนตัวพิงพนัสเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายแต่ยังคงความน่าเกรงขามแบบนักธุรกิจการพูดถึงเรื่องแต่งงานและหย่าร้างสำหรับเขาดูราวกับการเจรจาผลประโยชน์ในห้องประชุม

"สำหรับเวลา 2 ปีที่เพิ่มขึ้นมาใหม่ผมชดเชยให้คุณเป็นเงินสดเพิ่มอีกเท่าตัวและโอนกรรมสิทธิ์คอนโดใจกลางเมืองให้อีก 1 ห้องถ้าคิดว่ายังไม่พออยากได้อะไรเพิ่มก็แค่บอกมา "

"50 ล้าน" เธอพูดขึ้นอย่างไม่คิด ในเมื่อเขาคิดจะเล่นแง่กับเธอก็ต้องเอาให้ถึงที่สุด เธอแค่พูดประชดทั้งที่ในสัญญาก็ให้คุ้มค่ามากๆสำหรับ 3 ปี แต่เธอแค่อยากลงเดิมพันว่าเขาจะต่อว่าเธออย่างไรอีกไหม

คารัส ไม่มีแม้แววตาสั่นคลอนดูท่าทีตลบตะแลงประชดประชันตอบกลับเขายังคงนิ่งนิ่ง นิ้วเดียวยาวเคาะลงบนโต๊ะอาหาร เบาๆเป็นจังหวะสั้นสม่ำเสมอก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบปากกาที่วางอยู่ใกล้ตัวเธอขึ้นมา

"ตกลง 50 ล้าน ฉันจะให้ทนายร่างสัญญาแนบท้ายเพื่อชำระเงินงวดแรกให้เธอก่อนในสัปดาห์นี้ครึ่งนึงส่วนที่เหลือจะโอนให้ทันทีหลังการหย่าร้างสิ้นสุดลง"

เขาตวัดปลายปากกาเซ็นกำกับลงบนมุมกระดาษอย่างรวดเร็วและเด็ดขาด ไม่มีเสไม่มีเสียงบ่นหรือสายตาดูแคลนอย่างที่คุณคาดหวังจะเห็นมีเพียงสายตาราบเรียบที่ช้อนขึ้นมองสบตาคุณตรงๆราวกับกำลังย้ำเตือนว่าสำหรับเขาทุกอย่างสามารถตกลงกันได้ด้วยผลประโยชน์

เธอส่ายหัวเบาๆกับการตัดสินใจของเขา

"ในเมื่อนายโอเคฉันก็ตกลง" ระหว่างอ่านสัญญา " เดี๋ยวนะนี่มันอะไรกันฉันก็มีเพื่อนเป็นผู้ชายนะ"

: ข้อสัญญาที่เป็นของเขา *ระบุชัดเจนว่า ถ้าหากไปใดฝ่ายหนึ่ง ไปยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงหรือผู้ชายจะมาด้วยเสน่หาหรือธุรกิจก็ตาม สัญญาจะเป็นโมฆะทันที ไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ:

คารัส สบสายตาซาร่าโดยไม่หลบเลี่ยงแววตาของเขาไม่ได้มีความหึงหวงหรือความรู้สึกส่วนตัวปะปนอยู่เลยแม้แต่น้อย มันเป็นสายตาของนักธุรกิจที่กำลังชี้แจงเงื่อนไขในสัญญาเพื่อป้องกันความเสี่ยงที่ตรงไปตรงมา

"เพื่อนผู้ชายธรรมดา ฉันไม่ได้ห้ามแต่เงื่อนไขนี้หมายถึงความสัมพันธ์เชิงชู้สาวหรือการออกเดทออกหน้าออกตาที่จะทำให้เกิดข่าวลือในสังคม เพราะตราบใดที่ชื่อเธอยังอยู่ในทะเบียนบ้านสมรสกับฉันภาพลักษณ์ของเธอก็คือภาพลักษณ์ของตระกูลด้วย "

เขาใช้นิ้วเดียวยาวเคาะลงบนกระดาษตรงข้อความนั้นเบาๆเพื่อเน้นย้ำความสำคัญและดึงสายตาของเธอให้มองตาม

"ถ้าแม่ของฉันสืบรู้ว่าเธอมีคนอื่นในระหว่าง 3 ปีนี้ข้อตกลงทั้งหมดจะเป็นโมฆะทันทีเช่นกัน ซึ่งฉันคงยอมให้เงิน 50 ล้านเสียเปล่าไม่ได้แต่ถ้าเธอคิดว่าข้อจำกัดนี้ทำให้เธออึดอัดเกินไปอยากได้อะไรมาชดเชยเพิ่มก็บอกฉันมา"

"ได้สิ ฉันอยากไปไหนต้องได้ไป อยากทำอะไรก็ต้องได้ทำ อยากไปเที่ยวกับเพื่อนต้องได้ไป และฉันจะระวังไม่ให้ตระกูลของคุณต้องได้รับผลกระทบหรือเสื่อมเสียแน่นอน "

"ตราบใดที่มันไม่ประเจิดประเจ้อจนเป็นข่าว หรือสร้างความเสียหายให้ครอบครัวฉัน ฉันจะไม่มีทางเข้าไปก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของเธอเด็ดขาด ส่วนเรื่องที่เธออยากได้อะไรก็แค่แจ้งบอกเลขาของฉันฉันจะจัดการให้เธอทุกอย่างตามที่ขอ"

คารัส พยักหน้ารับยางเป็นงานเป็นการน้ำเสียงของเขาเรียบนิ่งและมีความยืดหยุ่นในแบบนักธุรกิจที่มองหาข้อตกลงทั้งสองฝ่ายพึงพอใจร่วมกัน เขาเลื่อนแฟ้มเอกสารกลับมาทางตัวเองเพื่อเซ็นชื่อกำกับในส่วนชื่อของเขาไว้ล่วงหน้าก่อนจะปิดแฟ้มลงอย่างเป็นระเบียบ

ไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไร ต่อ

'ไม่สิ เป็นฉันที่ ไม่อยากรับฟังอะไรอีกแล้ว ขอให้จบมันตามสัญญา

ว่าแล้วเธอก็ลุกพรวดวิ่งขึ้นบรรไดไป

เสียงฝีเท้าของซาร่าที่วิ่งกระแทกส้นขึ้นบันไดไปชั้นบนดังสะท้อนกล้องในความเงียบของบ้านก่อนที่ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้ง

คารัส ปรายตามองตามแผ่นหลังของเธอที่รับหายไปทางหัวมุมบันได ท่าทางกระฟัดกระเฟียตนั้นไม่ได้ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย เขาปิดแฟ้มเอกสารลงช้าๆก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลาแล้วหยิบเอกสารกระเป๋าทำงานเตรียมออกไปข้างนอกตามกำหนดการ

เขาหันไปสั่งลูกน้อง ที่ยืนรออยู่ไม่ไกลด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเรียบนิ่งตามปกติ

" วันนี้จับมื้อกลางวันขึ้นไปส่งให้คุณซาร่าบนห้องด้วย ถ้าเธอไม่อยากลงมา เดี๋ยวถ้าเธออยากได้อะไรเพิ่มรีบจัดการให้เธอทันที "

หลังจากสั่งความเสร็จ ร่างสูงก็ก้าวออกจากบ้านเพื่อไปขึ้นรถsportหรูที่สตาร์ทเครื่องรออยู่ด้านนอกอย่างตรงเวลาโดยไม่คิดจะเดินตามขึ้นไปอธิบายอะไรเพิ่มเติม เพราะสำหรับเขา ความรู้สึกไม่ใช่สิ่งที่จำเป็นต้องนำมาใส่ใจในข้อตกลงนี้

************

ในวันที่น่าเบื่อของเธอกำลังผ่านพ้นไป แต่ก็ยังไม่พ้นคืนนี้ เวลาผ่านไปจวบจนพบค่ำ เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ปรากฏชื่อเพื่อนของเธอ 'ไมตรี 'เพื่อนสาวคนนี้ของเธอคบกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้น-ปลาย ถือได้ว่าเป็นเพื่อนทุกข์เพื่อนยากมาเลยก็ว่าได้ เธอมีนิสัยร่าเริงแจ่มใส แต่เสียดายขี้เมาส์ไปหน่อย แต่อย่างน้อยเธอก็จริงใจที่สุด

'บทสนทนาปลายสาย พูดขึ้นทันทีที่ซาร่ารับโทรศัพท์ 'ฉันส่งข้อความไปหาเธอแล้วเธอไม่อ่าน วันนี้เธอต้องมานะซาร่า แล้วเธอก็วางสายไป ?!? ทำเอาคนรับสาย อ้าปากค้างอยู่อย่างนั้น