บทที่ 8 หัวใจสั่นคลอน

ณ สถานที่ ร้านนั่งชิวแห่งนึง

....ในย้านใจกลางเมือง เสียงเพลงเบาๆฟังสบายๆ ทามกลางบรรยากาศที่มีแสงสีเสียง ตกแต่งร้านตามทันสมัย บางคนมาเป็นคู่บางคนมากับเพื่อนเป็นแก๊ง ขจัดขจายนั่งอยู่ซุ่มที่นั่งตามริมน้ำ แบ่งเป็นสัดส่วนชัดแจน ดีที่ร้านนี้เธอเคยมากับไมตรีเป็นประจำ ช่วงวัยจบมัธยมปลายแล้ว

เวลานี้เธอได้อยู่ในผับแห่งหนึ่ง กับแก้วแชมเปญในมือเธอดื่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นานมากแล้วที่ไม่ได้ดื่มแบบนี้ ไมตรีเดินไปสั่งอาหารมารองท้องให้เพื่อนอย่างรู้ใจ เพราะว่าซาร่ายังไม่ได้กินอะไรมาเลย กลัวเพื่อนจะเป็นโรคกระเพาะขึ้นมาอีก แล้วต้องห้ามส่งโรงพยาบาลอีก

"รู้ใจฉันจริงๆเลยนะเธอเนี่ย" เธอพูดเบาๆไล่หลังตามเพื่อนไป ด้วยสีหน้าหยอกล้อ ที่ปิดไม่มิด

********

ทางด้าน คารัส ที่พึ่งจัดการงานปิดดิวรายใหญ่ของวันนี้เสร็จเขาพิงพนักลงบนเก้าอี้ตัวใหญ่หลับตาลงเพื่อพักสายตาโดยไม่คิดอะไรในหัวปลดปล่อยหลังงานเรียบร้อยดี นาฬิกาบนฝาพนังดีไซน์หรูหรา บอกเวลา 4 ทุ่ม 50นาที 'วันนี้ดึกจริงๆ' เขาลุกขึ้นมาจากเก้าอี้โซฟาตัวใหญ่ เตรียมความพร้อมที่จะกลับบ้านอย่างเช่นเคยเขาต้องหยุดชะงักเมื่อเสียง ข้อความจากลูกน้องคนสนิทดังขึ้น

<<ตึ้งๆ>> 'คุณซาร่า อยู่ที่ร้าน...นี้นะครับบอส' พร้อมแนบรูปถ่ายอัก1ใบ (ลักษณะของรูปถ่ายหญิงสาวหันหลังและมีเพื่อนหญิง 1 คนกำลังคุยกันสนุกสนานหัวเราะร่า ไม่ต้องบอกว่าผู้หญิงที่หันหลังคือใครเขาจำได้แม่นกระทั่งแผ่นหลังของเธอ)

หลังจากที่ ราคัส ละสายตาจากโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งปรากฏข้อความจากลูกน้อง สีหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นบึ้งตึง แววตาที่เคยเรียบเฉยฉายแววกร้าวและดุดันขึ้นมาทันที ส่งผลให้บรรยากาศรอบตัวตึงเครียดจนน่าอึดอัดในพริบตา

เขาแค่นยิ้มเย็นชาพลางบีบโทรศัพท์ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปย

เขาลดมือลงช้าๆ ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋าเสื้อสูทอย่างประณีต ขัดกับอารมณ์คุกรุ่นภายในอย่างสิ้นเชิง ราคัสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความเกรี้ยวกราด ปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม แต่รังสีความกดดันที่แผ่ออกมานั้นกลับรุนแรงยิ่งกว่าเก่า

เขาส่งข้อความตอบกลับ ไปหาลูกน้อง

'หึ...ไม่ต้องตาม ปล่อยให้เธอสนุกกับเพื่อนไปก่อน แต่ถ้าดึกกว่านี้แล้วเธอยังไม่มีท่าทีที่จะกลับ ให้รีบรายงานฉันทันที'

มือหนาเอื้อมไปหยิบเสื้อสูทที่พาดอยู่หลังเก้าอี้ขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวขายาวๆ ออกจากห้องทำงานตรงไปยังลานจอดรถที่มีคนขับ รออยู่แล้ว

เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไปนั่งที่เบาะหลัง รถยนต์คันหรูก็เคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ทันที บรรยากาศภายในรถเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานอย่างแผ่วเบา ชายหนุ่มทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง พลางครุ่นคิดถึงซาร่าเธอจะดื่มหนักหรือเปล่า เพื่อนจะดูแลเธอดีไหม เพราะสำหรับเขา วงศ์ตระกูลนั้นสำคัญแต่ความปลอดภัยของเธอต้องมาก่อนเสมอ

รถยนต์คันหรูแล่นเข้ามาจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ ทันทีที่ประตูรถเปิดออก เขาก้าวขาลงช้าๆ รองเท้าหนังขัดเงาแตะลงบนพื้นหินอ่อนอย่างมั่นคง สายตาคมกริบเงยขึ้นมองยอดคฤหาสน์ตระหง่าน ก่อนจะจัดสูทให้เข้าที่ด้วยท่าทีเรียบนิ่งและทรงพลัง

ไปในบ้านหลังใหญ่ปิดสนิทเหลือเพียงไฟนำทางสีส้มสลัวตรงทางเดินเสียนาฬิกาลูกตุ้มโบราณดังสะท้อนสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงัดยามดึก

ราคัส ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านพักปวดกระดุมคอเสื้อและคลายเนคไทออกด้วยท่าทางเหนื่อยล้าจากงาน สายตาคู่คมกวาดมองความว่างเปล่ารอบห้องโถงที่ไร้ร่องรอยของคนตัวเล็กที่มักจะส่งเสียงประชดประชันเขาเมื่อเช้านี้

*********

หลังจากปาร์ตี้อันแสนสนุกสนานจบลง ซาร่าแยกย้ายกับกลุ่มเพื่อนสนิทของเธอ เวลาล่วงเลยมาจนถึงตี 1 แม้ว่าเธอจะชอบดื่มสังสรรค์ แต่คืนนี้เธอมีสติครบถ้วนสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ เพราะดื่มไปเพียงเล็กน้อยเท่านั้นท่ามกลางความเงียบสงบและลมเย็น ๆ ของค่ำคืนนี้ ซาร่ากำลังยืนคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรต่อไปดี เธอยังไม่อยากกลับคฤหาสน์หลังนั้น

และในขณะที่ซาร่ากำลังยืนหลังชนกำแพงหน้าร้านได้มีผู้ชายคนนึงพยายามเข้ามาหาเธอ ชวนเธอไปดื่มต่อ แต่เธอปฏิเสธอย่างไม่ใยดี ในความมึนเมาของผู้ชายคนนั้นเขาก็ไม่ลดละความพยายาม.ที่จะดึงกระชากแขนของเธอไปขึ้นรถ เธอพยายามสะบัดออก ไม่ปล่อยให้ใครที่ใหนก็ไม่รู้มาถูกเนื้อต้องตัวของเธอ

เสียงดังใสขึ้นว่า "ไสหัวไปซะ ถ้าแกยังไม่อยากตาย"

บรรยากาศรอบข้างพลันเย็นเยียบลงทันตา คำขู่ของเธอคาดไม่ถึงว่าจะได้รับการตอบรับเร็วขนาดนี้ เพราะไม่ทันที่ชายแปลกหน้าจะได้อ้าปากสวนกลับ ฝ่ามือหนาของคารัสก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือของชายคนนั้น แรงบีบมหาศาลทำให้อีกฝ่ายร้องเหยียดด้วยความเจ็บปวดและจำเป็นต้องปล่อยมือจากแขนของเธอในทันที

"เธอสั่งให้ไสหัวไป ไม่ได้ยินหรือไง?"

น้ำเสียงของคารัสทุ้มต่ำทว่าทรงพลังและเต็มไปด้วยจิตสังหารชายแปลกหน้าหน้าถอดสี พยายามจะสะบัดมือออกแต่กลับพบว่าข้อมือของตนเหมือนถูกคีมเหล็กหนีบไว้แน่น เมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบของคารัสที่จ้องมองมาอย่างเอาเรื่อง ความกล้าที่เคยมีก็หดหายไปจนหมดสิ้น เขารู้ดีว่าหากขัดขืนต่อสถานการณ์คงไม่จบแค่การเจ็บตัวธรรมดาแน่

"เอ่อ คร๊าบๆ ผมจะไม่ยุ่งแล้วคร๊าบบบ ปล่อยผมไปเถอะ" ไอ้คนถ่อยนั้นพูดพร้อมยกมือไหว้ให้ปล่อยมันไป

สุดท้ายก็ยอมปล่อยมันไป เพื่อที่จะไม่เสียเวลา ไปจัดการคนตรงหน้า "ส่วนเธอ เรามีเรื่องต้องคุยกัน " เขาไม่รอให้เธอพูด จับแขนของเธอพาขึ้นรถทันทีเพราะรถของเขาจอดรอดูสถานการณ์อยู่ก่อนแล้ว

-------------

ก่อนที่ซาร่าจะออกมาทำเหมือนยืนรอใครข้างนอกหน้าร้าน นั่งชิว

คารัส นั่งรออยู่ในรถยนต์คันหรูที่จอดสตาร์ทเครื่องทิ้งไว้ไม่ไกลจากประตูทางออกของร้านสายตาคู่คมใต้แสงไฟสลัวมองผ่านกระจกฟิล์มทึบ เห็นร่างของซาร่าที่ออกมาเพียงลำพังก่อนจะสังเกตเห็นผู้ชายคนหนึ่งพยายามเดินเข้ามาเซ้าซี้ไม่เลิก ท่าทางมีปัญหาของเธอทำให้เขาตัดสินใจเปิดประตูรถก้าวลงไปในทันทีร่างสูงใหญ่เดินเข้าไปยืนข้างกายเธอพร้อมใช้มือข้างเดียวจัดการกับผู้ชายคนนั้น

เขาไม่ได้หันไปมองชายแปลกหน้าคนนั้นด้วยซ้ำ ทำเพียงแค่ปรายตาส่งสัญญาณให้คนสนิทที่เฝ้าอยู่รอบๆเข้าไปจัดการ เคลียร์พื้นที่ก่อนจะหันกลับมาผายมือเปิดประตูเบาะหลังรถยนต์คันอยู่ค้างไว้ให้เธอแววตาของเขาเรียบกเฉยดูเคร่งครึมขึ้นเล็กน้อยภายใต้แสงไฟข้างทางยามค่ำคืน

"ขึ้นรถซะ มันดึกมากแล้ว" น้ำเสียงเฉียบขาดและทรงพลังของเขาทำให้เธอก้าวขึ้นรถไปอย่างไม่อาจเลี่ยง ในใจรู้ดีว่าคืนนี้คงไม่มีทางเลือกอื่น ประกอบกับความหัวเสียและขยะแขยงจากเหตุการณ์ลามกก่อนหน้านี้ ทำให้เวลานี้เธอปรารถนาเพียงสิ่งเดียว... คือการได้กลับไปพักผ่อนให้พ้นจากฝันร้ายนี้เสียที

ความอึดอัดที่ก่อตัวขึ้นทำให้อากาศภายในรถดูหนาทึบจนหายใจลำบาก เธอพยายามลอบมองชายหนุ่มผ่านเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่าง เสี้ยวหน้าคมคายของเขายังคงเรียบนิ่ง ไร้ซึ่งร่องรอยของอารมณ์ใดๆ.แต่กลับสร้างความกดดันให้คนมองได้อย่างประหลาดทุกนาทีที่ผ่านไปช่างยาวนานราวกับเข็มนาฬิกากำลังเดินประชดประชันความรู้สึก เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ในหัวมีแต่คำถามมากมายที่อยากจะเอ่ยปากถามออกไป แต่ความกลัวกลับแล่นเข้ามาจุกอยู่ที่ลำคอ กลัวว่าถ้าหากทำลายความเงียบนี้ลง สิ่งที่จะได้ยินกลับมาจากเขา อาจเป็นสิ่งที่คุณไม่พร้อมจะยอมรับมันทันใดนั้น รถหรูคันงามชะลอความเร็วลงอย่างนุ่มนวลก่อนจะเลี้ยวเข้าสู่ถนนเส้นที่คุ้นตา หัวใจของเธอเริ่มเต้นรัวแรงขึ้นเมื่อตระหนักว่า จุดหมายปลายทางและเวลาแห่งการเผชิญหน้ากำลังจะมาถึงในไม่ช้า

'คฤหาสน์ของตระกูลราคัส"

เมื่อทั้งคู่มาถึงคฤหาสน์ ซาร่าไม่รอช้ารีบวิ่งขึ้นไปยังห้องของเธอทันที ทิ้งให้อีกฝ่ายยืนมองตามไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย บรรยากาศภายในโถงทางเดินอันกว้างใหญ่เงียบสงบลงเหลือเพียงเสียงฝีเท้าของเธอที่ค่อยๆ ไกลออกไป