Kabanata 3:

Biyahe Patungong Maynila

Halos dalawang oras na ang nakalipas mula ng umalis si Maxein sa kanilang lugar, pero pakiramdam niya ay parang ilang minuto pa lamang ang lumipas.

Tahimik siyang nakaupo sa tabi ng bintana ng bus habang nakasandal ang ulo sa malamig na salamin. Nakatingin siya sa mga tanawin sa labas na unti-unting nagbabago habang patuloy silang bumibiyahe.

Kanina, puro mga puno at malalawak na bukirin ang nakikita niya pero ngayon, mas dumadami na ang mga bahay at mas dumami rin ang mga sasakyan, hindi rin magpapahuli ang bilang ng mga taong nakikita niya bawat kanto.

At habang papalapit sila sa maynila, mas lalo niyang nararamdaman ang kaba sa kanyang dibdib. kinuha na lamang niya ang kanyang cellphone at tiningnan ang oras. 

10:50 a.m. May ilang messages siyang natanggap mula sa kanyang ina na si Flora.

Mama: Nakarating kana ba sa terminal?

Mama: Mag-iingat ka, anak.

Mama: Tawagan mo kami pagdating mo sa maynila.

Napangiti naman si Maxein, mabilis siyang nag type ng reply.

'Okay lang ako, Ma. nasa bus pa ako. tatawag lang pagdating ko kay tiya.'

Matapos niyang ma-send ang mensahe, ibinalik niya ang cellphone sa kanyang kandungan. Napabuntong hininga naman siya, hindi niya mapigilan na makaramdam ng lungkot. Marahil ngayon lang niya tunay na naramdaman na aalis na talaga siya.

Hindi lamang simpleng pagpunta niya sa ibang lugar, kundi mananatili siya sa maynila ng ilang buwan, oh kaya'y maging taon.

At kapag magiging maayos ang lahat, baka matagalan pa bago siya makauwi. Napatingin siya ulit sa labas. ''Maynila. . .'' mahina niyang sabi.

Matagal na niyang gustong makarating sa lugar nayun, hindi dahil gusto niyang mamuhay ng marangya, kung hindi gusto lang niyang magkaroon ng trabaho.

Kahit anong trabaho na maayos at sapat na ang sahod.

Ayaw niyang habang buhay silang umaasa sa kung anong maliit na kinikita ng kanyang mga magulang. kaya kahit natatakot siya ay pinipilit niyang isipin na baka ito na ang chance na kanyang hinihintay.

Kumbaga, para sa kanya'y ito ang tinatawag na panibagong simula ng kanyang buhay.

Napatingin siya sa kanyang bag na nakalagay sa tabi ng kanyang mga paa. Halos lahat ng kailangan niya ay naroon na.

Ilang mga damit at personal niyang mga gamit. Meron rin siyang dinala na isang maliit na notebook kung saan niya isinulat ang mga kumpanyang balak niyang apply-an. Natawa siya nang bahagya nang maalala kung ilang beses niyang inayos ang listahang iyon kagabi. 

Parang isang bata na excited masyado sa unang araw ng klase.

Pero sa kaso niya'y trabaho ang pupuntahan niya, at hindi niya alam kung magiging madali ba iyon,

''Miss?'' Napalingon naman siya nang marinig niyang may tumawag sa kanyang bandang likuran.

Isang matandang babae ang nakaupo sa kabilang side ng aisle at nakatingin ito sa kanya.

''Po?''

''First time mo sa Manila?''

Saglit naman siyang nag-isip at alanganing tumango. Ngumiti naman ang babae.

''Mag-isa ka?''

''May pupuntahan po akong tiyahin, doon muna ako titira.''

''Ahh. Mabuti naman.'' Tumango naman ang dalaga at naghihintay sa sasabihin nitong kasunod.

''First time ko rin po kasi kaya medyo kinakabahan ako.''

''Normal lang yan, masasanay ka rin.''

Napangiti siya ulit bago bumaling ulit sa bintana. Ngunit bago pa niya maibalik nang tuluyan ang kanyang atensyon sa labas, may napansin siyang sasakyan na ilang minuto nang tila kasabay ng bus.

Isa itong itim na kotse, Hindi niya makita nang maayos ang plate number dahil medyo malayo ito, napatingin siya dito ng ilang segundo. Nang bumagal ang bus dahil sa traffic lumapit din ang kotse.

Napaangat ang kanyang kilay. Baka kako, coincidence lang.

Iyon na lamang ang kanyang nasabi sa kanyang sarili, maya maya'y bumilis ulit ang bus at naiwan ang itim na sasakyan.

Huminga siya nang maluwag. ''Overthinking ka nanaman Maxein,'' bulong niya sa kanyang sarili, bago isinuot ang kanyang earphones at nagpatugtog. At mas piniling huwag na lamang pansinin iyon.

Makalipas ang ilang oras, tuluyan na nilang narating ang maynila. 

At sa unang pagkakataon nakita ni Maxein ang dami ng tao at sasakyan sa paligid, ''Grabe. . . ganito pala dito?'' Hindi niya napigilang mapabuka ang bibig.

Natulala siya sa sobrang daming sasakyan, kaliwat kanan ang naging takbo ng mga kotse kaya nalilito siya kung saan ang tamang daanan ng mga tao para iwas aksidente.

Hindi niya din alam kung saan siya unang titingin kaya mabilis siyang kumuha ng cellphone at tinawagan ang kanyang tiyahin.

Ilang ring lamang ay agad itong sumagot.

''Hello, Maxein?''

''Hello, Tita.''

''Nasa terminal kana?''

''Opo kakababa ko lang.''

''Saan ka banda?'' Tumingin siya sa paligid at bawat gusaling nakikita niya.

''Sandali po. . . may malaking sign dito.'' sinabi niya sa kanyang tiyahin ang lugar kung nasaan siya.

''Okay. Huwag kang aalis dyan, papunta na ako.''

''Sige po.''

Pagkatapos ng tawag ibinaba niya ang cellphone. Inayos niya ang strap ng kanyang bag at hinawakan nang mahigpit ang hawakan ng kanyang maleta. habang naghihintay, pinagmasdan niya ang mga taong dumadaan sa kanyang harapan. 

May mga taong nagmamadaling pumasok sa sasakyan upang makahabol sa kanilang mga trabaho ng mas maaga. at may mga nag-uusap rin sa cellphone.

May mga nakikita din siyang natitinda sa gilid ng kalsada, ilang minuto pa ang lumipas nang may marinig siyang boses.

''Maxein!'' Napalingon siya agad.

Isang babae na kumakaway mula sa kabilang bahagi ng kalsada, magkaharap na sila habang naka ngiti sa isat-isa.

''Tita!''

Tumawid ang kanyang tiyahin, nang makalapit ito sa kanya ay agad siya nitong niyapos ng maghigpit na yakap. ''Ang laki mo na ah!'' gulat ang naging reaksyon nito sa kanya kaya bahagya siyang napatawa.

''Tita, matagal na po tayong hindi nagkikita.''

''Exactly! kaya nga hindi agad kita nakilala.'' 

Kinuha ng kanyang tiyahin ang isang maleta niya. ''Ako na dito.''

''Okay lang po Tita, kaya ko na po yan.'' Nahihiya siyang tumanggi at pilit na kinukuha sa mga kamay ng kanyang tiyahin ang hila nitong gamit niya.

''Hayaan mo na, malayo pa ang parking. Welcome to Manila Iha.'' 

Napangiti ang dalaga at nahihiyang sumunod, habang naglalakad sila ay hindi niya maiwasang lumingon sa paligid. ''Parang ang daming tao.''

''Naku! sanayin mo na ang iyong sarili. Pasasaan pa't masasanay karin.''

''Hopefully Tita.''

Sa simpleng biro ng kanyang tiyahin ay medyo gumaan ang kanyang pakiramdam, at medyo nabawasan rin ang kaba sa kanyang dibdib. Sumakay sila sa sasakyan ng kanyang tiyahin at habang umaandar ito tahimik naman siyang nakatingin sa labas ng bintana.