Kabanata 5:

Inabutan naman siya nito ng sandwich. ''Kumain ka muna bago umalis, saka Goodluck.''

Malambing niya itong nginitian, saka inabot ang tinapay na binigay sa kanya.

''Thank you po tita.''

Habang kumakain sila ay inilabas niya muna ang kanyang maliit na notebook mula sa kanyang bag. Nakasulat na doon ang tatlong kompanya na balak niyang puntahan.

9:00 AM - office staff tapos sumunod rin ang 11:30 AM - sales agent, at ang panghuli ay ang 2:00 PM ang administrative assistant.

''Marami ka palang puntahan?'' Biglang singit ng kanyang tiyahin habang nakatingin din pala sa kanyang notebook.

''Ah, Opo tiya. Kilangan ko talagang maka hanap ng trabaho agad.''

''Dont worry pamangkin, may pera kapa ba?'' Tumango naman ang dalaga sa naging tanong sa kanya.

Bago siya nagpa alam na siya ay aalis na, tinawagan niya muna ang kanyang ina para ipag bigay alam na maghahanap na siya ng mapapasukan.

''Mag-iingat ka anak, kung may mangyari-''

''Ma, okay lang ako. huwag kana pong mabahala.'' Pinutol niya rin ang sasabihin pa ng kanyang ina bago pa humaba ang usapan.

Pagkababa niya ng tawag, isinilid niya sa kanyang bag ang cellphone. ''Ready naba?'' lumingon siya sa kanyang tiyahin at tumango. ''Good luck Pamangkin.'' kahit malakas ang kabog sa kanyang dibdib ay tinibayan niya ang kanyang loob, pasasaan pa't andito narin lang. Yun ang tumakbo sa kanyang isipan.

Paglabas pa lamang niya ng subdivision ay agad siyang sinalubong ng ingay ng syudad. 

Mga sasakyang kaliwa't kanan ang pagtakbo, mga taong nagmamadali dahil may mga kanya kanya ring mga trabahong dapat na mahabol para hindi mahuli ng pasok, may mga bus at jeep na halos sabay rin ang dating.

Napahawak siya ng mahigpit sa strap ng kanyang bag. ''Okay Max, kaya mo yan!'' Sigaw niya sa kanyang sarili habang nakataas ang kanyang mga braso sa eri at nakakuyom ang kanyang kamao. napatingin ang ibang taong napadaan sa gawi niya, kaya inayos niya ulit ang kanyang sarili bago napayuko ng kaunti.

''Nakakahiya!'' Pinagalitan niya pa ang kanyang sarili dahil sa kahihiyang ginawa niya, mas lalo tuloy siyang kinabahan. Napag-isipan naman niyang kuhanin ulit ang cellphone saka niya binuksan ang map at hinanap ang unang kompanya na kanyang puntahan.

Hindi niya alam na ganito pala kahirap ang maghanap ng trabaho sa syudad. Pero dahil determinado siya ay pilit naman niyang winaglit sa kanyang isipan iyon.

Pagdating niya sa unang kompanya, ay halos isang oras siyang naghintay bago matawag ang kanyang pangalan.

''May experience ka na?'' tanong ng office staff sa kanya.

''W-wala pa po, pero willing po akong matuto.''

Tiningnan naman siya ng interviewer. ''Unfortunately, we're looking for someone with experience.'' 

Nangalay bigla ang kanyang balikat sa narinig, gusto niyang maiyak pero tumango na lamang siya sa interviewer at umalis na sa opisina. Paglabas niya ng building napabuntong hininga siya.

First rejection.

Hindi pa tapos ang araw, kaya nagpatuloy parin siya. Sa pangalawa namang kompanya mas maikli ang naging sagot sa kanya.

''We'll call you if you're shortlisted.'' Mas mabilis na ang naging rejection sa kanya. 

Pagod siyang ngumiti at nagpaalam. ''Okay lang, two down.'' Hindi siya sumuko.

May isa pa siyang pupuntahan, at habang naglalakad siya patungo sa susunod na building. Hindi niya napansin ang isang itim na sasakyan na nakaparada sa kabilang bahagi ng kalsada.

Tahimik lang itong nakatigil sa gilid, sa loob nito ay may isang lalaki ang nakatingin sa kanyang deriksyon na hindi niya namamalayan, at bago pa siya mapalingon dito ay kusa nang umandar ang kotse at nawala ng tuluyan sa daloy ng traffic.

Samantala, habang patuloy ang paglalakad ni Maxein nagsimula nang sumakit ang paa ng dalaga. Hindi na rin niya mabilang kung ilang beses siyang naglakad sa isang building papunta sa isa pa.

''Haha, shortlisted daw. kamo!'' Naalala na naman niya ang pangalawang rejection niya kanina. naiinis siya sa kanyang sarili kung bakit nahirapan siyang makapasok, graduate naman siya ng college sa kursong business accounting, pumasa pa siya sa CPA kaya bakit naging cruel ang rejection sa kanya. 

Minsan hindi niya rin maintindihan ang ibang kompanya, kung ano ba talaga ang kanilang gusto. Napailing siya at natawa nang mahina.

Umupo siya saglit sa isang bench sa labas ng building at binuksan ang kanyang wallet, tiningnan niya ang natitirang pera. Hindi naman agad siya mauubusan pero kailangan niyang magtipid. 

Hindi niya alam kung ilang araw o linggo ang kailangan bago siya makahanap ng trabaho. 

Naalala niya ang sinabi ng kanyang ina Flora. 'Huwag kang susuko agad.'

''Promise, hindi ako susuko Ma.'' Tumayo siya at muling tiningnan ang address ng pangatlong kompanya. Malayo pa iyon mula sa kanyang kinaroonan.

Nagpatuloy siya sa panghuling kompanya, pagdating niya doon mas marami ang applicant's kaysa sa dalawang nauna niyang pinuntahan. Halos puno ang maliit na waiting area. Umupo siya sa pinakadulo at tahimik na naghintay kasabay nang iba pa.

Isang minuto.

Dalawang minuto.

Hanggang sa umabot ng tatlong oras ang kanyang paghihintay, unti-unti naring nauubos ang mga aplikante na kanina lang ay sobrang napakarami. Nang sa wakas ay siya na tinawag, agad siyang napatayo ay nilukob na naman siya ng kaba. 

Nang makapasok siya sa office sinimulan siyang interviewhin, kalaunan rejection parin ang kanyang natanggap.

''Am sorry, Miss Alcantara. The position has already been filled.'' Parang biglang nawala ang lakas niya, para saan pala ang pag interview sa kanya kung reject rin pala ang kalabasan? pinagluluko ba siya? mga katanungang nais niyang ihampas sa pagmumukha ng HR staff.

Hindi na siya nagpaalam, lumabas agad siya ng building, hindi niya mawari kung maiinis ba siya o matatawa.

Tatlong kompanya pero kaakibat rin ang naging tatlong rejection. Naupo siya sa gilid ng kalsada at tinitigan ang mga taong dumadaan, lahat ng mga ito'y may pupuntahan, samantalang siya ay hindi alam kung saan magsisimula ulit.

Wala na siyang ibang magawa kundi tawagan ang kanyang tiyahin at sinabi niya agad na kahit isa ay walang tumanggap sa kanya.

''Huwag kang mawalan ng pag-asa. May bukas pa naman.'' Mga salitang binitawan ng kanyang tiyahin bago niya binabaan ng tawag.

Pakiramdam niya'y dalawang araw siyang hindi naka inom ng tubig, nanlalamang ang kanyang pagka uhaw na hinaluan ng pagkalam sa kanyang sikmura. 

Habang naglalakad siya papunta sa sakayan, wala siyang ka malay-malay na may isang lalaking nakatayo sa kabilang bahagi ng kalsada.

Tahimik lang siya nitong pinagmasdan habang papalayo, umalis lang ito nang tuluyan ng nakasakay si Maxein sa loob ng jeep.