ログインมันดีกว่าที่คิดมาก... ที่ฉันเลือกจะหน้าหนาทำใจกล้าแบกเป้มาหาพี่ไฟเพราะใจรักและห่วงใยล้วนๆนอกจากฉันจะได้ยินคำบอกรัก ฉันยังได้สถานะใหม่นั่นก็คือ 'แฟน' พี่ไฟขอฉันเป็นแฟนในครั้งที่สองของการเสร็จ ไม่รู้ว่าเพิ่งนึกได้หรือไง เอาเป็นว่าฉันตอบตกลงอย่างรวดเร็ว และวันถัดมาพี่ไฟก็พาฉันมาคืนห้องที่อะพาร์ตเม้นต์ทันทีป้องกันฉันแบกกระเป๋าหนีไปอีกเอาพัดลมตัวจิ๋วโยนทิ้งใส่ถังขยะเหมือนอยากแก้แค้นมันที่ไม่รู้จักให้ความเย็น แต่ฉันว่าเขาร้อนสมชื่อมากกว่านะเขาใจร้อนถึงขั้นอีกสามวันชวนฉันไปเจอป้าแมว ต้องชัดเจนว่ารักและอยากได้หลานสาวบ้านเขา! นั่นคือสิ่งที่ไฟพูดฉันก็พาเขาไปน่ะสิจะรออะไร แต่ไปเจอป้าแมวที่อู่ซ่อมรถของผัวแกแทนที่บ้าน ไม่เจอไอ้โจเพราะเห็นว่าไปคุมบ่อนเหมือนเดิม“ฝากด้วยนะคุณไฟ หุหุ วาสนานังยิ้มมัน”ป้าแมวหัวเราะคิกคักดีใจ แน่นอนว่าไม่ใช่หมดภาระ ฉันไม่เคยเป็นภาระของป้าเลย แต่เพราะมีคนที่รักและหวังดีกับฉันเด็กที่กำพร้าพ่อแม่เสียที"ถ้าคบกันยันตบแต่งป้าจะดีใจมาก ยินดีเลยนะถ้าได้คุณมาเป็นหลานเขย""ป้า!" ฉันปราม เพิ่งจะใช้สถานะแฟนกับพี่ไฟได้ไม่กี่วันเองนะ ป้ารีบซะแล้ว"รอน้องเรียนจบ ผมจะให้พ่อแม่มาส
สรุปฉันไม่ได้ไปตามการชักชวนหรอกนะ กินขนมจีนกันเสร็จเขาก็มาส่งฉันแล้วขับรถไปทำงานเฉกเช่นเคยพอถึงเวลาตีสองฉันก็ตื่นลืมตาเพราะได้ยินเสียงคนเปิดประตูห้องเข้ามา แสงจากโคมไฟที่ส่องสว่างทำให้ฉันเผยยิ้มบางๆ เพราะเห็นพี่ไฟที่เดินเข้ามาหาแล้วจูบหน้าผากของฉันก่อนเป็นอันดับแรก ก่อนที่เขาจะเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำไม่นานเขาก็มาทิ้งตัวลงนอนข้างฉันบนเตียงนอนขนาดสามฟุตครึ่ง บิดตัวไปมาไล่ความเมื่อยขบแล้วสวมกอดฉันจากด้านหลัง “ได้นอนสักที” เขาพึมพำเสียงเนือยอ่อนปกติก่อนนอนตอนอยู่ด้วยกัน พี่ไฟจะมีแรงมาเล่นกับฉันก่อนทุกคืน กว่าเราจะหลับก็นอนคุยกันอีกสักพัก ทว่าตั้งแต่ที่เขาเทียวไปเทียวมาตั้งแต่เช้ารับส่งฉัน จนกระทั่งกลับมานอนที่นี่ เรี่ยวแรงของคนตัวโตเหมือนจะหดหายไปเกินครึ่ง ฉันกำลังรู้สึกว่าตัวเองกลับมาเป็นภาระของพี่ไฟอีกครั้ง “เหนื่อยมากไหมคะ” “อือ” เขาครางรับแล้วสูดดมลำคอฉันแรงๆ “หายเหนื่อยเลย” ดูเขาสิ! ทำเหมือนกลิ่นฉันช่วยเยียวยาเขาได้ ดีนะที่ห้องค่อนข้างมืด ฉันเลยแอบลอบยิ้มได้โดยที่เขาไม่เห็น มือวางทาบหลังมือใหญ่ ลูบเบาๆ หวังให้เขาหลับใหลโดยง่ายไปพร้อมกัน
พี่ไฟนอนลากยาวยันเช้า ตื่นมาหน้าตาสดใส ดูเขาจะดีใจไม่น้อยที่ฉันยอมให้โอกาสเขา ถึงฉันจะไม่ได้พูดเต็มปากก็เถอะ แต่การมาอยู่ที่อะพาร์ตเม้นต์เก่าๆ ด้วยกันตอนนี้ก็คือคำตอบแล้วล่ะ"ตอนกลางวันไม่ได้ช่วยงานพี่แล้วทำอะไร"เขานั่งอยู่บนเตียงนอน เท้าคางกับแขนมองฉันที่กำลังต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป"กินกับนอนค่ะ""ดูแล้วอนาคต น่าจะเป็นคุณนาย""ก็ว่าจะหาผัวรวยล้นฟ้าอยู่ค่ะ อยากนั่งสวยๆ อยู่บนกองเงินกองทองให้ผัวเลี้ยง" ฉันพูดแบบไม่ค่อยใส่ใจนักติ๊ง! หน้าจอมือถือที่วางอยู่ข้างๆ สว่างวาบขึ้นมาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือน เป็นข้อความของธนาคารแจ้งว่ามีเงินโอนเข้ามาจำนวนสองล้านบาทฉันหันขวับมองพี่ไฟ เขาละสายตาจากหน้าจอมือถือมามองฉันเช่นกัน“หนึ่งล้านของไอ้วินซ์ อีกหนึ่งล้านของพี่เอาไว้กินหนม”"ก็บอกว่าไม่เอา""พี่อยากให้ จะเอาไปโปรยเล่นก็ยังได้""คนบ้า!" ขยับปากว่าเขาแบบไม่ออกเสียง ผู้ชายคนนี้เดี๋ยวงกเดี๋ยวไม่เห็นค่าของเงินมั่วซั่วไปหมดฉันเลิกสนใจเขาแล้วหันมาสนใจกินบะหมี่ในชาม ก็ไม่รู้ว่าเขาหิวหรือไงถึงได้ลงมานั่งซ้อนด้านหลังฉันบนพื้นกระเบื้องเย็นเยียบ แล้วจับมือฉันตักเส้นไปป้อนใส่ปากเขา"หิวเหรอคะ""หิว อยากกิ
"หนูมาเอาชุดนักศึกษาค่ะ" ฉันบอกคนที่กำลังจ่อปืนมาทางฉันด้วยสีหน้าตกใจ หัวใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มไม่คิดว่าจะเจอพี่ไฟกับอาวุธคู่ใจที่ใช้ป้องกันตัว พี่ไฟเก็บมันลงใต้ลิ้นชักแล้วพยักหน้าอนุญาต เขายืนอยู่ที่เดิมจ้องมองฉันไม่ละสายตาไปไหน แม้ฉันจะย้ายไปยืนหน้าตู้เสื้อผ้าแล้วก็ตามคืนนั้นด้วยความรีบ สิ่งสำคัญที่ฉันลืมคือชุดนักศึกษาที่จะใส่ไปเรียนในวันจันทร์นี้ กว่าฉันจะทำใจมาที่นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยนะ มาถึงก็ดันเจอเพื่อนๆ ของเขา เจอพี่วินซ์ที่มาขอโทษฉันถึงที่คาราโอเกะ เขาบอกว่าเป็นเขาเองที่ท้าทายเอาสนุก อย่าไปโกรธพี่ไฟเลยเหอะ! ถ้าพี่ไฟไม่เห็นดีเห็นงามคงไม่อัดเสียงฉันบอกรักไปให้เพื่อนฟังเพื่อเอาเงินหรอกเอาเสื้อผ้าครบถ้วน ฉันก็เดินมาหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง มันมีสกินแคร์ราคาแพงอยู่สองขวดที่ฉันเสียดายมากเลยตั้งใจมาเอาด้วย ทว่าตอนเดินผ่านพี่ไฟ สายตาดันเหลือบไปเห็นบนลำคอหนามีสร้อยสแตนเลสสวมใส่อยู่ก้อนสะอึกวิ่งขึ้นมาจุกลำคอทันที หัวคิ้วขมวดย่นเพราะฉันพยายามกลั้นไม่ให้ร้องไห้ ทำไมเขาถึงใส่มันนะ ของฉันยังถอดเก็บไปแล้วเลยฉันช้อนสายตามองหน้าพี่ไฟ เขายังคงมองฉันไม่เลิก ใบหน้าหล่อเหลาอิดโรยอย่างเห็นได้ชัดอ่อ
ฉันกลับมายังห้องของตัวเองที่ปล่อยทิ้งร้างเอาไว้มานานนับเดือน นอนร้องไห้กับหมอนใบเดิมจนเปียกชุ่มดวงตาบวมเป่ง ฉันปิดเครื่องมือสื่อสารทุกอย่าง เก็บตัวอยู่แต่ในห้อง ดื่มเพียงน้ำเปล่าและต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกินเท่านั้นสามวันผ่านมาแล้วช่างทรมาน แม้มันจะแค่เดือนกว่าๆ ที่ฉันได้แนบชิดพี่ไฟ แต่ฉันกลับรู้สึกรักเขามากๆ และความรักครั้งแรกก็สอนให้ฉันเจ็บเจียนตายที่เขาว่ากันว่า.. รักแรกมักไม่สมหวังคงจะจริงมันทำให้ฉันไม่อยากมีความรักอีกแล้วก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นอยู่หลายครั้ง ปกติแล้วไม่เคยมีใครมาหาฉันที่นี่ แต่อาจจะเป็นปั้นหยาก็ได้ ฉันเลยลากสังขารไปเปิดประตู แต่กลับพบว่าเป็น... "ป้าแมว!""สภาพ!"ป้าแมวผลักฉันให้กลับเข้ามาในห้อง แกจับฉันหมุนตัวไปมาสำรวจยกใหญ่ด้วยสีหน้าเป็นกังวล"ติดต่อก็ไม่ได้ ตกอกตกใจหมด""หนูปิดเครื่อง""อกหักรึไง"ฉันพยักหน้ายอมรับตามตรง ขี้เกียจจะปิดบังอะไรป้าทั้งนั้น"เฮ้อ! เรื่องจิ๊บๆ หน่า อายุเท่านี้เอง เจอผู้ชายได้อีกเป็นพัน มาๆ กินข้าวหน่อย ให้เดาต้มแต่มาม่ากินแหงๆ""ป้าอย่ามารู้ดีนักสิ""ป้าเนี่ยรู้ดีตั้งแต่แม่ยันลูกเลยล่ะ"ป้าแมวนั่งลงบนพื้น จัดแจงแกะข้าวกล้องวาง
สามสัปดาห์ต่อมา พี่ไฟเรียนจบอย่างสมบูรณ์แบบแล้วมาบริหารเดอะวันเต็มตัวได้ทั้งวัน ส่วนฉันรับจ็อบช่วงปิดเทอมมาทำงานเป็นเสมียน ดูแลเรื่องบัญชีควบคู่กับดูแลเจ้าของที่นี่ไปพร้อมกัน"พี่รวยดีจัง"ฉันชมเขาแล้วไล่สายตาดูรายรับในแต่ละวัน สนามแข่งรถเดอะวันเรียกได้ว่าครบวงจรทุกอย่าง ตั้งแต่ชำระล้างทำความสะอาด ตรวจสภาพรถ ไปจนถึงเปิดให้เช่าจัดการแข่งขัน รายรับในหนึ่งวันแตะล้านบาท ถ้าฉันได้เขาทำผัวจริงจังคงสบายไปทั้งชาติเลย"ยังมีอีกนะ" พี่ไฟมายืนด้านหลัง เท้าสองมือกับโต๊ะแล้วก้มหน้าลงมาจูบขมับของฉัน"มีอีกเหรอคะ""มีคอนโดให้เช่าอีกสิบห้อง""เรื่องจริง?""เอาไว้ว่างจะพาไปดู"เขายักคิ้วแล้วเดินออกไปจากตัวสำนักงานเพราะพี่แมนเหมือนจะมีเรื่องคุยด้วย ปล่อยฉันให้ทำตาโตร้องโอ้วโหวอย่างตกใจรวยๆๆๆๆๆ รวยจริงๆติ๊ง!"หืม?" เสียงข้อความแชทมันดังมาจากมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มันคือมือถือของพี่ไฟ ฉันเลยไม่ได้คิดสนใจ ทว่ามันกลับดังขึ้นอีกสองครั้ง ด้วยความเผือกที่มีอยู่ในเส้นเลือดหน่อยๆ อยากรู้ว่าสาวคนไหนส่งแชทมาอ่อยผัวฉัน ฉันจึงลุกจากเก้าอี้ เดินเนียนๆ ไปแถวนั้นแล้วชะโงกมองหน้าจอที่สว่างวาบขึ้นมาพอดีเพร







