จูบแรก 7 : ขู่

" โอ๊ย..!"

ร่างเล็กถูกเหวี่ยงลงบนโซฟา เมื่อประตูบานใหญ่ถูกปิดลงทุกอย่างในห้องนี้ก็เงียบสงัด ชายหนุ่มเดินเข้ามาพร้อมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตสีดำจากด้านบนลงมาด้านล่างทีละเม็ด คนตัวเล็กถึงกับส่างเมาเมื่อเห็นการกระทำของเขา

" นะ...นายจะทำอะไร? อย่าเข้ามานะ" เมื่อจิตใต้สำนึกสั่งการว่ากำลังจะเกิดเรื่องอันตรายขึ้นกับตัว ร่างเล็กจึงถอยหลังหนีอัตโนมัติ เดรสตัวสั้นร่นขึ้นมาจนถึงเอวคอดกิ่ว แต่เมเบลเองก็หาได้ใส่ใจมัน เพราะสายตาของเธอตอนนี้กำลังจับจ้องไปที่ใบหน้าคมคายเพียงอย่างเดียว

" พูดเองหนิ ว่าอยากให้ฉันรู้จักเธอมากกว่านี้ " หนุ่มลูกครึ่ง เดินเข้ามาจนประชิดตัวของเธอ แววตาที่มองมาเยือกเย็นจนน่ากลัว ร่างสูงขึ้นคร่อมตัวเธอเอาไว้ ก่อนที่ฝ่ามืออันเย็นเฉียบจะลูบไล้เรียวขาขาวเนียนเบาๆ

" ไม่ใช่แบบนี้นะ ถะ..ถอยไป " เมเบลปัดมือเขาออก เธอรู้สึกว่าผู้ชายตรงหน้าจะน่ากลัวเกินไปแล้ว ดวงตากลมโตถูกปกคลุมไปด้วยม่านน้ำตา ร่างกายสั่นเทาจนอีกคนสัมผัสได้

" กลัวเหรอ ?" เสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น หญิงสาวพยักหน้ารัวเป็นคำตอบ เธอชอบเขามากก็จริงแต่มันต้องไม่ใช่แบบนี้

" ถ้ากลัวก็อย่ามาตอแยฉันอีก เพราะครั้งหน้าฉันจะไม่ปล่อยเธอไปง่ายๆแบบนี้แน่ " เดรฟพูดเสียงนิ่งก่อนจะหยัดตัวขึ้นจากโซฟาและเดินล้วงกระเป๋ากางเกงออกจากห้องไปอย่างอารมณ์ดี

" หึ ถูกขู่ไปขนาดนี้คงเลิกซ่าไปอีกนาน "

ด้านล่างผับโซนที่เป็นเวทีดีเจ เหล่าผีเสื้อราตรีต่างกำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลงภายใต้แสงไฟที่สาดส่องบวกกับเสียงดนตรีบีชหนักๆ ที่เข้ากับบรรยากาศของค่ำคืนนี้

" อีเบลมึงหายไปไหนมาตั้งนาน ?"

" แล้วนี่เป็นอะไรไป ทำไมหน้าซีดขนาดนี้ ?"

ร่างบางเดินเหม่อลอยมาจนถึงโต๊ะประจำ เธอยังคงยืนเงียบไม่ปริปากพูดอะไรออกมา ยอมรับว่าเหตุการณ์เมื่อกี้ทำให้เธอกลัวจนตัวสั่น

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยคลั่งไคล้ แต่กลับทำให้รู้สึกกลัวจนแทบน้ำตาไหล แววตาดุดันเหมือนต้องการจะฉีกเนื้อเธอเป็นชิ้นๆ ภาพเหล่านั้นยังฉายวนอยู่ในสมองซ้ำไปซ้ำมา

" อยากกลับแล้ว " เสียงเล็กเอ่ยออกมาเบาๆ ทุกคนบนโต้ะมองหน้ากันไปมาด้วยคำถาม แต่ก็ยอมพาเพื่อนสาวกลับออกไปแต่โดยดีโดยยังไม่มีใครกล้าถามอะไรออกไป

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง คนข่มกลั้นมานานถึงกับปล่อยโฮออกมา เฟย์รีบเข้ามากอดเพื่อนสนิทโดยไม่ถามว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนเมเบลก็สะอื้นไห้จนตัวสั่น ก็ไม่รู้ทำไมเธอถึงจะต้องกลัวเขาขนาดนั้น เพราะในเมื่อตัวเธอเองนั้นก็ชอบเขา

" เบลไปเจอเดรฟมา แต่เค้าดูน่ากลัวมาก เค้าไม่เหมือนคนที่เบลชอบเลยสักนิด ฮื้ออ~ " เสียงอู้อี้ระบายสู่เพื่อนสนิทฟังในขณะที่ไม่คลายอ้อมกอดนั้นออก เมเบลซุกใบหน้าลงแนบอกเฟย์ สะอึกสะอื้นอยู่อย่างนั้นนานหลายนาที

เฟย์จึงกอดร่างบางของเพื่อนสนิทฟังสิ่งที่เมเบลระบายออกมาเงียบๆ อย่างไม่นึกแปลกใจ มือเล็กลูบหลังเพื่อนเบาๆ เพื่อปลอบประโลม กระทั่งคนในอ้อมกอดเริ่มสงบลง

" เฟย์...พี่เดลเขาดุเหมือนเดรฟมั้ย ตอนที่เฟย์คบกับเขาอ่ะ เขาดูน่ากลัวมั้ย?" จู่ๆเมเบลก็ถามขึ้นมาโดยที่ยังกอดเพื่อนรักเอาไว้เหมือนเดิม เฟย์เองก็ถึงกับคิ้วขมวดเล็กน้อยเพราะสำหรับเธอมันเป็นเรื่องที่ตอบยากพอสมควร

" เอาเป็นว่า ถ้าเบลคิดจะเดินหน้าจีบพี่เดรฟต่อ มันไม่มีเรื่องอะไรจะน่ากลัวไปกว่าเขาไม่สนใจแล้วล่ะ อย่าคิดมากนะ คนเราก็มีทั้งด้านมืดและด้านสว่าง มันขึ้นอยู่กับว่าเขาจะแสดงด้านไหนออกมาก่อนก็เท่านั้นเอง "

" ด้านมืดและด้านสว่างงั้นเหรอ?" ถึงเมเบลจะไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่เฟย์ต้องการจะสื่อ แต่เธอก็เลือกที่จะไม่ถามต่อขึ้นมา เอาเป็นว่าเธอต้องใช้คำว่า "ช่างแม่ง" แล้วเดินหน้าต่อตามที่หัวใจต้องการก็แล้วกัน

" ไปอาบน้ำแล้วก็นอนพักผ่อนซะนะ " หลังจากที่ทั้งสองแยกย้ายกันเข้าห้องใครห้องมันแล้วนั้น เมเบลเกิดคอแห้งกระหายน้ำขึ้นมา คงจะเพราะเหล้าที่ดื่มเข้าไปเยอะนั่นด้วยจึงทำให้เธอต้องออกมาที่โซนห้องครัวในเวลาเกือบจะตีสองแบบนี้ ความคุ้นเคยทำให้คนตัวเล็กเดินออกไปยังตู้เย็นได้โดยไม่ต้องพึ่งแสงไฟ

แกร่ก....

เมเบลรีบนั่งลงบังเคาเตอร์ครัวเอาไว้ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตู ก่อนจะเห็นเฟย์เดินออกมาภายใต้ความมืดในชุดลำลองสบายๆ เธอได้แต่มองตามแผ่นหลังบางของเพื่อนสาวเดินลับออกจากห้องไป

" เฟย์มันออกไปไหนของมันดึกๆดื่นๆ " แต่ก็ทำได้แค่พึมพำกับตัวเองเบาๆ เพราะทุกคนย่อมมีเรื่องส่วนตัวที่ก็ไม่ต้องการบอกใครเช่นเดียวกัน...

02:00น.

" มึงกับน้องเบล ยังไงกันแน่ ?" ทันทีที่เดรฟนั่งลงที่ประจำ คนในโต๊ะก็มองมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม หลังจากสันนิฐานกันมาก่อนหน้านั้นแล้วกระทั่งเจ้าของเรื่องมาถึงจึงตัดสินใจถามอีกรอบเพื่อความมั่นใจ

" ขี้เสือก " ขายาวตวัดไข่วห้าง จุดบุหรีขึ้นสูบโดยไม่ใส่ใจคนรอบข้าง เขาเป็นคนไม่ชอบพูดมาก ปากเสียและไม่ชอบอธิบาย เรื่องนี้เพื่อนในแก๊งรู้กันดี

เดรฟ ลูกชายคนเล็กของนักธุรกิจที่มีชื่อเสียงในแวดวงรถหรูนำเข้าที่ติดอันดับหนึ่งของเอเชีย รวมไปถึงอีกหลายร้อยสาขาที่ขยายไปยังทวีปอื่นๆ

หนุ่มหล่อลูกครึ่งไทยอิตาลี ย้ายมาอยู่เมืองไทยพร้อมพี่ชายอีกหนึ่งคน เมื่อเบื้องหลังของสองพี่น้องคลุกคลีอยู่กับธุรกิจสีเทาครบวงจรจึงเป็นเหตุให้พวกเขาต้องย้ายมาอยู่ที่ไทยเพื่อดูแลกิจการที่ขยายตัวมาเปิดใหม่ที่นี่และประเทศใกล้เคียง....

" เหมือนน้องมันจะชอบมึงมากนะ " มิกค์พูดขึ้นพร้อมกระดกแก้วเหล้าเข้าปาก

" หึ เด็กไป ไม่ใช่สเปคกู " เดรฟตอบแบบไม่ใยดี เขายังยืนยันคำเดิมว่าไม่ชอบเด็ก ด้วยหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบร่วมกับพี่ชาย ผู้หญิงที่จะมายืนข้างกายจะต้องไม่ใช่เด็กซื่อบื้อแบบนี้

" เห้ย แต่น้องเบลน่ารักใช่เล่นเลยนะเว้ย ดูธรรมชาติดี ไม่เสแสร้งแกล้งแอ๊บแบ้ว มึงจะหาได้ที่ไหนผู้หญิงดีๆแบบนี้ ในสังคมแบบนี้? " ลีโอเสริมขึ้นมา ถึงข้างกายจะมีสาวสวยอยู่ด้วยแต่เขาก็หาได้ใส่ใจไม่ หนุ่มฮอตเนิร์ดยังถือคติรักสนุกไม่ผูกพัน

" น่ารำคาญสิไม่ว่า " เดรฟสวนขึ้นทันควัน นิ้วมือเรียวยาวกดโทรศัพท์ตอบแชทใครบางคนที่เพิ่งจะแจ้งเตือนขึ้นมา

" มึงก็อย่าใจร้ายกับน้องมันนักเลย ยังไงเมเบลก็เป็นเพื่อนสนิทของน้องกู จะปฏิเสธอะไรก็เบาๆ ลงหน่อย เห็นใจคนที่เค้าชอบมึงบ้าง"

" หุบปากเลยพวกมึง จะยัดเยียดเด็กนั่นให้กูให้ได้ใช่มั้ย? " เดรฟตวัดสายตามองเพื่อนในโต๊ะอย่างไม่ชอบใจ พวกนี้ทำเหมือนไม่รู้ว่าเขาชอบผู้หญิงแบบไหน แค่นึกภาพว่าจะต้องเห็นหน้าเด็กนั่นมายืนยิ้มตรงหน้าก็ต้องถอนหายใจออกมาแล้ว

" ก็แค่บอกว่าให้รู้จักรักษาน้ำใจคนอื่นบ้าง มึงอ่ะเป็นเหี้xอะไรว่ะ กับผู้หญิงคนอื่นไม่เห็นจะปฏิเสธเสียงแข็งขนาดนี้ แต่กับเมเบลดูมึงจะมีพิรุธนะ?"

" พิรุธเหี้xไรล่ะ มึงหุบปากไปเลยนะไอ้มิกค์ถ้าไม่อยากเจ็บตัว "

" เอ่อ พวกกูจะคอยดู หวังว่ามึงจะไม่กลืนน้ำลายตัวเองนะไอ้เดรฟ "

" แต่กูว่าไม่แน่ว่ะ น้องเบลคนนี้ดูตื้อสุดๆไปเลย ถ้าพี่เดรฟของเราจะปฏิเสธก็คงจะเหนื่อยหน่อยนะ "

" เอ่อ คอยดูได้เลย กูไม่มีทางเอาเด็กนั่นมาทำเมียแน่นอน " พูดจบร่างสูงก็เดินออกไป พร้อมกับสาวสวยสุดเซ็กซี่ที่เดินตรงเข้ามาหาเขาราวกับถูกแรงดึงดูดมหาศาล

" เหอะ ทำปากดีไปเถอะไอ้เดรฟ กูว่าอีกไม่นานจะได้เห็นคนกลืนน้ำลายตัวเอง "

" เห็นด้วย / เอ่อ กูรอสมน้ำหน้าแม่งคนแรกเลย"

>>>

" อ้ะ อ่าาา เดรฟขาาา~ " เสียงกระเส่าของหญิงสาวดังครวนครางออกมาอย่างสุขสม ความรุนแรงของเซ็กส์อันดิบเถื่อนกับผู้หญิงสุดร้อนแรงทำให้เธอก็สู้ไม่ถอยเช่นกัน

ปึก ปึก ปึก

" ซีดดด อ่าา เบาๆ หน่อยได้ไหมคะมิวจุก " ร่างสมส่วนอยู่ในท่าโก่งโค้ง รับท่อนเอ็นขนาดมหึมาอย่างไร้ความปราณี

" ฉันไม่ชอบใครมาสั่ง จำไว้...เพี๊ยะ.."

" อร้ายยย...!!"

ฝ่ามือหนาฟาดลงที่บั่นท้ายงอนจนขึ้นรอยนิ้วมือไม่มีคำว่าอ่อนโยนสำหรับผู้หญิงที่จ่ายเงินเพื่อเสพย์สุข แรงกระแทกยังคงโหมกระหน่ำใส่หญิงสาวไม่ยั้ง

" อื้อ~ เสียวมากค่ะเดรฟ จูบมิวหน่อยได้ไหมคะ?" ร่างบางเอี้ยวตัวกลับหลัง เธอใช้สองแขนคล้องมาที่ลำคอขอชายหนุ่มหลวมๆ หวังดื่มด่ำกับรสจูบอันเร่าร้อน

พรึ่บ..!

" โอ๊ย..!" แรงผลักทำหญิงสาวจนล้มลงอยู่ในท่าเดิม เขาไม่ใส่ใจในคำร้องขอของเธอแม้แต่น้อย การมีเซ็กส์เพื่อปลดปล่อยอารมณ์โดยปราศจากความพิศวาส จะไม่มีทางได้รับการเล้าโลมหรือปรนเปรออย่างอื่นจากผู้ชายอย่างเขาเลยสักครั้ง

" อ่า~ " เมื่อปลดปล่อยความใคร่ทุกหยาดหยดออกมาอย่างสาแก่ใจ มือหนาจึงดึงเครื่องป้องกันออกและโยนทิ้งลงถังขยะไปโดยไม่ใยดี

" ออกไปได้แล้ว นั่นเงินของเธอ " หนุ่มลูกครึ่งพยักพเยิดหน้าไปที่โต้ะซึ่งมีเงินปึกหนึ่งวางอยู่ เขาลุกขึ้นเดินออกไปจุดบุหรี่สูบที่ระเบียงอย่างสบายใจ หาได้สนใจอีกคนในห้องสักนิด และก็เป็นอยู่แบบนี้ทุกครั้ง ไม่ว่าจะสาวสวยตรงหน้าจะถูกใจแค่ไหน อย่างมากมันก็ทำให้เขาแค่กินซ้ำ แต่หากไม่ถูกใจก็ครั้งเดียวจบ

เดรฟขวดเบียร์ขึ้นดื่ม มองวิวกรุงเทพมหานครในยามค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงไฟของเมืองที่ไม่เคยหลับไหล จากชั้นบนสุดของเพ้นท์เฮาส์หรูใจกลางเมือง

ความโดดเดี่ยวและอ้างว้างเข้าครอบงำ ภายนอกที่เลิศหรูดูดี ความเพอร์เฟคที่หลายคนต้องการและหวังเข้าหาเพื่อผลประโยชน์ แต่เบื้องลึกเบื้องหลังนั้นเต็มไปด้วยความความอันตราย...อันตรายซะจนตัวเขาเองนั้นก็แทบจะไม่อยากยืนอยู่จุดนี้ด้วยซ้ำ แต่ก็ทำได้แค่คิด....เพราะความจริงคอยย้ำเตือนเสมอว่าเขาคือทายาทของหยางหมิง แก๊งมาเฟียที่ทรงอิทธิพลมายาวนาน

ถึงแม้ว่าพี่ชายของเขาจะเตรียมตัวรับช่วงต่อ แต่นั่นมันก็ไม่ได้ทำให้เดรฟหลุดพ้นได้ เพราะสายเลือดที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้ทำให้เขาต้องจำยอมอย่างเลี่ยงไม่ได้ และที่สำคัญว่าที่นายหญิงของหยางหมิงทุกคนนั้นถูกเลือกไว้แล้ว จึงเป็นคำตอบว่าไม่จำเป็นที่เขาจะต้องมีความรักให้เสียเวลา

แต่ฉันชอบนายนะเดรฟ....

จู่ๆ เสียงเล็กๆ ของผู้หญิงคนหนึ่งก็แว่วเข้ามาในโสดประสาท พร้อมๆกับใบหน้าสวยใสแม้กระทั่งไม่แต่งเติมก็ดูสะดุดตาและดึงดูดให้มองจนแทบละสายตาไม่ได้

หลายเดือนก่อนหน้านี้ หลังจากพลาดไปจูบกับเด็กมัธยมปลายคนนั้น ความรู้สึกมันก็ฝั่งลึกลงไปที่หัวใจแกร่งมาตลอดเช่นเดียวกัน เพราะนั่นมันก็คือ จูบแรก ของเขา

เด็กสาวฝีปากกล้าคนนั้น ตามหลอกหลอนเดรฟในความฝันอยู่พักใหญ่ ริมฝีปากนุ่มนิ่มที่เขาได้ลิ้มรสกลับทำให้ติดใจจนลืมไม่ลง หลังจากวันนั้นเขาก็เข้าไปที่ไนท์คลับแทบทุกคืนหวังว่าจะเจอเธออีก

กระทั่งได้มารับรู้ว่าผู้หญิงที่จะมายืนข้างกายของทายาทตระกูลหยางหมิงถูกกำหนดเอาไว้แล้ว เขาจึงเลิกล้มความคิดที่จะตามหาเธอคนนั้น และไม่ยอมเปิดใจที่จะจริงจังกับใครอีกเลย....

สายลมยามค่ำคืนปะทะเข้ามาที่ร่างกำยำไร้สิ่งปกปิดเว้นแต่ช่วงล่างที่พันด้วยผ้าขนหนูที่เอวสอบอย่างหมิ่นเหม่ กลิ่นแป้งเด็กแสนอ่อนโยนแทรกซึมเข้าสู่ปลายจมูกจนเผลอทำให้เคลิบเคลิ้ม

หนุ่มลูกครึ่งหลับตาพริ้มลงช้าๆ เรียวขาขาวเนียนในตอนที่เดรสสีดำร่นขึ้นไปกองที่เอวบางยังคงติดตา ครั้งเลื่อนสายตาขึ้นมาด้านบน เนินอกอวบอิ่มขนาดล้นมือเด้งสู้สายตาจนแทบเลือดกำเดาไหล

ใบหน้าสวยหวานยามขลาดกลัวกลับปลุกปั่นเร้าอารมณ์สวาทให้ฮึกเหิม ริมฝีปากบางกระจับสีชมพูระเรื่อนั้นช่างน่าดูดดื่ม ยิ่งแววตาที่มองมาคลอไปด้วยหยาดน้ำตาสั่นระริกเหมือนลูกนกตัวน้อยกำลังเว้าวอนร้องขอ ยิ่งทำให้ภายในใจอีกคนกระสั่นยิ่งนัก

ในขณะชายหนุ่มหลับตาลงปล่อยความคิดไปตามสายลมและความรู้สึก บางสิ่งบางอย่างในกายกลับรู้สึกปวดหนึบขึ้นมา เดรฟลืมตากว้างก้มลงมองเป้าที่ปิดด้วยผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่กำลังผงาดชูชันขึ้นมาเสียดื้อๆ

" เป็นเชี้xไรว่ะกู...!"