จูบแรก3 : ไม่เคยลืม

ตุบ!

เสียงดังของหนังสือกองโตถูกวางลงบนโต้ะ ทำเอาคนที่อยู่แถวๆ นั้นสะดุ้งตามๆ กัน ภายใต้ความเงียบของห้องสมุดจึงทำให้เกิดเป็นเสียงดังกว่าปกติ

" สั่งงานโครตเยอะ จะให้เสร็จภายในอาทิตย์หน้า ใครมันจะไปทำทันว่ะ " หนุ่มตี๋รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาสะอาดสะอ้าน นักศึกษาปีหนึ่งของคณะวิศวะกรรมศาสตร์ เสียงทุ้มเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจหลังจากจบคาบเรียน พร้อมกับวางหนังสือกองพะเนินเทินทึกลงบนโต๊ะ

" เบาๆ หน่อยสิ ธาม..!" เมเบลเอ็ดเพื่อนชายคนเดียวในกลุ่ม ที่รู้จักกันหลังจากเข้ามาเรียนที่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ได้ไม่นาน หลังจากวันนั้นที่เขาแสกนจ่ายค่าเค้กที่ร้านกาแฟหน้ามหาลัยฯ ไม่ได้ เมเบลจึงอาสาให้จ่ายแทนทำให้ได้รู้จักและสนิทกันในที่สุด

" พี่ชายกูก็เรียนวิศวะฯ ไม่เห็นมันจะบ่นเหมือนมึงเลยธาม " แพรว สาวหน้าคม ผมสีบลอนด์ทองพูดแทรกขึ้น เพราะทนฟังเพื่อนชายบ่นไม่ไหว ตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ธามก็บ่นถึงความเยอะ และความยากของการเรียนในทุกๆวัน

" อย่าไปว่ามันเลยแพรว มึงควรชินได้แล้วนะ " เฟย์ระบายยิ้มบางๆ หลังจากเดินกลับเข้ามานั่งลงที่เก้าอี้ตัวเดิม เฟย์และเมเบลยังคงเรียนที่เดียวกันและคณะเดียวกัน จึงทำให้ทั้งสองยังคงตัวติดกันอยู่ตลอด ส่วนแพรว เป็นเพื่อนใหม่ที่เพิ่งรู้จักเพราะเรียนคณะนิเทศน์ฯ เหมือนกัน

" แล้วจะให้พวกเราช่วยอะไรมั้ยล่ะ?" เมเบลถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง เห็นว่าธามดูจะเหน็ดเหนื่อยกับวิชาเรียนที่ยังไม่ค่อยเข้าใจ ซึ่งก็เป็นธรรมดาของการเริ่มต้นในปีแรกของทุกคน รวมถึงตัวเธอเองในบางวิชาก็ยังรู้สึกว่าจะยากเกินไปด้วยซ้ำ

" น่ารักที่สุด แบบนี้เรารักตายเลย " ธามโน้มตัวเข้ามาโอบกอดเพื่อนสาวด้วยความซาบซึ้ง ทั้งสองเล่นแบบนี้กันบ่อยจนกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว หากใครไม่รู้คงได้คิดว่าเป็นคู่รักกัน

" โอ๊ยธาม ปล่อยๆ อึดอัดว่ะ" เบลผลักเพื่อนชายออก ให้เข้าใกล้ทีไรเป็นจะต้องขนลุกซู่ทุกที หากเป็นชายแท้เธอจะล็อกคอแนบอกเลย แต่นี่เป็นชายไม่จริงไงถึงต้องขนลุกทุกที

" พวกมึงเล่นกันแบบนี้ ใครไม่รู้คิดว่าอีเบลเป็นแฟนมึงนะธาม เบลของกูก็ขายไม่ออกกันพอดี " เฟย์ต่อว่าเพื่อน เพราะเมเบลยังโสดสนิท และไม่มีท่าทีสนใจใครอีกเลย ตั้งแต่วันนั้น.....

"เขาคือจูบแรกของกูนะเว้ย...มึงพากูไปเจอเค้าทีดิ หน้าหล่อๆ ของเค้า กลิ่นตัวของเค้า ยังติดอยู่ในใจกูจนถึงตอนนี้....."

(มึงบอกจะไปลากคอพี่เดลมาขอโทษกู แต่มึงไปจูบกับน้องชายเค้า แล้วยังเก็บมาเพ้อเนี่ยนะ!?)

" ถ้าเจอนายเดรฟนั่นอีก รับรองว่าเบลจะต้องลากคอมาเป็นแฟนให้ได้ "

(ทำใจเถอะเพื่อน พี่ชายเชี่ยขนาดนั้น น้องชายก็คงไม่เหลือ ที่สำคัญกูเลิกกับพี่เดลแล้ว คงจะพามึงไปเจอเค้าไม่ได้หรอก)

และตั้งแต่เหตุการณ์คืนนั้น เมเบลก็ไม่เคยลืมนายเดรฟ คนร้ายกาจนั้นได้อีกเลย แม้จะผ่านมาถึงหนึ่งปีแล้วก็ตาม...

" ก็ดีสิ เมเบลจะได้ไม่ต้องมีแฟน อยู่เป็นโสดสวยๆ เป็นเพื่อนกู " แพรวพูดแทรกขึ้น เธอยังโสด สวยและรวยมาก ความแซ่บความเซ็กซี่ต้องยกให้แพรวยืนหนึ่ง

" ใช่ ใครจะเหมือนเฟย์ล่ะ เมื่อวันก่อนเราเห็นนะว่ามีหนุ่มหล่อมารับที่หน้าคอนโดอ่ะ " ธามแซวขึ้น ทำเอาเฟย์ถึงกับหน้าซีด วันนั้นธามกะว่าจะไปรับสองสาวไปกินไอติมดับร้อนซะหน่อย แต่ดันไปเห็นภาพที่ร้อนยิ่งกว่า

" ไหนมึงบอกออกไปกับเฮียฟาน?" เมเบลมองเพื่อนในสายตาจ้องจับผิด บ้านของเมเบลอยู่ไกลจากมหาวิทยาลัยทำให้เธอต้องย้ายมาอยู่คอนโด และเธอกับเฟย์ก็พักอยู่คอนโดเดียวกันแต่แค่แยกห้องนอนกันเพื่อความเป็นส่วนตัว ใครจะไปไหนมาไหนจึงต้องบอกกันเสมอ

" เอ่อ ก็เฮียฟานนั่นแหละที่มารับ มึงยังไม่เคยเห็นพี่ชายสุดหล่อกูล่ะสิธาม?" เฟย์รีบแก้ตัว ใบหน้าเห่อร้อนจนขึ้นสีแดง จู่ๆก็ดันมีคนเห็นเหตุการณ์วันนั้น หวังว่าธามจะเห็นแค่บางฉากบางตอนนะ

" พี่ชายก็พี่ชาย อย่าให้กลายเป็นอย่างอื่นล่ะ " ธามเหลือบตามองบนและไม่พูดอะไรต่อให้เป็นประเด็นไปมากกว่านี้ เพราะดูจากสีหน้าของเฟย์ดูเหมือนจะไม่อยากให้มีใครรู้เท่าไหร่ และการที่บอกว่าเห็นหนุ่มมารับเฟย์วันนั้น ก็คือเขาเห็นตอนที่เฟย์หอมแก้มหนุ่มหล่อในชุดสูทสีดำคนนั้นต่างหาก หากเป็นพี่ชายจริงๆ คงไม่พิศวาสกันถึงขั้นหอมแก้มกลางที่สาธารณะแบบนั้น

เมเบลหันมองหน้าเพื่อนสนิทที่คบกันมาร่วมสิบปี เพียงแค่หางตาเฉียดมองเธอก็รู้ถึงความผิดปกติของเฟย์ แต่ถ้าเพื่อนไม่อยากบอกเธอก็จะไม่เซ้าซี้เพราะทุกคนนั้นก็คงมีเรื่องที่ไม่อยากให้คนอื่นรับรู้เหมือนกัน

ระหว่างทุกคนงุ้นอยู่กับการช่วยธามหาข้อมูลในหนังสือกองโตทั้งหมดที่โต๊ะ เสียงมือถือของเมเบลก็แผดขึ้น นิ้วเล็กลังเลที่จะกดรับสายเมื่อเห็นชื่อของผู้ที่โทรเข้ามา แต่เธอก็ไม่อาจปฏิเสธได้เพราะอีกคนคือคนในครอบครัว

( ยัยเบล แกโอนเงินให้พี่ก่อนได้ไหมซักห้าหมื่น พี่มีเรื่องจำเป็นต้องใช้ ) คนปลายสายพูดโพล่งขึ้นมาทันทีที่เมเบลกดรับสาย

" เบลไม่มีเลยค่ะ พี่หนิง " เมเบลตอบเสียงเบาหวิว เธอเพิ่งจะโอนให้หนิงผู้เป็นพี่สาวเมื่อวันก่อนนี่เอง ผ่านมาไม่ถึงสามวันนักศึกษาอย่างเธอจะไปหาเงินจากไหนได้ไวขนาดนั้น

( ขอยืมก่อน ได้ค่าขนมสิ้นเดือนเดี๋ยวจะคืนให้ แกจะขี้หวงไปถึงไหนห้ะ )

" เบลไม่ได้หวงนะพี่หนิง แต่เบลไม่มีจริงๆ "

( ถ้างั้นพี่จะโทรไปขอพ่อล่ะกัน...)

" พะ...พี่หนิง เดี๋ยวเบลยืมเพื่อนให้ พี่ไม่ต้องรบกวนพ่อหรอก "

( เอ่อ ก็แค่นี่ ขอบใจนะน้องรัก )

เมเบลกดวางสายพร้อมกับความรู้สึกเดิมๆ หากหนิงโทรหาเธอไม่เคยพ้นเรื่องเงินเลยซักครั้ง และหากเธอปฏิเสธ พี่สาวต่างมารดาก็จะรบกวนพ่อของเธอแทน ซึ่งพักหลังๆ เมเบลมารู้มาจากป้าแม่บ้านว่าพ่อมีอาการเจ็บป่วยออดๆแอดๆ เธอจึงไม่อยากให้มีเรื่องอะไรมากวนใจพ่อแม้แต่น้อย อะไรที่เธอสามารถจัดการได้ เมเบลก็เต็มใจจะทำมัน

เมเบลเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของนายแพทย์อนันต์ ตรีนิตติ อาจารย์แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านสูติศาสตร์ เมื่อเธออายุได้เพียงสามขวบเศษ แม่ของเมเบลได้เสียไปด้วยอุบัติเหตุ ผ่านมาอีกไม่กี่ปีพ่อของเธอก็แต่งงานใหม่ ซึ่งหนิงก็คือลูกที่ติดแม่เลี้ยงของเธอมา

ส่วนด้านสถานะทางการเงินของตระกูลตรีนิติก็ถือว่าเหลือกินเหลือใช้ นอกจากพ่อของเธอจะเป็นหมอแล้วยังทำธุรกิจเกี่ยวกับเครื่องมือแพทย์ครบวงจร ทำให้คุณหนูเมเบลเข้ามาเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนชื่อดังแห่งนี้ได้ไม่ยากนัก

" อีกแล้วหรอเบล มึงก็อย่าไปยอมอีพี่หนิงให้มันมาก ยิ่งให้ก็ยิ่งได้ใจนะคนแบบนี้ " เฟย์แค่มองหน้าเพื่อนก็รู้ว่าคงไม่พ้นเรื่องเดิมๆ พี่สาวต่างสายเลือดมักจะสร้างความลำบากใจให้เมเบลอยู่บ่อยครั้งจนเธอเองก็ได้รับรู้ถึงพฤติกรรมแย่ๆ ของหนิงไปด้วยถึงแม้จะไม่ได้สนิทสนมกันก็ตาม

" ช่างเถอะเฟย์ พี่หนิงเค้าคงจำเป็นจริงๆ " เมเบลพยายามจะไม่เก็บเอามาคิดให้เปลืองพื้นที่สมอง เธอถูกสั่งสอนมาให้เป็นคนมองโลกในแง่บวก จนบางทีก็มักจะถูกเอาเปรียบอยู่ร่ำไป

" จ้าาา แม่คนดี " เฟย์ลากเสียงยาวอยากเอือมระอา เมื่อเตือนเพื่อนสาวทุกครั้งแต่ก็ไม่ฟัง ขึ้นชื่อว่าคนจิตใจดีก็คงดีวันยังค่ำ

ในขณะที่สองสาวโต้เถียงกันอยู่นั้น แพรวและธามก็ลอบมองหน้ากันโดยไม่พูดอะไร เพราะทุกคนล้วนก็เคยพูดเคยเตือนไปหลายรอบแล้วแต่เมเบลก็เลือกที่จะช่วยเหลือคนอื่นอยู่ดี และเธอก็เป็นอยู่แบบนี้ไม่ใช่แค่กับพี่สาวคนนี้ จะกับคนอื่นๆ เพื่อนของพวกเขาคนนี้ก็ชอบยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือคนที่เดือดร้อนกว่าอยู่เสมอ

" เอ่อ...เกือบลืมไปเลย เสาร์อาทิตย์หน้าว่างกันมั้ย? พวกก๊กพี่ชายกูเค้าจะไปหัวหินกัน กูเลยอยากจะชวนพวกมึงไปด้วย ไหนๆ ก็ได้เปิดบ้านทั้งที ไปกันเยอะๆน่าจะสนุกดี " แพรวเอ่ยขึ้น บ้านของเธอทำธุรกิจเกี่ยวกับโรงแรมและรีสอร์ท ซึ่งก็เป็นอันดับต้นๆ ของประเทศเลยก็ว่าได้ การจะไปเที่ยวที่ไหนหรือพักที่ไหนเรื่องนี้ก็ต้องยกให้แพรวยืนหนึ่งอีกเรื่อง

" ไปๆ " เฟย์ยกมือขึ้นแสดงตัวทันที ขึ้นชื่อว่าทะเลเธอถึงไหนถึงกันอยู่แล้ว

" เราไม่ว่างอ่ะดิ วันครอบครัว " ธามทำหน้าเสียดายที่ไม่สามารถร่วมทริปนี้ได้ ลูกชายหัวแก้วหัวแหวน ของนักการเมืองชื่อดังที่จะต้องไปสร้างภาพครอบครัวสุขสันต์ตามที่พ่อร้องขอแกมบังคับ

" แล้วเบลล่ะ?" ทุกสายตาหันมาจับจ้องรอคำตอบของคนตัวเล็ก ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นมือถืออยู่

" เมเบล ?" เฟย์เอ่ยเรียกย้ำๆ อีกครั้ง เพราะเห็นว่าอีกคนยังเอาแต่สนใจแต่หน้าจอมาพักใหญ่แล้ว

" ไปก็ไป กูไม่ติดอะไรอยู่แล้ว " เธอตอบโดยที่ไม่ละสายตาจากหน้าจอ แพรวจึงชะโงกหน้าเข้าไปแอบดูก่อนจะต้องเบือนหน้าหนี " ดูผู้ชายตามเคย "

" นี่เมเบล ถ้ามึงชอบแนวนี้อ่ะนะ กูจะบอกว่าเดอะแก๊งพี่ชายกูแต่ละคน หล่อๆ ทั้งเลยนะเว้ย " แพรวพูดด้วยท่าทางภาคภูมิใจ เธอเองก็หมายตาเพื่อนพี่ชายอยู่คนหนึ่งแต่ถูกพี่มิกค์ ผู้เป็นพี่ห้ามเอาไว้ตามนิสัยหวงน้องสาว

" ก็แค่ดูเฉยๆมั้ย ถึงยังไงในใจเบลก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว " เมเบลคิดถึงใบหน้าหล่อๆ และสัมผัสนุ่มลึกนั้นขึ้นมาก็พลางทำให้เธอหน้าแดงระเรื่อ แต่เพื่อนๆทั้งโต๊ะกลับส่ายหน้าไปมา เพราะผู้ชายที่เมเบลหมายถึงนั้นก็คือผู้ชายในจินตนาการคนนั้น คนที่เคยเห็นหน้าเขาแค่ครั้งเดียวแล้วเก็บเอามาเพ้อเป็นปีๆ

" ตื่นจ้ะเพื่อนรัก วันนี้แหละกูจะพามึงไปดูของจริง ผู้ชายหล่อๆ ตัวเป็นๆ รับรองว่าเมเบลจะต้องเลิกเพ้อหาเจ้าชายในฝันอย่างแน่นอน " แพรวกดปิดหน้าจอมือถือทันทีที่อ่านข้อความจากพี่ชาย ที่ใช้ให้เธอซื้อกาแฟไปให้ที่คณะ ประจบกับเพื่อนสาวตรงหน้าที่คงถึงเวลาจะต้องออกจากจินตนาการบ้าบอนั่นสักที

" ป่ะ พากูเอากาแฟไปให้พี่มิกค์หน่อย" แพรวจับแขนเมเบลให้ลุกขึ้น ก่อนจะกระชากเบาๆ ให้เดินไปทางเดียวกัน คนถูกดึงที่ยังไม่ได้เก็บกระเป๋ารวมทั้งข้าวของบนโต้ะได้แต่หันหลังกลับมามอง ธามจึงพยักหน้าเข้าใจในสิ่งที่เมเบลต้องการจะสื่อ ก่อนจะก้มลงเก็บของให้เพื่อนตามคำสั่งทางสายตา

" คิดว่าจะถูกใจคุณหนูเมเบลมั้ยว่ะธาม?"

" ไม่มีทาง "

*************************

Spoil next ep.

" นะ...นาย....เดรฟ !! "