10. แผนการ

@โรงพยาบาล

บุษยากึ่งวิ่งกึ่งเดินด้วยความรีบร้อน พอได้รับโทรศัพท์จากแม่นมว่า คุณแม่ของเธอมีอาการเวียนหัว และเป็นลมหมดสติถูกตัวนำส่งโรงพยาบาลที่ใกล้บ้าน และโรงพยาบาลก็ส่งตัวมาที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯที่รักษาตัวอยู่คือโรงพยาบาลที่พ่อของหมอรุทเพื่อนชายคนสนิทเป็นผู้อำนวยการและหมอเจ้าของไข้แม่ของบุษยาด้วย

“รุทคุณแม่บัว ฮึกๆ เป็นอะไรมากไหมทำไมคุณแม่อาการเป็นแบบนี้ล่ะ” บุษยาถามด้วยอาการสะอื้นที่สุดจะกลั้นความเป็นห่วงแม่ไม่ได้ จนสะอื้นร้องไห้ออกมาก

“ไม่ต้องห่วงนะบัว พ่อเรากำลังตรวจอยู่นะใจเย็น ๆ มาถึงโรงพยาบาลแล้ว พ่อเราเป็นอาจารย์หมอเลยนะ บัวอย่างกังวลเลยน่า” หมอหนุ่มปลอบใจพลางโอบกอดลูบหลังด้วยความห่วง 

เวลาผ่านไปเป็นเวลา นานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่สำหรับคนที่รอด้วยความห่วงใยมันช่างยาวนาน พอประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกบุษยาก็รีบลุกขึ้นเดินไปหาคุณหมอ

“คุณลุงหมอคะ คุณแม่เป็นยังไงบ้างคะ”

“ไปที่ห้องลุงดีกว่า” พร้อมกับสีหน้าที่เป็นกังวล เมื่อทั้งสามคนอยู่ในห้องประจำตำแหน่งของคุณลุงหมอ ที่เป็นส่วนตัว

 “อาการของคุณแม่หนูบัวค่อนข้างน่าเป็นห่วง ร่างกายอ่อนแอมาก จากที่ลุงประเมินสุขภาพคนไข้แล้วไม่สามารถให้คีโมได้อีกแล้ว ต่อให้เรารักษาด้วยคีโมอีกร่างกายคนไข้จะไม่ไหว ลุงอยากให้หนูบัวทำใจไว้บ้าง”

“ฮืออ ฮะอึกๆ ลุงหมอคะช่วยคุณแม่ด้วยนะคะ เสียเท่าไหร่บัวก็จะหามาจ่ายค่ารักษาให้ได้ขอแค่คุณแม่หายดี”

“มีอีกทางหนึ่งคือพาคนไข้ไปรักษาตัวที่อเมริกา เพื่อนลุงเป็นหมอผู้เชี่ยวชาญในการรักษาลู คีเมีย ต้องยอมรับว่าการแพทย์เขามีความเชี่ยวชาญมาก ถ้าหนูบัวไหวลุงจะประสานให้ ลุงจะช่วยเต็มที่ไม่ต้องกังวล”

“อเมริกาเหรอคะ แล้วค่าใช่จ่ายประมาณเท่าไหร่คะลุงหมอ”

“ลุงก็ไม่ทราบจำนวนแน่นอนขึ้นอยู่กับการรักษาของคนไข้ ถึงอย่างไรก็หลักล้าน”

อาจารย์หมอผู้เป็นถึงผอ.โรงพยาบาลถอนหายใจด้วยความหนักใจ เพราะเมตตาครอบครัวของบุษยามาตลอดทั้งพ่อ และแม่ของเธอท่านก็รับเป็นหมอประจำคนไข้เพราะลูกชายเป็นเพื่อนสนิทและขอร้องให้ช่วย อีกทั้งได้ทราบเกี่ยวกับความเป็นไปของครอบครับบุษยายิ่งเห็นใจ

“หลักล้าน!!...หนูขอเวลา..ก่อนนะคะ หนูต้องให้คำตอบลุงหมอภายในวันไหนคะ” ที่เธอถามเพราะ ลุงหมอต้องประสานกับทางโรงพยาบาลที่อเมริกาส่งประวัติคนไข้ และเรื่องค่าใช้จ่ายให้บุษยาทราบคร่าวๆ และก็ไม่รู้จะหาเงินหลายล้านบาทจากไหนได้ทัน  

@คอนโดเวลาเที่ยงคืนครึ่ง

รถของหมอรุทขับเข้าส่งหน้าคอนโดของบุษยาเนื่องจากเธออยู่เฝ้าดูอาการของคุณแม่ พอแน่ใจว่าคุณแม่หลับไปแล้วและคุณลุงหมอบอกให้กลับไปพักผ่อนแม่เธอยังปลอดภัย บุษยาถึงยอมกลับบ้านและเป็นป้าพุตตาลแม่นมของบุษยาเป็นคนเฝ้าไข้

“บัวๆ ถึงแล้ว ไหวไหมให้เราเดินขึ้นไปส่งไหม” หมอรุทปลุกเพื่อนสาวคนสนิททั้งสงสารและเป็นห่วงผู้หญิงตัวเล็กๆแต่เข็มแข็งยิ่งกว่าผู้ชายเสียอีก 

“ ฮื้ออ...ถึงแล้วเหรอ บัวเผลอหลับไป ขอบคุณมากเลยนะที่มาส่ง หมอช่วยบัวตลอดเลยเกรงใจจริงๆ บัวไปเองไม่ต้องไปส่งหรอก”

“เราเป็นเพื่อนกันนะอย่าพูดแบบนี้สิ ไปเราไปส่ง” พูดจบหมอรุทก็ลงมาเปิดประตูให้ ด้วยที่พึ่งตื่นจึงมึนหัว พอขาก้าวลงจากรถ ร่างบางเซจะล้ม”โชคดีที่หมอรุทรับไว้ได้ทัน 

“เห็นไหมไหนบอกไหว เดี่ยวเดินขึ้นไปส่งแป๊บเดียวไม่ต้องเกรงใจ เดี่ยวไปเป็นลมจะทำไงเพื่อนเรายิ่งสวยๆอึมๆอยู่” หมอรุทหยอกล้อเพื่อไม่ให้บุษยาเศร้าและเกรงใจเขาจนเกินไป 

@ภายในห้องคอนโดกันต์พิมุกต์

เมื่อได้ยินเสียงข้อความส่งมาชายหนุ่มรีบดีดตัวขึ้นหยิบมือถือมาดูข้อความที่ส่งมาเป็นภาพถ่าย และคลิปของบุษยา และหมอรุท ทั้งที่โรงพยาบาล และหน้าคอนโด ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างหัวเสียแสดงความไม่พอใจ หน้าคมขบกรามแน่นจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ

หลังจากที่หมอหนุ่มส่งบุษยาแล้วเค้าก็เดินลงมาขึ้นรถและขับออกไปใช้เวลาไปส่งไม่ถึง10 นาที

และนักสืบที่พันลภผู้ช่วยของกันต์มุกต์จ้างให้สืบเรื่องราวของบุษยาเฝ้าติดตามทั้งวันเห็นหมอหนุ่มขับรถออกไป ข้อความและรูปภาพได้ส่งให้พันลภทันที

ตี้งๆ ตี้งๆ เสียงข้อความดังขึ้นกันต์พิมุกต์เปิดอ่านแล้วก็ยกยิ้มเมื่อเห็นว่าไอ้หมอหนุ่มนั่นกลับไปแล้ว สายของผู้ช่วยหนุ่มโทรเข้าเค้ากดรับทันที

“ฮัลโลว พันลภได้เรื่องอะไรอีกไหม”

“เจ้านายครับคุณแม่ของคุณบัวป่วยอาการน่าเป็นห่วงมากครับผมคิดว่า.....เอ่ออออ”

“อะไรวะ รีบพูดมาสิ” 

“อาการน่าจะหนักมากพอสมควร คุณบัวเธอร้องไห้หนักเลย และก็ท่าทางกระวนกระวาย เฝ้าดูอาการตั้งแต่ช่วงบ่ายจนพึ่งกลับนี่แหล่ะครับ แต่ว่านักสืบของเราไม่สามารถเข้าข้อมูลไม่รู้รายละเอียด และอีกอย่างคุณหมอเจ้าของไข้ที่ยืนคุยกับคุณบัวในรูปคือผอ.โรงพยาบาล เป็นคุณพ่อของหมอรุทครับ”

“อืม! ขอบใจนายมากเดี่ยวฉันจัดการต่อเองนายจัดการเรื่องเงินให้นักสืบด้วย” หลังจากที่วางสายผู้ช่วยคนสนิท ชายหนุ่มก็โทรหาใครบางคนทันที  

“ ไอ้หมอ ฉันมีเรื่องจะให้แกช่วย” ชายหนุ่มโทรหาเพื่อนที่เป็นหมอที่อยู่โรงพยาบาลและเป็นแพทย์ประจำของคุณหญิงกาญดา 

“ ขอบใจแกมาก และเรื่องนี้ห้ามให้ใครรู้นะ แม้แต่แม่กูนะไอ้หมอ”

“เอ่อหน่า ว่าแต่แกอยากรู้ไปทำไมวะ” หมอเคนที่เป็นเพื่อนสนิทกับกันต์พิมุกต์มาตั้งแต่ ม.ต้น  แม้จะแยกย้ายไปเรียนปริญาตรีคนละสาขา แต่ก็ติดต่อกันอยู่เสมอ

“เดี่ยววันหลังฉันจะเล่าให้ฟัง แต่ฉันอยากรู้ว่าคุณน้าวดี จะรักษายังไงต่อไปแล้วค่าใช้จ่ายประมาณเท่าไหร่แกช่วยฉันได้ไหม”  

“ได้! ฉันเป็นหมอผู้ช่วยให้ผอ.เคสนี้เอง” เมื่อทราบข้อมูลจากหมอเคนแล้วกันต์พิมุกต์ก็ใช้เวลาขบคิดอยู่สักพัก แม้จะไม่ได้เจอแม่ของบุษยามาหลายปีแต่ชายหนุ่มก็ไม่ลืมว่าท่านน่ารักกับเค้าเมื่อสมัยตอนที่เทียวรับส่งบุษยาเมื่อก่อน

ในวันนั้นเมื่อราว5ปีก่อน

หลังจากที่เค้าได้ข้อความจากบุษยาถ้าหากบุษยาเป็นจังหวะที่เค้าเดินลงจากชั้น 2 เพื่อที่จะมาพบบุษยา

“แม่ครับน้องบัวมาถึงหรือยังครับ” 

“แม่เดินเล่นอยู่ตรงนี้นานแล้วไม่เห็นมีใครมาเลยนะลูก” ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรหาบุษยาแต่เขาก็ได้พบกับข้อความของบุษยาที่ส่งหาเขา กันต์พิมุกต์ทำอะไรไม่ถูกในตอนนั้นรู้สึกงง และสับสนไปหมด ทั้งเขาและบุษยาก็รักและหวังดีต่อกันมาโดยตลอด  

ชายหนุ่มจะรีบขับรถไปหาบุษยาที่บ้านแต่แม่ของเขาได้ห้ามไว้และบอกว่าไม่ต้องไปตอนนี้ และแม่จะช่วยสอบถามให้เองว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ให้ใจเย็นๆก่อน 

“แม่ไปบ้านนั้นมาแล้วไม่มีใครอยู่บ้าน และหน้าบ้านก็มีป้ายประกาศขายอยู่ แม่คิดว่าลูกทำใจเถอะหนูบัวเค้าคงไม่ได้รักลูกจริงๆ อีกอย่างในมหาลัยก็คงมีคนที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกันกับเขานะลูก” ผู้เป็นแม่พูดพลางลูบต้นแขนลูกชายพียงคนเดียวเพื่อปลอบใจ

หลังจากวันนั้นเขาเองก็ที่พยายามออกตามหาบุษยา ไปถามจากเพื่อน ๆ ที่พอจะรู้จักก็ไม่มีใครรู้ว่าครอบครัวเธอย้ายไปอยู่ที่ไหน

 ชายหนุ่มก็เสียใจอยู่นานหลายเดือน จนตัดสินใจไปเรียนต่อปริญญาโทด้านการบิหารอีกหนึ่งใบที่อังกฤษและกลับมาช่วยงานบิดาจนถึงทุกวันนี้ เมื่อคิดถึงตอนนี้ความขับแค้น ข้องใจก็พุดขึ้นมาอีก

บุษยาเธอจะได้รับรู้ถึงการรักใครสักคนถูกทิ้งมันเป็นยังไง