ตอนที่ 1

ในอดีตนานมาแล้วมีคนเคยเล่าว่าในโลกของเรามีประตูอยู่หนึ่งบานที่ถูกเก็บเป็นความลับ ประตูนั้นเป็นประตูที่เชื่อมโยงโลกอีกฝั่งที่เป็นคู่ตรงข้ามกับโลกของมนุษย์ ว่ากันว่าหลังบานประตูมีสิ่งลี้ลับมากมาย ทั้งเทพ มังกร ภูติ และปีศาจอาศัยอยู่ ซึ่งประตูนั้นเป็นประตูที่เหล่าปีศาจและเทพที่มีพลังมากเท่านั้นที่สามารถเปิดใช้เพื่อเดินทางเข้าออกระหว่างทั้งสองโลกได้ มนุษย์ธรรมดา หรือ อมนุษย์ที่ไม่ได้มีพลังมากมายถึงจะเคยพบเห็นประตูบานนั้นก็จะเห็นเป็นแค่ประตูสำหรับตกแต่งผนังธรรมดาที่ไม่สามารถเปิดออกได้ และที่สำคัญประตูบานนี้จะเคลื่อนย้ายไปที่ต่างๆตามกาลเวลาซึ่งไม่มีใครรู้ว่ามันจะวนกลับมาที่เดิมเมื่อไหร่ รู้ก็เพียงแค่ไม่ว่ายังไงประตูก็จะวนกลับมาในที่มันเคยอยู่มาแล้วราวกับว่ารอเวลาให้ผู้ที่เหมาะสมมาเปิดมันออก 

ลียง ประเทศฝรั่งเศส

เวลา 7.30น.

“ฮ้าววววว” 

เสียงคนตัวเล็กหาววอดๆ อยู่หน้ามหาลัยคาทอลิค ชื่อดังของเมืองในเขต Place Bellecour เพราะตื่นเต้นกับการที่จะได้เข้าเรียนมหาลัยที่ใฝ่ฝันถึงขนาดดรอปเรียนมาตั้งสองปีหลังจากที่เรียนจบมัธยมมาเพื่อให้ได้มาเรียนที่นี่โดยเฉพาะ เพราะว่าเป็นสถานที่ที่สำคัญที่ทำให้พ่อกับแม่ของเธอพบรักกัน ทำให้คนตัวเล็กรีบตื่นมาอาบน้ำล้างหน้าและรีบนั่งรถบัสมามหาลัยอย่างเร็วจนลืมดูเวลาเนี่ยแหละว่ามันเช้าเกินไป 

ด้วยเพราะว่าเป็นช่วงต้นเดือนตุลาคมซึ่งยังอยู่ในช่วงฤดูใบไม้ร่วงทำให้ตอนนี้ท้องฟ้ายังไม่ค่อยสว่างนัก อีกทั้งอากาศค่อนข้างเย็นทำให้ร่างบางต้องรีบเข้าไปในอาคารเรียนเพื่อทำการหลบหนาวซักหน่อย  

เมื่อเข้ามาในส่วนของมหาลัยตรงช่วงของประตูทางเข้าเป็นโดมสูงขนาบคู่กับอาคารเรียน ที่ร่างบางเคยได้มาเยือนแล้วตอนช่วงสมัครสอบเข้าที่นี่ ถัดจากทางเข้าภายในเป็นลานกว้างแบบเปิดโล่งไม่มีหลังคาด้านตรงข้ามกับทางเข้ามีอาคารเรียนแบบสมัยใหม่อยู่ ถัดไปทางขวาจะเป็นอาคารเรียนแบบเก่าที่ยังคงสไตล์ฝรั่งเศสแบบเดิมเอาไว้ ส่วนด้านหน้าอาคารสมัยใหม่ มีโต๊ะแบบม้านั่งยาววางอยู่เรียงกันสองฝั่งแบ่งเป็นทางเดินตรงกลาง เหมาะสำหรับนั่งรวมกันทำรายงานหรือพูดคุยกับเพื่อนๆยามว่าง ส่วนด้านในอาคารเรียนก็มีโต๊ะนั่งและตู้กดน้ำและขนมอัตโนมัติอยู่ด้วย ว่าแล้วฟีโลน่าก็ตัดสินใจเดินเข้าไปหลบความหนาวภายในอาคาร ซึ่งก็เห็นว่ามีคนนั่งอยู่ก่อนแล้ว 2-3  คน 

หลังจากหาที่นั่งได้ก็จัดแจงเสียบหูฟังใส่มือถือและนั่งฟังเพลงคั่นเวลาก่อนเข้าเรียน พลางนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา นี่ก็ 2 ปีแล้วที่เธอสูญเสียผู้เป็นพ่อที่เป็นที่พึ่งพิงเพียงคนเดียวของเธอไป ส่วนเรื่องของแม่นั้น พ่อเพียงแต่เล่าว่าแม่อยู่บนสวรรต์หลังจากที่คลอดเธอได้ไม่นาน ซึ่งตอนนั้นเธอก็ยังเล็กมากเลยไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรนัก แล้วที่เลือกเรียนที่มหาลัยเซนต์คาทอลิคที่นี่ก็เพราะว่า พ่อเคยเล่าว่าได้พบรักกับแม่ที่นี่เนี่ยแหละ ถึงทำให้เธออยากจะมาเรียนที่นี่มากกว่าที่อื่นๆเพราะอยากจะเห็นสถานที่ที่ทำให้พ่อกับแม่เธอรักกัน

 แหม…ก็คนอย่างเธอถึงจะอายุ 20 แล้ว แต่ก็ไม่เคยมีแฟนซักคน ไอ้คำว่าความรักเนี่ยเป็นยังไงก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าถ้าได้เจอคนที่จะมอบความรักให้แก่กันล่ะก็คงจะมีความสุขไม่น้อย และคงไม่ต้องมารู้สึกโดดเดี่ยวแบบนี้หรอก ในระหว่างที่คนตัวเล็กกำลังคิดอะไรเพลินๆอยู่นั้นเอง

จึก! จึก!

“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไร?” 

หนุ่มใหญ่ร่างท้วมในชุดสูทท่าทางมีอายุคนหนึ่งได้เข้ามาสะกิดถามสาวน้อยร่างบางจากทางด้านหลังทำให้คนตัวเล็กต้องถอดหูฟังออกเพื่อหันไปตอบคนถามผู้ที่มาถามอย่างมีมารยาท

“ชื่อ ฟีโลน่าค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ฟีโลน่าได้ตอบกลับไป

“อ๋อ คุณฟีโลน่าพอจะมีเวลานั่งดื่มกาแฟเป็นเพื่อนผมได้ไหมครับผมเป็นคนเลี้ยงเอง” เมื่อได้รับคำตอบ หนุ่มใหญ่ก็ได้เอ่ยชวนคนตัวเล็กดื่มกาแฟด้วยซะงั้น

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันดื่มกาแฟมาแล้ว ขอบคุณมากนะคะ” ฟีโลน่าบอกปฏิเสธไป

“งั้นรับโกโก้ร้อนไหมครับ โกโก้ที่นี่อร่อยนะครับ” เขาถามต่อ

“เออ...ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะเกรงใจ”ฟีโลน่าตอบพร้อมนึกในใจว่าจะเซ้าซี้อะไรนักหนาเนี่ยทั้งๆที่ปฏิเสธไปแล้วครั้งนึง

“แล้วโคล่าล่ะครับ ดื่มไหม” 

หนุ่มใหญ่ยังถามเซ้าซี้อีกรอบ จนทำให้ฟีโลน่าต้องแอบลอบถอนหายใจเบาๆ อย่างยอมแพ้กับลูกตื้อของคนตรงหน้าที่พยายามจะทำความรู้จักกับเธอผ่านเครื่องดื่มซะเหลือเกินและตอบเค้ากลับไปว่า

“โคล่าก็ได้ค่ะ”

เมื่อได้ยินคำตอบที่พอใจแล้วหนุ่มใหญ่ร่างท้วมก็รีบไปกดโคล่าที่ตู้ขายน้ำอัตโนมัติแล้วรีบเดินกับมาหาฟีโลน่าอย่างเร็วพร้อมยื่นโคล่ามาให้เธอ แล้วในตอนที่เธอรับมาแล้วนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า

“เราไม่ทักทายกันแบบฝรั่งเศสหน่อยเหรอครับ แบบว่าแก้มชนแก้มน่ะ” 

“เอ่อ... ก็ได้ค่ะ” ฟีโลน่าตอบพร้อมคิดในใจว่านี่สินะจุดประสงค์ของคนๆนี้

หลังจากทักทายกัน แล้วได้พูดคุยกันนิดหน่อย โดยส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องของคนตัวโตตรงหน้ามากกว่า แถมเวลาคุยด้วยก็ชอบเอามือมาแตะตามตัวของเธออีกต่างหาก สักพักหนุ่มร่างท้วมก็ขอตัวออกไปทำธุระ ฟีโลน่าเห็นดังนั้นก็รีบปลีกตัวหลบออกจากอาคารเรียนที่นั่งอยู่ เพราะไม่อยากคุยกับหนุ่มร่างท้วมอีกเพราะเค้าดูมีจุดประสงค์ในตัวเธอแบบแปลกๆจน เธอรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว 

เธอมองดูนาฬิกาเรื่อนใหญ่ที่ติดอยู่ที่ผนังของอาคารเรียนตอนนี้เวลา 8.30น. เองยังเหลือเวลาอีกตั้งเยอะว่าจะได้เวลาเข้าเรียน ออกไปเดินเล่นสำรวจอาคารเรียนอื่นและรอบๆก่อนดีกว่า ไม่อยากจะเจอคนโรคจิตแบบเมื่อกี้อีกแล้ว 

‘บรื๋อ~ขนลุกชะมัด’

เธอได้แต่คิดแล้วก็รีบเดินออกจากอาคารเรียนไป