ตอนที่ 2

10.00น.

กิ๊งก่อง กังก่อง 

เสียงนาฬิกาเรือนเก่าส่งเสียงก้องดังเป็นสัญญาณให้นักศึกษาเริ่มเข้าคราสเรียนตามตารางของตัวเองที่ระบุเลขห้องตามแต่วิชาไว้ให้แล้ว คนร่างเล็กรีบวิ่งขึ้นอาคารเรียนไปที่หน้าห้องเรียนของตัวเองที่มีป้ายเลขห้องตรงกับตารางสอนของตัว ซึ่งตอนนี้คนอื่นๆได้เข้าห้องเรียนไปหมดแล้ว ตรงทางเดินไม่เหลือนักศึกษาเดินอยู่ซักคนและที่สำคัญเธอก็กำลังจะเข้าเรียนสายเพราะมัวออกไปเดินเล่นเพลินไปหน่อย 

เมื่อถึงประตูหน้าห้องเรียนที่เขียนตามแผนที่ห้องที่เธอได้รับมาในวันที่ลงทะเบียนรายงานตัวนักศึกษาครั้งแรกก็ได้พบว่าประตูที่ปรากฎอยู่ตรงหน้ามี    ขนาดใหญ่กว่าตัวเธอถึงสองเท่า เป็นประตูบานไม้โอ๊คเก่าขอบบานเป็นหินอ่อนแกะเป็นลวดลายเถาวัลย์ดอกไม้ด้านบนของขอบบานถูกประดับด้วยรูปปั้นหินอ่อนรูปร่างคล้ายๆเทพปกรนัมสาวสวยที่รายล้อมไปด้วยหมู่มวลบุปผาหลายสายพันธุ์ ซึ่งก่อนที่ฟีโลน่าจะเปิดประตูก็ได้จัดแจงเช็คเสื้อผ้าหน้าผมของตัวเองให้พร้อมก่อนที่จะตัดสินใจเปิดประตูตรงหน้า

ทันใดนั้นขณะที่เธอเปิดประตูและกำลังจะก้าวผ่านธรณีประตู อยู่ๆ ก็มีลมวูบใหญ่พัดคนตัวเล็กเข้ามาภายในห้องและประตูถูกกระแทกปิดลงอย่างแรงในทันทีที่ฟีโลน่าพ้นประตูเข้ามาทำให้คนตัวเล็กสะดุ้งตัวแล้วรีบหันกลับไปมองที่ประตูอย่างสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้น และเมื่อหันกลับมามองในห้องก็พบว่ากลางห้องขนาดใหญนั้นมีเพียงแค่โต๊ะตัวที่มีเก้าอี้ตั้งอยู่หันหน้าเข้าหากันเหมือนโต๊ะสัมภาษณ์งานอย่างไงอย่างงั้นแต่เพียงดูโบราณกว่า รอบๆห้องมีแต่ชั้นหนังสือวางเรียงรายเต็มไปหมด ดูยังไงก็ไม่ใช่ห้องเรียนแน่ๆ เพราะเธอไม่ได้ลงสมัครเรียนแบบตัวต่อตัวและ ที่มหาลัยนี้ก็คงไม่มีคราสเรียนแบบส่วนตัวเช่นกัน ในระหว่างที่กำลังสงสัยกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นก็มีเสียงทุ่มๆ ของผู้ชายดังขึ้นมาทางหลังตู้หนังสือบานหนึ่ง 

“นั่นใครน่ะ?” 

เขาถามขึ้นมาพร้อมเดินออกมาจากหลังชั้นหนังสือบานนั้น

คนร่างสูงที่ปรากฎตรงหน้าฟีโลน่า เป็นชายหนุ่มหน้าตาคมเข้มและหล่อเหลา ผิวขาวแต่ไม่ถึงกับซีด ดวงตาสีดำประกายเทาน่าค้นหา ผมสีดำสั้นแต้มขาวประปลาย บ่งบอกถึงความมีอายุของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี เธอคิดว่าเขาน่าจะเป็นคนที่มีอายุเยอะแล้วดูจากการแต่งกายที่เนี๊ยบแลดูเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ แต่ว่ายังดูหล่ออยู่เลย ทำไมถึงเป็นคนแก่ที่ดูดีแบบนี้เนี่ยต่างกับชายร่างท้วมที่เธอเจอก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำ

“เธอเป็นใคร แล้วมาทำอะไรที่นี่” 

เขาถามย้ำเพราะร่างบางตรงหน้าเอาแต่จ้องหน้าเขาเขม็งไม่ตอบคำถามซักที และเขาก็ไม่เคยพบเห็นคนตัวเล็กตรงหน้ามาก่อน

“เอ่อหนู ชื่อฟีโลน่า อะเนโมเน่ค่ะ พอดีหนูกำลังจะเข้าห้องเรียน ว่าแต่นี่ใช่ห้องสำหรับเรียนวิชาออกแบบวิจิตรศิลป์หรือเปล่าคะ”

เมื่อโดนถามย้ำ ฟีโลน่าก็หลุดจากภวังค์ของตัวเอง แล้วรีบตอบออกไป ทำให้ตรงหน้าทำหน้าฉงนพร้อมทั้งค่อยๆเดินเข้ามาทางเธอช้าๆ จนกระทั่งได้กลิ่นไอพลังบางอย่างที่หอมหวานมาจากตัวเธอทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเธอไม่ใช่คนของที่นี่และเป็นมนุษย์ เพียงแต่มีบางอย่างที่พิเศษออกไป คล้ายกับใครบางคนที่เค้ารู้จักมาเมื่อนานมาแล้ว 

“ที่นี่ไม่ใช่ห้องเรียน เธอเข้ามาที่นี่ได้อย่างไรกัน?”

บุรุษตรงหน้าเริ่มตอบและตั้งคำถามอีกครั้ง ในครั้งนี้ฟีโลน่าได้ทำหน้ามุ่ยคิ้วชนเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจในคำถามที่ได้ยิน 

‘ก็เธอเปิดประตูเข้ามาในห้องก็เห็นๆอยู่ จะให้เธอตอบไปว่ายังไงล่ะ ใช่ว่าเธอหายตัวแวบเหมือนนักมายากล เข้ามาที่นี่ซะเมื่อไหร่’  

“รู้แล้วล่ะว่าเธอเปิดประตูเข้ามา ว่าแต่เธอรู้มั้ยเนี่ยว่าที่นี่คือที่ไหน?” 

ชายหนุ่มตรงหน้าส่ายหัวอย่างหน่ายๆ ก่อนจะตอบกลับฟีโลน่าไป พร้อมกับมองไปที่คนตัวเล็กเหมือนเข้าใจความคิดของเธออย่างทะลุปลุโปร่ง

“แล้วคุณล่ะคือใคร ชื่ออะไร มาถามนู่นถามนี่แล้วไม่เห็นจะแนะนำตัวเลย ไม่ถือว่าเสียมารยาทไปหน่อยเหรอคะ” 

ฟีโลน่าถามกลับไปอย่างลืมตัวว่าตัวเองอายุน้อยกว่า ก็ทำไงได้เขาถามนู่นนี่จู้จี้จุกจิก แต่ไม่เห็นแนะนำตัวเองให้รู้ซักที เอาแต่ตั้งคำถามแปลกๆอยู่ได้ 

“ฉันชื่อ ออทัส แอนาทอส เป็นผอ.ของมหาลัยเซนต์เดม่อน”

เขาเริ่มแนะนำตัวให้ฟีโลน่าได้รู้จัก 

“เซนต์เดม่อน? แต่ที่นี่ไม่ใช่มหาลัยเซนต์คาทอลิคเหรอคะ”

ฟีโลน่าถามกลับทันทีที่ได้ยินคำตอบ พร้อมนึกย้อนกลับไปว่า  

‘เธอเดินเข้ามาผิดที่เหรอ เอ๊ะ? ก็ไม่นี่นาเธอไม่ได้เดินเข้ามาผิดที่แน่ๆป้ายมหาลัยออกจะใหญ่จะดูผิดไปได้อย่างไรล่ะ’