Se connecterเมื่อเรออนพูดจบร่างของเจ้าหมาตัวโตก็ค่อยแปลเปลี่ยนเป็นผู้ชายผิวสีแทน ขนที่เป็นสีน้ำตาลไหม้อันเป็นเอกลักษณ์ก็เปลี่ยนเป็นผมยาวประบ่า มัดเป็นจุกแบบลวกๆ แต่แฝงไปด้วยความมีสเน่ห์ ชายคนนี้มีดวงตาสีทองอร่ามแลดูเจ้าเล่ห์และทะเล้นนิดๆ เหมือนกับพวกคาสโนว่าล่าสาวก็ไม่ปานต่างกลับเรออนที่มีสายตาคมกริบดูเย็นชา
“ฮ่าๆๆๆ สวัสดียัยตัวเล็ก เธอที่มันกลิ่นน่ากินชะมัดเลยรู้ตัวรึเปล่า ว่าแต่เธอเป็นใครมาจากไหนกันล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ”
แฟรงค์พูดพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ฟีโลน่าและใช้ปลายจมูกค่อยๆ สูดดมกลิ่นหวานตรงซอกคอขาวๆ ของคนตัวเล็กพลางเลียดลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง จนทำให้ร่างบางช็อกจนตัวแข็งทื่อกับการกระทำของผู้ชายตรงหน้าไปซะแล้ว ยิ่งไม่มีภูมิคุ้มกันพวกผู้ชายอยู่ด้วย
เรออนที่เห็นอย่างนั้นก็ลากเจ้าเพื่อนตัวดีให้ออกห่างจากฟีโลน่า เพื่อที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เจ้าหมาป่าคนสนิทฟังว่า ยัยคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นใคร มาจากไหน ก่อนที่เพื่อนของเขาจะทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ เพราะเขาเองก็ต้องคุมสติของตัวเองอย่างยากลำบากเหมือนกันในตอนที่พบฟีโลน่าครั้งแรก เด็กบ้าอะไรก็ไม่รู้ หอมชะมัด
ส่วนบุรุษหมาป่าที่ได้รู้เรื่องจากคู่หูตัวเย็นของเขาก็พยักหน้าเข้าใจถึงสถานการณ์ตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เพราะเห็นด้วยว่าสาวร่างน้อยตรงหน้าเขามันน่าจับกดมากขนาดไหน นี่เขาแค่เลียไปนิดหน่อยก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ แต่กลับจะต้องมาอยู่ด้วยกันและต้องคอยปกป้องอีก เขาจะอัดอั้นตายไหมเนี่ย
“เอาล่ะ มาแนะนำตัวกันก่อน ฉันชื่อเรออน แซงค์วล๊าด เป็นประธานสภามหาลัย เซนต์เดม่อน ส่วนหมอนี่คือ แฟรงค์ ไลเคนโทร เป็นรองประธาน และอย่างที่เห็นๆอยู่ มันเป็นมนุษย์หมาป่า หวังว่าเธอคงไม่กลัวปีศาจอย่างเราล่ะ เพราะว่าเราคงได้อยู่ร่วมกันอีกนานเลย”
เรออนเริ่มบทสนทนาแรกหลังจากอธิบายเรื่องราวให้คู่หูของเค้าฟังเรียบร้อยแล้ว
“อือ กะ ก็...ไม่กลัวหรอกตราบใดที่พวกนายไม่คิดจะกินฉันนะ ฉันชื่อฟีโลน่า อะเนโมเน่ เรียกสั้นๆว่า เฟลอร์ ก็ได้ปกติเพื่อนๆ ฉันมักเรียกแบบนี้ ว่าแต่ถ้าแฟรงค์เป็นมนุษย์หมาป่า แล้วนายล่ะเรออน เออ... เป็น(ตัว)อะไร?” ฟีโลน่าถามกลับไปยังเรออนอย่าง กล้าๆกลัวๆ
“หึ อยากรู้เหรอยัยดอกไม้ว่าฉันเป็นตัวอะไร”
เรออนเมื่อได้ยินคำถาม ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนจากสีเงินมันวาว กลายเป็นสีแดงทับทิมสดสวย พร้อมกับค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็ก พลางโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ และกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กว่า
“ฉัน เป็น แวม ไพร์”
เมื่อพูดจบประโยค เรออนก็ฉวยโอกาสเลื่อนหน้าลงไปขบเบาๆ ที่ซอกคอขาวๆ ของร่างบางราวกับหยอกล้อ ฟีโลน่าที่ตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มก็รีบผลักเขาออก และเอามือกุมคอไว้ซะแน่นทันทีพลางถอยหลังไปให้ห่างจากคนตรงหน้า
“ทะ ทำอะไรน่ะ ตาบ้า” เฟลอร์ตะโกนเสียงดังไม่พอใจ ใครจะไปนึกเห็นหน้านิ่งๆ แต่กลับทำเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย ฮึ้ย~
“ฮ่าๆๆๆ เฮ้ย!!เร มีคนกล้าผลักแกด้วยหว่ะแถมยังว่าแกว่าบ้าอีก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ยัยตัวเล็กนี่เป็นคนน่าสนใจจริงๆ”
แฟรงค์ถึงกลับหัวเราะลั่นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเย็นของเค้าแกล้งยัยตัวเล็ก จนมีปฏิกริยาต่อต้านเพื่อนของเค้าออกมาอย่างชัดเจน
ก็ปกติน่ะเพื่อนเขาฮอตจะตาย ไม่ว่าสาวเล็ก สาวใหญ่ ภูติผีเพศเมียตนใดก็ต่างอยากให้เพื่อนเขา ดื่มเลือดหรือสละร่างให้กันทั้งนั้นไม่เห็นมีใครจะถอยหนีซักคน มีแต่ก็เจ้าตัวเองเนี่ยแหละที่ดื่มแต่เลือดของที่ตระกูลใหญ่ส่งมา และคอยจะปฏิเสธสาวๆ ที่เข้ามาเสนอตัวให้ เพราะว่ามันเป็นพวกบกพร่องเรื่องอารมณ์ทางเพศ ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นหมอนี่มีอะไรกับสาวคนไหนเลย แม้กระทั่งจะหยอกเล่นก็ไม่เคยที่จะได้เห็น แต่กลับเข้าไปหยอกคนตัวเล็กเล่นซะงั้น
เรออนที่เห็นปฏิกริยาของคนตัวเล็กก็เกิดอาการเหวอเล็กน้อย แต่ก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมานิ่งเรียบตามเดิมก่อนที่ฟีโลน่าจะสังเกตเห็น พร้อมยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจที่เจ้าเพื่อนหมาของเขาพูดแขวะ
“แค่หยอกเล่นน่ะ แต่ถ้าเธอไม่เลิกส่งกลิ่นก็ไม่แน่ฉันอาจจะทำมากกว่านั้นก็ได้ ส่วนแกไอแฟรงค์หยุดหัวเราะได้ละ ไม่ตลก รีบพายัยดอกไม้นี่ไปดูห้องพักก่อนเหอะจะได้ไปเตรียมงานอย่างอื่น”
เรออนพูดราวกลับเหน็บแนม ทำให้ฟีโลน่ารีบยกแขนตัวเองขึ้นมาดมทันทีว่าตัวเธอมีกลิ่นเหม็นเหรอ วันนี้ทั้งวันมีแต่คนพูดถึงเรื่องกลิ่นกับเธอ
“อย่าสนใจไอ้เรมันเลย เธอน่ะหอมน่า...จะตาย ป่ะๆไปดูห้องกัน” แฟรงค์เดินเข้ามาปลอบร่างบาง พร้อมจูงมือฟีโลน่าไปดูห้องพักของเธอ แต่เธอก็ดึงมือออก และเดินตามหลังแฟรงค์แทน นี่ก็อีกคนคิดแต่จะงาบเธออย่างเดียว เฮ้อ~
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับความฝัน วันที่เรออนและแฟรงค์รอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็ได้มาถึง ณ บริเวณหน้าห้องคลอดที่ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษในคฤหาสน์ของพวกเขา สองว่าที่คุณพ่อก็ยังคงเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“นานเกินไปแล้วนะ นานเกินไปแล้ว” แฟรงค์พูดพึมพำกับตัวเองเป็นรอบที่ร้อย “ทำไมถึงนานขนาดนี้! มีอะไรเกิดขึ้นข้างในรึเปล่า!”“ใจเย็นก่อนสิ” เรออนพยายามปลอบ แต่ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดไม่ต่างกัน “หมอบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับครรภ์แฝด”“แต่หมอเป็นปีศาจ...แล้วฟีโลน่าเป็นเทพครึ่งมนุษย์! จะเอาอะไรมาเป็นปกติเล่า!”อุแว้ อุแว้!ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มเถียงกันอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงร้องของทารกพร้อมกับประตูห้องคลอดก็ถูกเปิดออก หมอปีศาจเดินออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส“ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับ!” หมอประกาศก้อง “คุณนาย...คลอดแล้วขอรับ! ได้ลูกแฝด ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง!”สิ้นคำประกาศนั้น เรออนและแฟรงค์ก็ถึงกับยืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ความดีใจทั้งหมดจะพุ่งพล่านเข้าสู่หัวใจ พวกเขาโผเข้ากอดหมอด้วยความดีใจอย่างลืมตัว“พวกฉันเข้าไปดูนางได้หรือยัง!” แฟรงค์ถามอย่างร้อนรน“ใจเย็นๆ ก่อนขอรับ” หมอกล
ในทุกๆ เช้าหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคอยเริ่มภารกิจผลิตทายาทตัวน้อย เรออนและแฟรงค์จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามเดิมๆ ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง“วันนี้...รู้สึกแปลกๆ บ้างรึเปล่า”และทุกครั้ง ฟีโลน่าก็จะส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มขบขันเสมอ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง...คำตอบของนางได้เปลี่ยนไป“ก็...นิดหน่อยค่ะ” นางตอบเสียงอ่อยขณะที่นั่งอยู่บนเตียง “รู้สึก...เหนื่อยกว่าปกติ แล้วก็เวียนหัวนิดหน่อยด้วย”เพียงได้ยินแค่นั้น เรออนและแฟรงค์ก็หันขวับมามองหน้ากันทันที ความกังวลฉายชัดขึ้นมาในแววตาของพวกเขาทั้งสอง“เวียนหัวเหรอ!” แฟรงค์พูดขึ้นอย่างร้อนรน “เป็นอะไรมากรึเปล่า!” “ฉันว่าเราควรตามหมอมาดูอาการของฟีโลน่าเดี๋ยวนี้ละ” เรออนกล่าวสรุปอย่างเด็ดขาดไม่รอช้า พวกเขาทั้งสองก็รีบไปตามหมอปีศาจคนเดิมมาทันที และหลังจากที่ทำการตรวจอย่างละเอียดแล้วนั้น...หมอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุด“ขอแสดงความยินดีด้วยเป็นอย่างยิ่ง” หมอปีศาจกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “คุณนาย...ตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว...และดูเหมือนว่าจะเป็นครรภ์แฝดด้วยขอรับ!”วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเรออนและแฟรงค์ก็สว่างไสวขึ้นมาในทันที พวกเขาโผเข้า
หลังจากผ่านพ้นเรื่องวุ่นๆ ไปได้ บรรยากาศในคฤหาสน์ริมทะเลสาบก็กลับมาอบอวลไปด้วยความรักและความเข้าใจอีกครั้ง และเมื่อฟีโลน่าได้หายจากอาการปวดท้องและอารมณ์ที่แปรปรวน รวมถึงไม่มีเลือดระดูนางจนกลับมาเป็นปกติแล้วนั้นปฏิบัติการ “ปั๊มทายาท” ก็ได้เริ่มต้นขึ้นค่ำคืนแรกหลังจากที่ร่างบางเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังจะเข้านอน ก็ต้องพบกับภาพของสองสามีที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ลุกโชนราวกับสัตว์ป่าที่อดอยากมานานหลายวัน จนฟีโลน่ารู้สึกประหม่ากับสายตาที่จดจ้องมา“เอ่อ...มีอะไรรึเปล่าคะ” ร่างบางถามเสียงสั่น พลางกระชับเสื้อคลุมนอนให้แน่นขึ้น“วันนี้ประจำเดือนหมดแล้วใช่ไหม ยัยตัวเล็ก” แฟรงค์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เขายิ้มเจ้าเล่ห์พลางตบที่นอนข้างๆ เป็นเชิงเชื้อเชิญ“ไหนๆ คุณหมอก็ได้บอกว่าร่างกายของเธอพร้อมสำหรับการมีเจ้าตัวน้อยแล้ว”“คืนนี้...” เรออนกล่าวเสริม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความต้องการ “พวกเราจะปรนนิบัติเธอจนกว่าจะมีทายาทตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในบ้านหลังนี้เลยดีไหม”ร่างบางที่ได้ยินความปรารถนาของสามีทั้งสองก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปจูบที่ริมฝีปากของเรออนและแฟรงค์สลับกั
หลังจากร่างบางอธิบายอาการของตัวเองให้สามีทั้งฟังแล้วก็เดินเข้าไปนอนพักในห้อง และปล่อยให้บุรุษทั้งสองนั่งคิดวิเคราะห์ถึงอาการที่แปลกไปของคนรักแล้วนั้น พวกเขาก็มีความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในหัว...อาการคลื่นไส้...อารมณ์แปรปรวน?ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ประกายแห่งความตื่นเต้นและความยินดีอย่างสุดขีดก็ปรากฏขึ้นในแววตาของพวกเขาทันที“หรือว่า...” แฟรงค์พูดเสียงสั่น“ต้องใช่แน่ๆ” เรออนกล่าวสรุป แม้จะพยายามเก็บอาการ แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ไม่อาจซ่อนเร้นความสุขไว้ได้ “ท้องแล้ว”ความคิดนั้นทำให้หัวใจของพวกเขาทั้งสองพองโตจนแทบจะระเบิด พวกเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน! แต่แล้วความตื่นเต้นก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลเมื่อนึกถึงเลือดที่เห็นเมื่อเช้าที่ผ่านมา“แต่เลือดนั่น...มันจะเป็นอันตรายรึเปล่า” แฟรงค์ถามอย่างร้อนใจ“ข้าก็ไม่แน่ใจ...เราควรจะปรึกษาผู้ใหญ่”ไม่รอช้า ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปหยิบลูกแก้วสื่อสารของตัวเองทันทีแฟรงค์ติดต่อหาท่านหญิงเอลาร่า มารดาของตนด้วยความตื่นเต้น “ท่านแม่! ท่านแม่! ข้ามีข่าวดีจะบอก! ฟีโลน่านางท้องแล้วขอรับ!”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างยินดีของท่านหญิงเอลาร่าจะด
หลายเดือนผ่านไปหลังจากพิธีวิวาห์ของทั้งสามคนได้ถูกกล่าวขานว่ายิ่งใหญ่และอลังการที่สุดในรอบสหัสวรรษ ชีวิตของพวกเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในคฤหาสน์หลังงามริมทะเลสาบที่ออทัสได้มอบให้เป็นของขวัญในวันแต่งงานเช้าวันหนึ่ง ฟีโลน่าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากทุกวัน ร่างกายที่เคยเบาสบายกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างประหลาด และที่สำคัญคือความรู้สึกปวดหน่วงๆ ที่บริเวณท้องน้อยซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ“อื้อ...” นางครางออกมาเบาๆ พลางขมวดคิ้ว“เป็นอะไรไป ยัยตัวเล็ก” เสียงทุ้มๆ ของแฟรงค์ที่นอนกอดนางอยู่จากด้านหลังดังขึ้นอย่างงัวเงีย เขาใช้จมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอของนางอย่างออดอ้อน“ไม่รู้สิ...รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย”ร่างบางพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่แล้วความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นริ้วขึ้นมาที่ท้องน้อยจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด และเมื่อนางก้มลงมองที่ผ้าปูที่นอนสีขาว ก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจคราบสีแดงสดหย่อมเล็กๆ ปรากฏอยู่บนนั้น…“!!!”นางสะดุ้งตัวแรงทันทีที่เห็นคราบเลือดนั้นจนแฟรงค์ที่กำลังเคลิ้มๆ อยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นเต็มตา ขณะที่เรออนที่นอนอยู่อีกฝั่งก็ลืมตาขึ้นมามองอย่างสงสั
เมื่อประตูห้องรับรองถูกปิดลง แฟรงค์ก็เป็นคนแรกที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น “ฮ่าๆๆๆ! สะใจชะมัด! เมื่อกี้ท่านได้เห็นหน้าท่านพ่อกับท่านแม่ของพวกเราไหม! ซีดเป็นไก่ต้มเลย!”เรออนที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้จะไม่ได้แสดงท่าทีลิงโลดเท่า แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากก็บ่งบอกได้ถึงความพึงพอใจอย่างที่สุด เขามองไปยังออทัสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและขอบคุณอย่างสุดซึ้งทว่าฟีโลน่ากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น นางมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดและเกรงใจ นางค่อยๆ เดินเข้าไปหาออทัสที่ยืนมองนางอยู่ด้วยสายตาที่อ่อนโยน “คุณออทัส...เอ่อ...คุณพ่อคะ” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้ท่านต้องลำบาก”ออทัสหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นมือมาลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดู การกระทำนั้นอบอุ่นและคุ้นเคยราวกับที่บิดาผู้ล่วงลับเคยทำให้นางเสมอ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก เด็กน้อย” เขากล่าว “เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย ความรักไม่ใช่สิ่งที่ผิด และการซื่อสัตย์ต่อหัวใจของตัวเองก็เช่นกัน”เขาจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของนาง “เจ้ามีนิสัยที่ตรงไปตรงมาและกล้าหาญเหมือนแม่ของเจ้านัก...นั่นคือสิ่งที่ข้าชื่นชม”“จากนี้ไป...จงจำไว้ให้ดี ฟีโ







