ตอนที่ 7

เมื่อเรออนพูดจบร่างของเจ้าหมาตัวโตก็ค่อยแปลเปลี่ยนเป็นผู้ชายผิวสีแทน ขนที่เป็นสีน้ำตาลไหม้อันเป็นเอกลักษณ์ก็เปลี่ยนเป็นผมยาวประบ่า มัดเป็นจุกแบบลวกๆ แต่แฝงไปด้วยความมีสเน่ห์ ชายคนนี้มีดวงตาสีทองอร่ามแลดูเจ้าเล่ห์และทะเล้นนิดๆ เหมือนกับพวกคาสโนว่าล่าสาวก็ไม่ปานต่างกลับเรออนที่มีสายตาคมกริบดูเย็นชา

“ฮ่าๆๆๆ สวัสดียัยตัวเล็ก เธอที่มันกลิ่นน่ากินชะมัดเลยรู้ตัวรึเปล่า ว่าแต่เธอเป็นใครมาจากไหนกันล่ะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ ” 

แฟรงค์พูดพลางโน้มตัวเข้าไปใกล้ฟีโลน่าและใช้ปลายจมูกค่อยๆ สูดดมกลิ่นหวานตรงซอกคอขาวๆ ของคนตัวเล็กพลางเลียดลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเอง จนทำให้ร่างบางช็อกจนตัวแข็งทื่อกับการกระทำของผู้ชายตรงหน้าไปซะแล้ว ยิ่งไม่มีภูมิคุ้มกันพวกผู้ชายอยู่ด้วย

เรออนที่เห็นอย่างนั้นก็ลากเจ้าเพื่อนตัวดีให้ออกห่างจากฟีโลน่า เพื่อที่จะอธิบายเรื่องทั้งหมดให้เจ้าหมาป่าคนสนิทฟังว่า ยัยคนตัวเล็กตรงหน้าเป็นใคร มาจากไหน ก่อนที่เพื่อนของเขาจะทำอะไรเกินเลยไปมากกว่านี้ เพราะเขาเองก็ต้องคุมสติของตัวเองอย่างยากลำบากเหมือนกันในตอนที่พบฟีโลน่าครั้งแรก เด็กบ้าอะไรก็ไม่รู้ หอมชะมัด

ส่วนบุรุษหมาป่าที่ได้รู้เรื่องจากคู่หูตัวเย็นของเขาก็พยักหน้าเข้าใจถึงสถานการณ์ตรงหน้าพลางกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก เพราะเห็นด้วยว่าสาวร่างน้อยตรงหน้าเขามันน่าจับกดมากขนาดไหน นี่เขาแค่เลียไปนิดหน่อยก็แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้วนะ แต่กลับจะต้องมาอยู่ด้วยกันและต้องคอยปกป้องอีก เขาจะอัดอั้นตายไหมเนี่ย 

“เอาล่ะ มาแนะนำตัวกันก่อน ฉันชื่อเรออน แซงค์วล๊าด เป็นประธานสภามหาลัย เซนต์เดม่อน ส่วนหมอนี่คือ แฟรงค์ ไลเคนโทร เป็นรองประธาน และอย่างที่เห็นๆอยู่ มันเป็นมนุษย์หมาป่า หวังว่าเธอคงไม่กลัวปีศาจอย่างเราล่ะ เพราะว่าเราคงได้อยู่ร่วมกันอีกนานเลย” 

เรออนเริ่มบทสนทนาแรกหลังจากอธิบายเรื่องราวให้คู่หูของเค้าฟังเรียบร้อยแล้ว

“อือ กะ ก็...ไม่กลัวหรอกตราบใดที่พวกนายไม่คิดจะกินฉันนะ ฉันชื่อฟีโลน่า อะเนโมเน่ เรียกสั้นๆว่า เฟลอร์ ก็ได้ปกติเพื่อนๆ ฉันมักเรียกแบบนี้ ว่าแต่ถ้าแฟรงค์เป็นมนุษย์หมาป่า แล้วนายล่ะเรออน เออ... เป็น(ตัว)อะไร?” ฟีโลน่าถามกลับไปยังเรออนอย่าง กล้าๆกลัวๆ

“หึ อยากรู้เหรอยัยดอกไม้ว่าฉันเป็นตัวอะไร” 

เรออนเมื่อได้ยินคำถาม ดวงตาของเขาเริ่มเปลี่ยนจากสีเงินมันวาว กลายเป็นสีแดงทับทิมสดสวย พร้อมกับค่อยๆ ก้าวเท้าเข้าไปหาคนตัวเล็ก พลางโน้มหน้าเข้าไปใกล้ๆ  และกระซิบข้างหูของคนตัวเล็กว่า 

“ฉัน เป็น แวม ไพร์” 

เมื่อพูดจบประโยค เรออนก็ฉวยโอกาสเลื่อนหน้าลงไปขบเบาๆ ที่ซอกคอขาวๆ ของร่างบางราวกับหยอกล้อ ฟีโลน่าที่ตกใจกับการกระทำของชายหนุ่มก็รีบผลักเขาออก และเอามือกุมคอไว้ซะแน่นทันทีพลางถอยหลังไปให้ห่างจากคนตรงหน้า  

“ทะ ทำอะไรน่ะ ตาบ้า” เฟลอร์ตะโกนเสียงดังไม่พอใจ ใครจะไปนึกเห็นหน้านิ่งๆ แต่กลับทำเรื่องแบบนี้ได้หน้าตาเฉย ฮึ้ย~

“ฮ่าๆๆๆ เฮ้ย!!เร มีคนกล้าผลักแกด้วยหว่ะแถมยังว่าแกว่าบ้าอีก ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ยัยตัวเล็กนี่เป็นคนน่าสนใจจริงๆ” 

แฟรงค์ถึงกลับหัวเราะลั่นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเย็นของเค้าแกล้งยัยตัวเล็ก จนมีปฏิกริยาต่อต้านเพื่อนของเค้าออกมาอย่างชัดเจน 

ก็ปกติน่ะเพื่อนเขาฮอตจะตาย ไม่ว่าสาวเล็ก สาวใหญ่ ภูติผีเพศเมียตนใดก็ต่างอยากให้เพื่อนเขา ดื่มเลือดหรือสละร่างให้กันทั้งนั้นไม่เห็นมีใครจะถอยหนีซักคน มีแต่ก็เจ้าตัวเองเนี่ยแหละที่ดื่มแต่เลือดของที่ตระกูลใหญ่ส่งมา และคอยจะปฏิเสธสาวๆ ที่เข้ามาเสนอตัวให้ เพราะว่ามันเป็นพวกบกพร่องเรื่องอารมณ์ทางเพศ ตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นหมอนี่มีอะไรกับสาวคนไหนเลย แม้กระทั่งจะหยอกเล่นก็ไม่เคยที่จะได้เห็น แต่กลับเข้าไปหยอกคนตัวเล็กเล่นซะงั้น 

เรออนที่เห็นปฏิกริยาของคนตัวเล็กก็เกิดอาการเหวอเล็กน้อย แต่ก็เปลี่ยนสีหน้ากลับมานิ่งเรียบตามเดิมก่อนที่ฟีโลน่าจะสังเกตเห็น พร้อมยักไหล่ทำเป็นไม่สนใจที่เจ้าเพื่อนหมาของเขาพูดแขวะ

“แค่หยอกเล่นน่ะ แต่ถ้าเธอไม่เลิกส่งกลิ่นก็ไม่แน่ฉันอาจจะทำมากกว่านั้นก็ได้ ส่วนแกไอแฟรงค์หยุดหัวเราะได้ละ ไม่ตลก รีบพายัยดอกไม้นี่ไปดูห้องพักก่อนเหอะจะได้ไปเตรียมงานอย่างอื่น” 

เรออนพูดราวกลับเหน็บแนม ทำให้ฟีโลน่ารีบยกแขนตัวเองขึ้นมาดมทันทีว่าตัวเธอมีกลิ่นเหม็นเหรอ วันนี้ทั้งวันมีแต่คนพูดถึงเรื่องกลิ่นกับเธอ

“อย่าสนใจไอ้เรมันเลย เธอน่ะหอมน่า...จะตาย ป่ะๆไปดูห้องกัน” แฟรงค์เดินเข้ามาปลอบร่างบาง พร้อมจูงมือฟีโลน่าไปดูห้องพักของเธอ แต่เธอก็ดึงมือออก และเดินตามหลังแฟรงค์แทน นี่ก็อีกคนคิดแต่จะงาบเธออย่างเดียว เฮ้อ~