LOGINระหว่างนั้นเองด้านนอกอาคาร
หลังจากที่ออทัสไล่ฟีโลน่าเข้าไปในห้องพัก เขาก็ชวน เรออนออกมาคุยตรงส่วนกลางของอาคารหอพัก เพื่ออธิบายถึงเรื่องราวของคนตัวเล็กที่เขาพามา
“ท่านออทัส มีอะไรจะอธิบายก็รีบๆ พูดมา เราไม่เชื่อหรอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นลูกของท่าน เพราะกลิ่นของเธอนั้นแปลกมาก แถมหอมมากอีกต่างหาก ท่านไปเก็บยัยตัวเล็กนั่นมาจากไหนกันแน่”เรออนเปิดประเด็นขึ้นทันที
“ก็กำลังจะบอกอยู่นี่ไง ไฉนเจ้าใจร้อนอย่างนี่ล่ะเนี่ย ไม่ใช่ว่ากายอันเย็นชืดนั้นจะทำให้ใจเจ้าเย็นด้วยรึ บุตรของผู้เป็นอมตะ แต่เจ้าก็เก่งนะที่รู้ว่าไม่ใช่ลูกของข้า ขนาดข้าให้เครื่องรางกับเด็กคนนั้นเพื่อกลบกลิ่นหอมๆ นั้นแล้วเชียว” ออทัสแขวะกลับก่อนที่จะพูดต่อ
“แต่ก็เพราะกลิ่นหอมๆ นั่นแหละที่ต้องทำให้นำเด็กคนนั้นมาฝากไว้ที่นี่ เธอมาจากอีกฝั่งของประตูและที่สำคัญเธอก็เป็นมนุษย์ ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอเปิดมันได้อย่างไร รู้แค่ว่าเด็กคนนี้มีกลิ่นอายคล้ายๆกับ... เฮ้อ~ ช่างเถอะๆ เอาเป็นว่าฉันฝากให้คุ้มครองเธอด้วยในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ในระหว่างนี้ก็ให้เด็กคนนี้เรียนที่นี่และพักอยู่กับพวกนายสองคนไปก่อน และจำไว้ด้วยว่าเธอนั่นพิเศษมากอย่าได้ให้ปีศาจ หรือภูติตนไหนรู้เด็ดขาดว่าเธอมาจากอีกฝั่งของประตู ไม่งั้นเธอคงไม่เหลือซากแน่ๆ คงโดนรุมทึ้งเฉกเช่นอาหารอันโอชะ ซึ่งพวกนายจะทำอย่างไรก็ได้เพื่อปกป้องเด็กคนนี้ให้ปลอดภัยจากพวกนั้น ซึ่งฉันคิดว่าคงมีวิธีอยู่สินะ” ทันทีที่ออทัสพูดจบเรออนก็โวยวายขึ้นมาทันที
“ห๊ะ! ท่านว่ายังไงนะ มนุษย์? แล้วยังเอามาฝากไว้ที่พวกเราเนี่ยนะ แถมยังจะให้เข้าเรียนที่นี่อีก ท่านก็รู้ว่าเรากินอะไรเป็นอาหารถึงแม้ว่าเราเองจะไม่เคยดื่มเลือดมนุษย์ และถึงจะมีวิธีช่วยกลบกลิ่นของเธอจากปีศาจอื่นก็เถอะ แต่นี่มันบ้าเกินไปแล้ว”
“เอาน่าๆ ฉันรู้ว่านายทำได้ พวกนายต่างจากปีศาจตัวอื่นๆ มาก ฉันเห็นพวกนายมาตั้งแต่เด็กๆ นะ พวกนายสองคนเป็นผู้ที่มีความอดกลั้นสูงที่สุดแล้ว ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าพวกนายเป็นยังไง ช่วยฉันหน่อยละกันหากรู้ว่าประตูนั้นเวียนกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะรีบส่งเธอกลับไปยังฝั่งเดิมโดยเร็ว เพื่อไม่ให้เป็นภาระของพวกนายอีก ตกลงมั้ย”
ออทัสพยายามพูดให้คนตรงหน้าใจเย็นลง
“ก็ได้ แต่เราไม่รับปากท่านหรอกนะ เอาเป็นว่าจะพยายามละกัน”
เรออนตอบกลับอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะยังไงคนตรงหน้าเคยก็เป็นผอ.ของมหาลัยที่เขาอาศัยอยู่แถมยังเป็นผู้คุมกฎอีกต่างหาก
“อื้มๆ เอาเถอะๆ ฉันขอฝากเธอด้วยละกัน แล้วอย่าลืมอธิบายให้เจ้าแฟรงค์มันฟังด้วยล่ะ ขานั้นคงเข้าใจอะไรง่ายเหมือนกับนายน่ะแหละ หลังจากนี้เดี๋ยวฉันจะจัดเตรียมพวกเสื้อผ้าของฟีโลน่าไว้ให้ เพราะเธอมาตัวเปล่า ส่วนเรื่องเข้าเรียนฉันก็จะจัดการให้เข้าเรียนห้องเดียวกับพวกนายเนี่ยแหละ จะได้คอยระวังได้ง่ายขึ้น”
เมื่อทั้งสองคนคุยกันรู้เรื่องแล้ว ออทัสก็ขอแยกตัวออกไปจัดเตรียมเรื่องเข้าเรียนและจัดหาข้าวของเครื่องใช้ให้เจ้าคนตัวเล็กที่ข้ามฝั่งมาก่อน เรออนเมื่อเห็นดังนั้นก็เดินกลับขึ้นห้องพักเพื่อไปดูหญิงสาวที่คอยอยู่ในห้องของเค้าก่อนเพราะรู้สึกว่าอีกซักพัก คู่หูของเค้าคงจะได้เวลากลับมาที่ห้องแน่ๆ และเค้าก็จะได้อธิบายเรื่องภาระหน้าที่ที่ได้รับมาในวันนี้ให้คู่หูของเค้าฟังด้วย
ย้อนกลับมาที่ภายในห้องพักของเรออนที่ตอนนี้เจ้าหมาตัวโตกำลังคร่อมร่างของผู้หญิงตัวเล็กอยู่
“ฮะๆๆๆๆ มันจักจี้นะเจ้าหมาน้อย หยุดก่อนๆ พอๆ เสื้อฉันจะหลุดแล้ว ”ฟีโลน่าพยายามดันเจ้าตัวโตตรงหน้าให้ออกจากตัวเพราะ ตอนนี้มันเลียหน้าเลียปากของเธอจนมันเปียกไปหมดแล้ว แถมเสื้อผ้าเริ่มจะยุ่งเหยิงไม่เรียบร้อย ก่อนที่อยู่ดีดีเจ้าหมาตัวใหญ่ถูกยกตัวลอยออกไปจากร่างบางอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงตะโกนของผู้ที่เข้ามาใหม่
“เฮ้ย! หยุดนะทำอะไรกันน่ะ”
เรออนส่งเสียงดังพร้อมกระชากเจ้าหมาตัวโตออกจากร่างบาง
“อ่ะ...เอ่อ...พอดีฉันเห็นว่าน้องหมาสัตว์เลี้ยงของนายน่ารักดี ก็เลยถือวิสาสะมาเล่นกับมันน่ะ ขอโทษด้วยนะ”
ร่างบางตอบพร้อมกับทำหน้าสลดพลางจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย เพราะคิดว่าคนร่างสูงคงจะหวงสัตว์เลี้ยงของเค้ามาก
เรออนเมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วจึงทำหน้าดุไปยังเจ้าหมาตัวโต ก่อนที่จะพูดประโยคที่ทำให้ร่างเล็กตรงหน้าถึงกับอึ้ง
“ฉันไม่มีสัตว์เลี้ยง และที่โลกฝั่งนี้เราก็ไม่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงกันด้วย มีแต่ก็สัตว์ปีศาจ ส่วนไอ้เจ้าหมาที่เธอเล่นกับมันเนี่ย มันคือแฟรงค์เพื่อนของฉันและก็เป็นอีกคนนึงที่ผอ.ออทัสฝากให้มาดูแลเธอ”
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับความฝัน วันที่เรออนและแฟรงค์รอคอยอย่างใจจดใจจ่อก็ได้มาถึง ณ บริเวณหน้าห้องคลอดที่ถูกสร้างขึ้นเป็นพิเศษในคฤหาสน์ของพวกเขา สองว่าที่คุณพ่อก็ยังคงเดินวนไปวนมาด้วยความกระวนกระวายใจอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน“นานเกินไปแล้วนะ นานเกินไปแล้ว” แฟรงค์พูดพึมพำกับตัวเองเป็นรอบที่ร้อย “ทำไมถึงนานขนาดนี้! มีอะไรเกิดขึ้นข้างในรึเปล่า!”“ใจเย็นก่อนสิ” เรออนพยายามปลอบ แต่ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดไม่ต่างกัน “หมอบอกว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับครรภ์แฝด”“แต่หมอเป็นปีศาจ...แล้วฟีโลน่าเป็นเทพครึ่งมนุษย์! จะเอาอะไรมาเป็นปกติเล่า!”อุแว้ อุแว้!ในขณะที่ทั้งสองกำลังจะเริ่มเถียงกันอีกครั้ง ก็ได้ยินเสียงร้องของทารกพร้อมกับประตูห้องคลอดก็ถูกเปิดออก หมอปีศาจเดินออกมาด้วยรอยยิ้มสดใส“ขอแสดงความยินดีด้วยขอรับ!” หมอประกาศก้อง “คุณนาย...คลอดแล้วขอรับ! ได้ลูกแฝด ชายหนึ่ง หญิงหนึ่ง!”สิ้นคำประกาศนั้น เรออนและแฟรงค์ก็ถึงกับยืนนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่ความดีใจทั้งหมดจะพุ่งพล่านเข้าสู่หัวใจ พวกเขาโผเข้ากอดหมอด้วยความดีใจอย่างลืมตัว“พวกฉันเข้าไปดูนางได้หรือยัง!” แฟรงค์ถามอย่างร้อนรน“ใจเย็นๆ ก่อนขอรับ” หมอกล
ในทุกๆ เช้าหลังจากที่พวกเขาทั้งสามคอยเริ่มภารกิจผลิตทายาทตัวน้อย เรออนและแฟรงค์จะตื่นขึ้นมาพร้อมกับคำถามเดิมๆ ที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง“วันนี้...รู้สึกแปลกๆ บ้างรึเปล่า”และทุกครั้ง ฟีโลน่าก็จะส่ายหน้าพร้อมกับรอยยิ้มขบขันเสมอ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง...คำตอบของนางได้เปลี่ยนไป“ก็...นิดหน่อยค่ะ” นางตอบเสียงอ่อยขณะที่นั่งอยู่บนเตียง “รู้สึก...เหนื่อยกว่าปกติ แล้วก็เวียนหัวนิดหน่อยด้วย”เพียงได้ยินแค่นั้น เรออนและแฟรงค์ก็หันขวับมามองหน้ากันทันที ความกังวลฉายชัดขึ้นมาในแววตาของพวกเขาทั้งสอง“เวียนหัวเหรอ!” แฟรงค์พูดขึ้นอย่างร้อนรน “เป็นอะไรมากรึเปล่า!” “ฉันว่าเราควรตามหมอมาดูอาการของฟีโลน่าเดี๋ยวนี้ละ” เรออนกล่าวสรุปอย่างเด็ดขาดไม่รอช้า พวกเขาทั้งสองก็รีบไปตามหมอปีศาจคนเดิมมาทันที และหลังจากที่ทำการตรวจอย่างละเอียดแล้วนั้น...หมอก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุด“ขอแสดงความยินดีด้วยเป็นอย่างยิ่ง” หมอปีศาจกล่าวด้วยน้ำเสียงที่ตื่นเต้น “คุณนาย...ตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว...และดูเหมือนว่าจะเป็นครรภ์แฝดด้วยขอรับ!”วินาทีนั้น โลกทั้งใบของเรออนและแฟรงค์ก็สว่างไสวขึ้นมาในทันที พวกเขาโผเข้า
หลังจากผ่านพ้นเรื่องวุ่นๆ ไปได้ บรรยากาศในคฤหาสน์ริมทะเลสาบก็กลับมาอบอวลไปด้วยความรักและความเข้าใจอีกครั้ง และเมื่อฟีโลน่าได้หายจากอาการปวดท้องและอารมณ์ที่แปรปรวน รวมถึงไม่มีเลือดระดูนางจนกลับมาเป็นปกติแล้วนั้นปฏิบัติการ “ปั๊มทายาท” ก็ได้เริ่มต้นขึ้นค่ำคืนแรกหลังจากที่ร่างบางเพิ่งอาบน้ำเสร็จและกำลังจะเข้านอน ก็ต้องพบกับภาพของสองสามีที่นั่งรออยู่บนเตียงด้วยสายตาที่ลุกโชนราวกับสัตว์ป่าที่อดอยากมานานหลายวัน จนฟีโลน่ารู้สึกประหม่ากับสายตาที่จดจ้องมา“เอ่อ...มีอะไรรึเปล่าคะ” ร่างบางถามเสียงสั่น พลางกระชับเสื้อคลุมนอนให้แน่นขึ้น“วันนี้ประจำเดือนหมดแล้วใช่ไหม ยัยตัวเล็ก” แฟรงค์เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน เขายิ้มเจ้าเล่ห์พลางตบที่นอนข้างๆ เป็นเชิงเชื้อเชิญ“ไหนๆ คุณหมอก็ได้บอกว่าร่างกายของเธอพร้อมสำหรับการมีเจ้าตัวน้อยแล้ว”“คืนนี้...” เรออนกล่าวเสริม น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความต้องการ “พวกเราจะปรนนิบัติเธอจนกว่าจะมีทายาทตัวน้อยๆ มาวิ่งเล่นในบ้านหลังนี้เลยดีไหม”ร่างบางที่ได้ยินความปรารถนาของสามีทั้งสองก็ยิ้มออกมาอย่างอ่อนหวาน ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปจูบที่ริมฝีปากของเรออนและแฟรงค์สลับกั
หลังจากร่างบางอธิบายอาการของตัวเองให้สามีทั้งฟังแล้วก็เดินเข้าไปนอนพักในห้อง และปล่อยให้บุรุษทั้งสองนั่งคิดวิเคราะห์ถึงอาการที่แปลกไปของคนรักแล้วนั้น พวกเขาก็มีความคิดบางอย่างแวบเข้ามาในหัว...อาการคลื่นไส้...อารมณ์แปรปรวน?ทั้งสองสบตากันโดยไม่ได้นัดหมาย ประกายแห่งความตื่นเต้นและความยินดีอย่างสุดขีดก็ปรากฏขึ้นในแววตาของพวกเขาทันที“หรือว่า...” แฟรงค์พูดเสียงสั่น“ต้องใช่แน่ๆ” เรออนกล่าวสรุป แม้จะพยายามเก็บอาการ แต่รอยยิ้มบางๆ ก็ไม่อาจซ่อนเร้นความสุขไว้ได้ “ท้องแล้ว”ความคิดนั้นทำให้หัวใจของพวกเขาทั้งสองพองโตจนแทบจะระเบิด พวกเขากำลังจะได้เป็นพ่อคน! แต่แล้วความตื่นเต้นก็ถูกแทนที่ด้วยความกังวลเมื่อนึกถึงเลือดที่เห็นเมื่อเช้าที่ผ่านมา“แต่เลือดนั่น...มันจะเป็นอันตรายรึเปล่า” แฟรงค์ถามอย่างร้อนใจ“ข้าก็ไม่แน่ใจ...เราควรจะปรึกษาผู้ใหญ่”ไม่รอช้า ทั้งสองก็แยกย้ายกันไปหยิบลูกแก้วสื่อสารของตัวเองทันทีแฟรงค์ติดต่อหาท่านหญิงเอลาร่า มารดาของตนด้วยความตื่นเต้น “ท่านแม่! ท่านแม่! ข้ามีข่าวดีจะบอก! ฟีโลน่านางท้องแล้วขอรับ!”ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เสียงหัวเราะอย่างยินดีของท่านหญิงเอลาร่าจะด
หลายเดือนผ่านไปหลังจากพิธีวิวาห์ของทั้งสามคนได้ถูกกล่าวขานว่ายิ่งใหญ่และอลังการที่สุดในรอบสหัสวรรษ ชีวิตของพวกเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในคฤหาสน์หลังงามริมทะเลสาบที่ออทัสได้มอบให้เป็นของขวัญในวันแต่งงานเช้าวันหนึ่ง ฟีโลน่าตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกไปจากทุกวัน ร่างกายที่เคยเบาสบายกลับรู้สึกหนักอึ้งอย่างประหลาด และที่สำคัญคือความรู้สึกปวดหน่วงๆ ที่บริเวณท้องน้อยซึ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ“อื้อ...” นางครางออกมาเบาๆ พลางขมวดคิ้ว“เป็นอะไรไป ยัยตัวเล็ก” เสียงทุ้มๆ ของแฟรงค์ที่นอนกอดนางอยู่จากด้านหลังดังขึ้นอย่างงัวเงีย เขาใช้จมูกโด่งคลอเคลียที่ซอกคอของนางอย่างออดอ้อน“ไม่รู้สิ...รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวเลย”ร่างบางพยายามจะขยับตัวลุกขึ้น แต่แล้วความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นริ้วขึ้นมาที่ท้องน้อยจนนางต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด และเมื่อนางก้มลงมองที่ผ้าปูที่นอนสีขาว ก็ถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจคราบสีแดงสดหย่อมเล็กๆ ปรากฏอยู่บนนั้น…“!!!”นางสะดุ้งตัวแรงทันทีที่เห็นคราบเลือดนั้นจนแฟรงค์ที่กำลังเคลิ้มๆ อยู่ถึงกับสะดุ้งตื่นเต็มตา ขณะที่เรออนที่นอนอยู่อีกฝั่งก็ลืมตาขึ้นมามองอย่างสงสั
เมื่อประตูห้องรับรองถูกปิดลง แฟรงค์ก็เป็นคนแรกที่ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสุดจะกลั้น “ฮ่าๆๆๆ! สะใจชะมัด! เมื่อกี้ท่านได้เห็นหน้าท่านพ่อกับท่านแม่ของพวกเราไหม! ซีดเป็นไก่ต้มเลย!”เรออนที่ยืนอยู่ข้างๆ แม้จะไม่ได้แสดงท่าทีลิงโลดเท่า แต่รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากก็บ่งบอกได้ถึงความพึงพอใจอย่างที่สุด เขามองไปยังออทัสด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเคารพและขอบคุณอย่างสุดซึ้งทว่าฟีโลน่ากลับไม่รู้สึกเช่นนั้น นางมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกผิดและเกรงใจ นางค่อยๆ เดินเข้าไปหาออทัสที่ยืนมองนางอยู่ด้วยสายตาที่อ่อนโยน “คุณออทัส...เอ่อ...คุณพ่อคะ” นางเอ่ยเสียงแผ่ว “หนูขอโทษนะคะ ที่ทำให้ท่านต้องลำบาก”ออทัสหัวเราะในลำคอเบาๆ เขายื่นมือมาลูบศีรษะของนางอย่างเอ็นดู การกระทำนั้นอบอุ่นและคุ้นเคยราวกับที่บิดาผู้ล่วงลับเคยทำให้นางเสมอ “ไม่ต้องกังวลไปหรอก เด็กน้อย” เขากล่าว “เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย ความรักไม่ใช่สิ่งที่ผิด และการซื่อสัตย์ต่อหัวใจของตัวเองก็เช่นกัน”เขาจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของนาง “เจ้ามีนิสัยที่ตรงไปตรงมาและกล้าหาญเหมือนแม่ของเจ้านัก...นั่นคือสิ่งที่ข้าชื่นชม”“จากนี้ไป...จงจำไว้ให้ดี ฟีโ







