ตอนที่ 6

ระหว่างนั้นเองด้านนอกอาคาร

หลังจากที่ออทัสไล่ฟีโลน่าเข้าไปในห้องพัก เขาก็ชวน เรออนออกมาคุยตรงส่วนกลางของอาคารหอพัก เพื่ออธิบายถึงเรื่องราวของคนตัวเล็กที่เขาพามา

“ท่านออทัส มีอะไรจะอธิบายก็รีบๆ พูดมา เราไม่เชื่อหรอกนะว่าผู้หญิงคนนั้นจะเป็นลูกของท่าน เพราะกลิ่นของเธอนั้นแปลกมาก แถมหอมมากอีกต่างหาก ท่านไปเก็บยัยตัวเล็กนั่นมาจากไหนกันแน่”เรออนเปิดประเด็นขึ้นทันที

“ก็กำลังจะบอกอยู่นี่ไง ไฉนเจ้าใจร้อนอย่างนี่ล่ะเนี่ย ไม่ใช่ว่ากายอันเย็นชืดนั้นจะทำให้ใจเจ้าเย็นด้วยรึ บุตรของผู้เป็นอมตะ แต่เจ้าก็เก่งนะที่รู้ว่าไม่ใช่ลูกของข้า ขนาดข้าให้เครื่องรางกับเด็กคนนั้นเพื่อกลบกลิ่นหอมๆ นั้นแล้วเชียว” ออทัสแขวะกลับก่อนที่จะพูดต่อ

“แต่ก็เพราะกลิ่นหอมๆ นั่นแหละที่ต้องทำให้นำเด็กคนนั้นมาฝากไว้ที่นี่ เธอมาจากอีกฝั่งของประตูและที่สำคัญเธอก็เป็นมนุษย์ ฉันก็ไม่รู้ว่าเธอเปิดมันได้อย่างไร รู้แค่ว่าเด็กคนนี้มีกลิ่นอายคล้ายๆกับ... เฮ้อ~ ช่างเถอะๆ เอาเป็นว่าฉันฝากให้คุ้มครองเธอด้วยในช่วงที่ฉันไม่อยู่ ในระหว่างนี้ก็ให้เด็กคนนี้เรียนที่นี่และพักอยู่กับพวกนายสองคนไปก่อน และจำไว้ด้วยว่าเธอนั่นพิเศษมากอย่าได้ให้ปีศาจ หรือภูติตนไหนรู้เด็ดขาดว่าเธอมาจากอีกฝั่งของประตู ไม่งั้นเธอคงไม่เหลือซากแน่ๆ คงโดนรุมทึ้งเฉกเช่นอาหารอันโอชะ ซึ่งพวกนายจะทำอย่างไรก็ได้เพื่อปกป้องเด็กคนนี้ให้ปลอดภัยจากพวกนั้น ซึ่งฉันคิดว่าคงมีวิธีอยู่สินะ” ทันทีที่ออทัสพูดจบเรออนก็โวยวายขึ้นมาทันที

“ห๊ะ! ท่านว่ายังไงนะ มนุษย์? แล้วยังเอามาฝากไว้ที่พวกเราเนี่ยนะ แถมยังจะให้เข้าเรียนที่นี่อีก ท่านก็รู้ว่าเรากินอะไรเป็นอาหารถึงแม้ว่าเราเองจะไม่เคยดื่มเลือดมนุษย์ และถึงจะมีวิธีช่วยกลบกลิ่นของเธอจากปีศาจอื่นก็เถอะ แต่นี่มันบ้าเกินไปแล้ว” 

“เอาน่าๆ ฉันรู้ว่านายทำได้ พวกนายต่างจากปีศาจตัวอื่นๆ มาก ฉันเห็นพวกนายมาตั้งแต่เด็กๆ นะ พวกนายสองคนเป็นผู้ที่มีความอดกลั้นสูงที่สุดแล้ว ทำไมฉันจะไม่รู้ว่าพวกนายเป็นยังไง ช่วยฉันหน่อยละกันหากรู้ว่าประตูนั้นเวียนกลับมาเมื่อไหร่ ฉันจะรีบส่งเธอกลับไปยังฝั่งเดิมโดยเร็ว เพื่อไม่ให้เป็นภาระของพวกนายอีก ตกลงมั้ย” 

ออทัสพยายามพูดให้คนตรงหน้าใจเย็นลง

“ก็ได้ แต่เราไม่รับปากท่านหรอกนะ เอาเป็นว่าจะพยายามละกัน” 

เรออนตอบกลับอย่างปฏิเสธไม่ได้ เพราะยังไงคนตรงหน้าเคยก็เป็นผอ.ของมหาลัยที่เขาอาศัยอยู่แถมยังเป็นผู้คุมกฎอีกต่างหาก 

“อื้มๆ เอาเถอะๆ ฉันขอฝากเธอด้วยละกัน แล้วอย่าลืมอธิบายให้เจ้าแฟรงค์มันฟังด้วยล่ะ ขานั้นคงเข้าใจอะไรง่ายเหมือนกับนายน่ะแหละ หลังจากนี้เดี๋ยวฉันจะจัดเตรียมพวกเสื้อผ้าของฟีโลน่าไว้ให้ เพราะเธอมาตัวเปล่า ส่วนเรื่องเข้าเรียนฉันก็จะจัดการให้เข้าเรียนห้องเดียวกับพวกนายเนี่ยแหละ จะได้คอยระวังได้ง่ายขึ้น”

เมื่อทั้งสองคนคุยกันรู้เรื่องแล้ว ออทัสก็ขอแยกตัวออกไปจัดเตรียมเรื่องเข้าเรียนและจัดหาข้าวของเครื่องใช้ให้เจ้าคนตัวเล็กที่ข้ามฝั่งมาก่อน เรออนเมื่อเห็นดังนั้นก็เดินกลับขึ้นห้องพักเพื่อไปดูหญิงสาวที่คอยอยู่ในห้องของเค้าก่อนเพราะรู้สึกว่าอีกซักพัก คู่หูของเค้าคงจะได้เวลากลับมาที่ห้องแน่ๆ และเค้าก็จะได้อธิบายเรื่องภาระหน้าที่ที่ได้รับมาในวันนี้ให้คู่หูของเค้าฟังด้วย

ย้อนกลับมาที่ภายในห้องพักของเรออนที่ตอนนี้เจ้าหมาตัวโตกำลังคร่อมร่างของผู้หญิงตัวเล็กอยู่

“ฮะๆๆๆๆ มันจักจี้นะเจ้าหมาน้อย หยุดก่อนๆ พอๆ เสื้อฉันจะหลุดแล้ว ”ฟีโลน่าพยายามดันเจ้าตัวโตตรงหน้าให้ออกจากตัวเพราะ ตอนนี้มันเลียหน้าเลียปากของเธอจนมันเปียกไปหมดแล้ว แถมเสื้อผ้าเริ่มจะยุ่งเหยิงไม่เรียบร้อย ก่อนที่อยู่ดีดีเจ้าหมาตัวใหญ่ถูกยกตัวลอยออกไปจากร่างบางอย่างรวดเร็ว ตามมาด้วยเสียงตะโกนของผู้ที่เข้ามาใหม่

“เฮ้ย! หยุดนะทำอะไรกันน่ะ”

เรออนส่งเสียงดังพร้อมกระชากเจ้าหมาตัวโตออกจากร่างบาง

“อ่ะ...เอ่อ...พอดีฉันเห็นว่าน้องหมาสัตว์เลี้ยงของนายน่ารักดี ก็เลยถือวิสาสะมาเล่นกับมันน่ะ ขอโทษด้วยนะ” 

ร่างบางตอบพร้อมกับทำหน้าสลดพลางจัดแจงเสื้อผ้าตัวเองให้เรียบร้อย เพราะคิดว่าคนร่างสูงคงจะหวงสัตว์เลี้ยงของเค้ามาก

เรออนเมื่อได้ยินแบบนั้นแล้วจึงทำหน้าดุไปยังเจ้าหมาตัวโต ก่อนที่จะพูดประโยคที่ทำให้ร่างเล็กตรงหน้าถึงกับอึ้ง

“ฉันไม่มีสัตว์เลี้ยง และที่โลกฝั่งนี้เราก็ไม่เลี้ยงสัตว์เลี้ยงกันด้วย มีแต่ก็สัตว์ปีศาจ ส่วนไอ้เจ้าหมาที่เธอเล่นกับมันเนี่ย มันคือแฟรงค์เพื่อนของฉันและก็เป็นอีกคนนึงที่ผอ.ออทัสฝากให้มาดูแลเธอ”