บทที่ 5/3 อกแตกตาย

ติ๊ง~

ไม่นานประตูลิฟต์ก็เปิดที่ชั้นล่างสุด ผมกับข้าวหอมเดินออกมาจากลิฟต์และสิ่งที่ผมเห็นก็ทำให้ผมชะงัก

กึก~

"มีอะไรเหรอคะ?"

ข้าวหอมเองก็หยุดเดิน เธอหันมาถามผมแต่ผมกวาดสายตามองโดยรอบของอพาร์ทเม้นต์แห่งนี้รวมไปถึงด้านนอกด้วย

ไม่น่าเชื่อ ว่าที่พักของข้าวหอมจะอยู่ตรงกับข้ามกับคอนโดที่ผมอยู่

"เปล่าหรอก พี่แค่..."

ผมเผลอพูดกับเธอแบบสนิทอีกแล้วสิ

""

เธอมองผมแล้วยิ้ม ผมก็เลยพูดต่อ

"คอนโดนั่น..."

"อย่าบอกนะคะว่าพี่พักที่คอนโดฝั่งตรงข้าม"

"ใช่ครับ"

ผมพยักหน้า ข้าวหอมหัวเราะออกมา

"โอ้ย โลกกลมจริงๆเลย มาพักนานหรือยังคะ ข้าวไม่เคยเห็นพี่ออกมาจากคอนโดนั้นมาก่อนเลย"

"พี่ก็ไม่เคยเห็นข้าวเหมือนกัน"

"นั่นน่ะสิ ทั้งๆที่พักแค่ตรงข้ามกันเท่านั้นอ่ะ"

มันเป็นความแปลกใหม่ที่เราเพิ่งรู้ เราคุยกันอีกสักพักระหว่างรอรถแท็กซี่ เธอทำให้ผมสบายใจและเป็นกันเองขึ้นได้จริงๆ จนลืมสิ่งที่กวนใจผมไปชั่วขณะ...

"ข้าวบอกแล้วไงคะ ว่าข้าวไม่อยากทำงานร่วมกับยัยนั่น"

วันนี้ฉันมาถ่ายแบบและฉันกำลังหัวเสียกับพี่รินอยู่แหละ

"เอาน่าข้าว ไหนๆก็มาแล้วนะ"

"ถ้าข้าวรู้ว่าต้องถ่ายแบบกับยัยนี่ข้าวก็จะไม่มา"

"แบบนี้ไงพี่ถึงไม่ได้บอก"

"พี่ก็เป็นแบบนี้ทุกที ข้าวโมโหจริงๆแล้วนะ"

"โถ่ ข้าวหอม..."

เมื่อเห็นว่าฉันฉุนใส่แบบจริงๆจังๆ พี่รินก็เข้ามากอดฉันพลางพูดเสียงออดอ้อน

"พี่ขอโทษน๊า คราวหลังพี่จะเลี่ยงงานที่ต้องถ่ายกับจีน่าให้นะ"

กับอีแค่ยัยนั่นเยอะและมารยา ฉันก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่หรอก แต่ฉันไม่ชอบสิ่งที่ยัยนั่นกับผู้จัดการของเธอดูถูกฉัน หาว่าฉันรับงานถ่ายแบบคู่กับเธอบ่อยๆเพราะอยากเกาะเธอดัง ยัยพวกนั้นน่ะหลงตัวเองที่สุดในสามโลก!

"พี่ขอโทษจริงๆน๊า งานนี้งานเดียวแล้ว พี่สัญญา"

"ไม่รู้ล่ะ คราวนี้ข้าวยอมก็ได้เพราะถือว่าพี่รับเขาไปแล้ว แต่ถ้ามีคราวหน้าข้าวเทพี่จริงๆด้วย"

ฉันพูดจริงจัง พี่รินยิ้มหวานให้ฉันก่อนจะปล่อยฉันออกจากอ้อมแขน

หมับ~

"จะไปไหนล่ะข้าว?"

และพอพี่รินปล่อยฉันเป็นอิสระฉันก็จะเดินออกไป เธอถึงได้คว้าแขนฉันไว้

"ข้าวจะไปห้องน้ำค่ะ"

"ไม่หนีนะ"

"ข้าวเคยทำแบบนั้นเหรอ"

แต่ถ้ามีคราวหน้า ฉันอาจทำก็ได้!

"โอเคๆ พี่ปล่อยก็ได้"

เมื่อเห็นว่าฉันมาโหมดนี้พี่รินก็เลยไม่ค่อยจะเซ้าซี้กับฉันมากนัก ถือว่าเธอพอรู้นิสัยฉันในระดับหนึ่ง ฉันเป็นคนเฟรนด์ลี่ก็จริง เสน่ห์ของฉันคือรอยยิ้มและการพูดคุยที่ค่อนข้างเป็นกันเอง ใครๆก็บอกว่าชอบคุยกับฉัน ฉันเป็นคนไม่ค่อยแคร์อะไรมากนัก ยังไงก็ได้ ง่ายๆ แต่ในบางเรื่อง...ฉันก็ไม่เป็นแบบนั้น

เมื่อพี่รินปล่อยฉันก็ถอนหายใจก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องน้ำของที่นี่ทันที

แอด~

เมื่อฉันทำธุระเสร็จฉันก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ชะงักนิดหน่อยที่เห็นยัยจีน่ายืนอยู่หน้าอ่างล่างมือ ยัยนั่นเองก็ชะงัก เรามองหน้ากันผ่านกระจก

ซ่า~

ฉันเดินมายืนข้างๆเธอพลางเปิดน้ำล้างมือแบบไม่ได้สนใจว่ายัยนั่นจะยังคงมองจ้องฉันอยู่ ล้างมือเสร็จก็เช็ดมือจนแห้งแล้วหันไปหาเธอ

""

ฉันกระตุกยิ้มก่อนจะหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋าและเดินผ่านเธอไป

"ยิ้มอะไร?"

กึก~

ฉันหยุดเดินเมื่อเสียงของจีน่าพูดขึ้นตามหลัง ยิ้มให้หมามันถามไง หึ

"คนมีความสุขก็ต้องยิ้มสิ"

ฉันหันไปพูดกับเธอ

"มีความสุขเหรอ เหอะ"

ยัยนั่นแค่นหัวเราะ และฉันรู้ว่าเธอจะพูดอะไรต่อด้วย

"ก็แค่..."

"เอ๊ พี่เหนือทำอะไรอยู่น๊า"

ซึ่งฉันก็ไม่รอให้เธอพูดหรอก น่ารำคาญจะตายไป ฉันก็เลยเลือกที่จะพูดแทรก ฉันกดเข้าไปที่เบอร์มือถือซึ่งเมมชื่อไว้ว่า'พี่เหนือ' ซึ่งฉันหงายหน้าจอพอให้ยัยจีน่าเห็นเล็กน้อย

จริงๆฉันไม่ได้มีเบอร์เขา ก็แค่ใส่เบอร์ไปมั่วๆและเพิ่งเมมชื่อลงไปเมื่อกี้นี้เองโดยที่จีน่าไม่ทันเห็น ยัยนั่นหลุบตาลงมอง ฉันปล่อยให้เธอเห็นแค่ชื่อที่เมมไว้ก็เปลี่ยนมากำโทรศัพท์ไว้ในมือ

พรึ่บ~

ก่อนจะหยิบกระเป๋าเงินใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสะพายแล้วเปิดมัน

"เขาลืมกระเป๋าเงินไว้ที่ห้องฉันด้วยแหละ ไม่รู้ว่าป่านนี้จะรู้ตัวหรือยัง"

เพราะในกระเป๋ามีบัตรประชาชนของเขาด้วย ยัยนั่นถึงได้เห็นว่าเป็นหน้าของเขาเต็มๆ

เหนือทำกระเป๋าเงินตกไว้ในซอกโซฟาของฉัน และฉันตาไวมองเห็นมันถึงได้เก็บมันไว้ตอนที่นั่งลงไปคุยกับเขาบนโซฟา ตอนนั้นเขาคงยังมึนๆเพราะแฮงค์อยู่ก็เลยไม่ทันสังเกตุน่ะ

ฉันเห็นว่ายัยนั่นกำมือแน่นเลยล่ะ หึ

"สงสัยต้องโทรไปบอก กลัวว่าเขาจะไม่มีเงินกินข้าวน่ะ เดี๋ยวหิวก็มาอ้อนฉันอีก"

ฉันยิ้มพลางหย่อนกระเป๋าเงินใส่กระเป๋าสะพายแล้วจะเดินออกจากห้องน้ำ

"เดี๋ยว!"

กึก~

"มีอะไรเหรอ จีน่า?"

"กล้าพาผู้ชายเข้าห้อง หน้าไม่อายเลยนะ"

อ้อ นึกว่าจะพูดอะไร

"หืม ทำไมต้องอายด้วยล่ะ?"

ฉันเอียงคอทำหน้าใสซื่อใส่ ยัยนั่นฟึดฟัด

"หัดรักษาภาพลักษณ์ตัวเองหน่อยก็ดีนะ รู้มั้ยว่าเธอมาทำงานร่วมกับฉันบ่อยๆ สักวันคนก็จะต้องรู้จักเธอแล้วพวกนั้นก็จะสืบเรื่องเธอ ฉันไม่อยากโดนเอี่ยวไปกับพวกร่าน"

โอ๊ย แรงจังเลย "ก่อนจะเตือนคนอื่น ฉันว่าเธอน่าจะเตือนตัวเองดีกว่านะ..."

ฉันมองหน้าเธอพลางกระตุกยิ้ม

"คิดว่าตัวเองดีนักหรอ ไปปิดอดีตของเธอให้มิดก่อนดีกว่ามั้ย"

ฉันไม่รู้หรอกว่ายัยนี่มีอดีตอะไรมาบ้าง ก็แค่จะพูดยั่วมันเฉยๆเอง

"นี่แก!"

"เห็นว่าจะเกาะพี่เชนดังหรอกนะฉันเลยเตือน ระวังเถอะจะโดนขุดคุ้ยว่าตัวเองก็ร่านไม่แพ้ฉันหรอก!"

"อ๊าย..."

"อ๊ะๆ อย่าปรี้ดแตกสิ น้องจีน่าผู้แสนดีไม่ใช่คนแบบนี้นะ"

ฉันหัวเราะก่อนจะทำเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้

"โอ๊ะ เกือบลืม"

ฉันพูดพลางกระตุกยิ้ม

"วันนี้ก็ช่วยทำงานให้เสร็จเร็วๆหน่อยนะ พอดีว่าฉันนัดพี่เชนให้มารับน่ะ"

"มันจะมากไปแล้วนะ แกจะเอายังไงกันแน่ เดี๋ยวพี่เชน เดี๋ยวเหนือ สำส่อน!"

"อืม ก็ว่าจะเอาทั้งสองอ่ะ น่าสนุกดีออก?"

ฉันกระตุกยิ้ม จีน่าดูโกรธจัดจนควันออกหูได้แล้วมั้ง แต่เธอก็ต้องระงับอารมณ์ไว้เพราะมีคนเดินสวนเข้ามาในห้องน้ำ นี่แหละข้อเสียเปรียบของพวกที่ชอบสร้างภาพ ยัยนั่นก็เลยทำได้แค่หันหน้าเข้ากับอ่างล้างมือเพื่อเก็บอาการแล้วก้มหน้าล้างมือด้วยอารมณ์ที่พุ่งพล่านอยู่ในอก

อกแตกตายไปเลยไป๊!