บทที่ 8 มั่นหน้า

"มั่นหน้านะ"

ผู้หญิงชุดแดงกัดฟันด่าฉัน

"ค่ะ"

ฉันยิ้มให้สองคนนั้น

"ด้วยความหวังดีนะคะ...ถ้าไม่อยากเก็บเศษหน้ากลับไป รบกวนเชิญหาคนคุยทางอื่นนะคะ"

ฉันยิ้มอีกครั้งและเชิดคอเหมือนผู้ชนะ ทั้งสองคนชักสีหน้าใส่ฉันแต่พอเห็นว่าเหนือนิ่งและไม่ได้ปฏิเสธก็ฟึดฟัดพากันเดินออกไปในที่สุด ก็ยังดีที่สองคนนั้นไม่ได้โวยวายกลับ ไม่งั้นฉันงานเข้าแน่ๆ

เมื่อสองคนนั้นไปแล้ว ฉันก็ดึงมือกลับมา เหนือมองหน้าฉันก่อนจะพยักหน้าเป็นเชิงขอบใจ

"มีสาวมาชวนคุยทำไมไม่ลองคุยดูล่ะคะ"

ฉันพูดพลางผสมเครื่องดื่มให้เขา เขารับเครื่องดื่มไปดื่มเงียบๆ เป็นคนพูดน้อยเหมือนกันนะ ยิ่งถ้าคนไม่สนิทก็ยิ่งไม่ค่อยยุ่งด้วย ก็คงต้องตีสนิทให้มากกว่านี้

"พี่เหนือ..."

พรึ่บ~

ฉันเท้าแขนลงกับเคาน์เตอร์บาร์ เขาช้อนสายตามองฉัน

"ถ้าเป็นข้าวพอจะคุยบ้างได้มั้ยคะ"

ฉันยิ้มพลางพูดหยอกเขา อารมณ์เขาดูไม่เหมือนเมื่อเช้าที่เจอกัน คือเมื่อเช้าพูดน้อยก็จริงแต่เขาก็ยังดูอารมณ์ปกติ แต่ตอนนี้ดูยังไงก็รู้ว่าเฟลมาและคงไม่อยากให้ใครมาเซ้าซี้

"โอเคค่ะ งั้นลองนี่ดูดีกว่า"

ฉันพูดพลางยืดตัวขึ้นและพลางผสมเครื่องดื่มรสใหม่ให้เขา

"ขอบใจ"

เมื่อฉันส่งแก้วเครื่องดื่มให้เขา เขาก็รับไป เงยหน้ามาพูดกับฉันสองคำสั้นๆ ซึ่งฉันจะถือว่าเป็นคำขอบใจที่ฉันช่วยไล่สองคนนั้นไปแล้วกัน

"เอาอีกมั้ยคะ"

ฉันถามเมื่อเขากระดกเครื่องดื่มจนหมดแก้วแล้ว

"อืม"

ฉันกระตุกยิ้มก่อนจะผสมเครื่องดื่มส่งให้เขาต่อ และเขารับมันไปกระดกดื่มอีกแก้ว

อึก~

อีกแก้ว

อึก~

และอีกแก้ว...

-เหนือ-

พรึ่บ~

ผมลืมตาโพล่งขึ้นมาและตื่นเต็มตาทันทีที่กวาดมองพื้นที่รอบๆตัวและพบว่าตัวเองอยู่ที่ไหนสักที่

ซึ่งไม่ใช่ที่ห้องผมแน่ๆ!

ฟลุ่บ~

ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง รู้สึกปวดเมื่อยเนื้อตัวและปวดหัวจนต้องคลึงขมับตัวเองเพื่อผ่อนคลาย

"ตื่นแล้วเหรอคะ?"

แต่เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งที่ดังขึ้นไม่ไกลทำให้ผมชะงักกึก ผมหันควับไปตามต้นเสียงทันทีก็พบว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าประตูซึ่งดูเหมือนจะเป็นห้องครัว ในมือเธอถือแก้วใบหนึ่งอยู่

"..."

ผมลอบกลืนน้ำลายลงคอพลางไล่สายตามองสำรวจเธอ ข้าวหอมอยู่ในชุดนักศึกษาเหมือนกำลังเตรียมตัวจะไปเรียนแล้ว

สวบ~

เธอยิ้มพลางเดินเข้ามาหาผม ผมตวัดขาที่เหยียดยาวอยู่บนโซฟาลงมานั่งตัวตรง เปิดผ้าห่มที่คลุมตัวออกไปไว้ข้างๆพลางแอบสำรวจสภาพตัวเองนิดหน่อยก็เห็นว่ายังดูปกติดี เสื้อผ้าที่ใส่ตั้งแต่เมื่อวานก็ยังอยู่บนตัวเพียงแต่ว่ามันค่อนข้างเละเทะนิดหน่อย ผมรีบดึงกางเกงขึ้นและติดกระดุมที่มันล่นลงมาจนเห็นบ็อกซ์เซอร์ จัดเสื้อให้อยู่ในสภาพปกติ พลางส่ายหัวให้กับตัวเองที่เมื่อคืนปล่อยตัวให้เมามากจนแทบแก้ผ้าตัวเองอยู่แล้ว ถ้าเป็นที่ห้องก็ไม่เท่าไหร่หรอกแต่นี่มันไม่ใช่ไง

ข้าวหอมอมยิ้มแล้ววางแก้วน้ำลงตรงหน้าผม

"เอาไว้ดื่มแก้แฮงค์ค่ะ"

เธอบอกผม ผมหลุบตาลงมองแก้วน้ำก่อนจะพูดขึ้น

"ที่นี่..."

"อ๋อ ห้องข้าวเองค่ะ"

อะไรนะ?

ผมเงยหน้ามองเธอพลางขมวดคิ้ว ไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม...ผู้หญิงคนนี้คิดยังไงถึงได้พาผู้ชายเข้าห้องแบบนี้

"ก็เมื่อคืนพี่เมามากเลย ข้าวก็ไม่รู้ว่าพี่พักที่ไหน โทรศัพท์พี่ก็ล็อกรหัสไว้ สุดท้ายแล้วข้าวก็เลยพาพี่มาที่นี่"

อย่างนี้เองสินะ...

"ส่วนรถของพี่ข้าวฝากไว้ที่ผับนะคะ ถ้าพี่ว่างๆก็ไปเอาได้เลยนะคะ"

ผมพยักหน้าเบาๆ

"ขอโทษนะคะที่ข้าวให้พี่นอนที่โซฟา คงเมื่อยและอึดอัดแย่เลย"

"ผมต่างหากต้องขอโทษ"

ผมพูดขึ้น ข้าวหอมเอียงคออย่างสงสัย

"ขอโทษทำไมคะ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย"

"ก็...ผมเมามากไปจนต้องลำบากพามาที่นี่ ถ้าใครเห็นเข้าคงดูไม่ดี"

"โอ้ย ข้าวไม่ถือสาใครหรอกค่ะ"

เธอพูดพลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟา เว้นระยะห่างระหว่างเราไว้

"ข้าวชินกับการถูกนินทาแล้วแหละ ใครจะพูดยังไงก็ช่างเถอะ เราทำอะไรเรารู้อยู่แก่ใจ ไม่สนใจคำพูดคนอื่นหรอกค่ะ"

ผมมองหน้าเธอ คำพูดของเธอทำให้ผมชะงักและเผลอคิดอะไรบางอย่าง

ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมือนกับ...ไม่สิ ผมจะเอาสองคนนี้มาเทียบกันไม่ได้ มันคนละคนกันนะไอ้เหนือ!

"จะไปเรียนเหรอครับ"

ผมเลยสลัดความคิดพวกนั้นออกจากหัวพลางหันไปถามเธอ เธอพยักหน้า

"ค่ะ กำลังจะไป"

"อ่า..."

ผมกำลังอ้าปากจะพูดแต่โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงก็ดังขัดขึ้น

Rrrr~

ผมล้วงมันออกมาจากกระเป๋ากางเกง ดูที่หน้าจอก็พบว่าเป็นเบอร์ของ...

ติ้ด~

ผมตัดสายเธอทิ้งพลางถอนหายใจ

"ถ้างั้น....ข้าวไปเรียนแล้วนะคะ"

ผมไม่รู้ว่าข้าวหอมสังเกตุเห็นหน้าจอมือถือผมมั้ย แต่เธอเหมือนไม่ได้สนใจ เธอลุกขึ้นยืนผมจึงลุกขึ้นตาม

พรึ่บ~

"พี่ไปด้วย..."

เสียงของผมกลืนหายไป ข้าวหอมชะงักก่อนจะหันมามองผมยิ้มๆ อ่า ผมเผลอพูดกับเธอแบบสนิทขึ้นได้ยังไง

"หมายถึง....ผมจะลงไปด้วยเลยทีเดียวดีกว่าครับ"

"ก็ได้ค่ะ"

เธอยิ้มก่อนจะโน้มตัวลงไปยกแก้วน้ำที่เธอบอกว่าแก้แฮงค์ขึ้นมาส่งให้ผม

"แต่ดื่มนี่ก่อนนะคะ แล้วค่อยไป"

"ขอบคุณครับ"

มันก็ช่วยไม่ได้ เธออุตส่าห์ดูแลผมตอนที่ผมเมาแถมยังอุตส่าห์ลากผมกลับมาซุกหัวนอนที่ห้องเธออีก ผมก็เลยรับมันมาดื่ม

"..."

ระหว่างนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องอีกห้องที่ผมคิดว่าน่าจะเป็นห้องนอนของเธอแล้วกลับออกมาพร้อมกับกระเป๋าสะพายและหนังสือสองสามเล่ม

"ไปค่ะ พี่เหนือ"

"อ่า ครับ"

ผมที่ยังยืนมึนๆงงๆก็พยักหน้าก่อนจะเดินตามเธอออกไปจากห้อง ระหว่างนั้นเราเดินผ่านคนหลายคนแต่ข้าวหอมไม่ได้ใส่ใจสายตาพวกนั้นเลยผมก็ได้แต่พ่นลมหายใจก่อนจะเดินตามเธอเข้าไปในลิฟต์

ติ๊ง~

ประตูลิฟต์ปิดลง ผมกับข้าวหอมยืนเว้นระยะห่างกันเหมือนเดิม เธอยืนยิ้มด้วยใบหน้าที่สดใส

"จริงๆแล้ว..."

แล้วเธอก็พูดออกมา ผมหันไปมองหน้าเธอ

"พี่เหนือพูดกับข้าวแบบเป็นกันเองเหมือนเมื่อกี้ก็ได้นะคะ..."

เธอคงหมายถึงตอนที่ผมเรียกแทนตัวเองว่าพี่ ไม่ใช่คำว่าผม

"ข้าวชอบ"

เธอยิ้ม ผมก็ยิ้มบางๆให้พลางลูบต้นคอตัวเองไปด้วย ผู้หญิงคนนี้ดูสดใสและเฟรนด์ลี่จริงๆนะ ดูเป็นกันเอง คุยเก่ง คุยสนุก ใครได้คุยด้วยคงรู้สึกสบายใจ...

"อ่า ครับ"