บทที่ 19/4 คนนี้ก็ได้ คนนั้นก็ได้

หมับ~

ฉันดันตัวลุกขึ้นทันทีที่รู้ว่าตัวเองกำลังไม่ปลอดภัยพลางใช้มือปัดป่ายไปเพราะมองไม่เห็นแต่ตะวันกลับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือฉันก่อนจะกดมันลงบนที่นอนนั่น นี่เขาจะทำบ้าอะไรเนี่ย!

"ตะวัน ฉันไม่เล่นแบบนี้นะ!"

ฉันโพล่งออกไปด้วยความตกใจฉันรู้ว่าตะวันขยับตัวแต่ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาอยู่ตรงไหน มารู้ก็ตอนที่เขาพูดออกมานั่นแหละ

"ฉันก็ไม่ได้เล่น ฉัน'เอา'จริง"

เสียงของเขาดังอยู่เหนือร่างฉัน งั้นก็หมายความว่า เขาคล่อมร่างฉันอยู่ไง!

แล้วไอ้คำพูดที่เขาเน้นออกมานั่นอีกล่ะ ไอ้บ้าเอ้ย!

"เธอยั่วฉันเองนะ"

เดี๋ยวสิ ฉันยั่วเขา...ฉันก็แค่ยั่วให้เขาจูบฉันแค่นั้นไม่ใช่เหรอ แล้วทำไม...

"จะบ้าเหรอ ฉันไม่..."

"คิดว่าฉันเป็นพระอิฐพระปูนเหรอไง เธอไว้ใจผู้ชายมากเกินไป"

ใช่!ฉันไม่น่าเฉลียวใจแบบนี้ โดยเฉพาะกับผู้ชายอย่างเขารู้ทั้งรู้ว่าเขาไว้ใจไม่ได้ ฉันมันโง่!

"โดยเฉพาะผู้ชายที่เมา แต่ว่า...เธอก็คงชินแล้วล่ะ ใช่มั้ย"

เสียงของเขาดังใกล้เข้ามาจนประโยคสั้นๆสุดท้ายจะดังที่ข้างๆหูฉัน ในสายตาเขาฉันก็เป็นผู้หญิงง่ายๆตั้งแต่แรกอยู่แล้วนิ่

"คราวก่อนเธอรอด แต่คราวนี้..."

"ปล่อยฉัน!"

ฉันพูดพลางพยายามบิดข้อมือที่เขากดลงไว้กับเตียงแต่ก็สู้แรงเขาไม่ได้เลย ยิ่งฉันดิ้นเขาก็ยิ่งบีบข้อมือฉันแรงขึ้น

"สะดีดสะดิ้ง"

เสียงของเขายังดังอยู่ข้างหูก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะเลื่อนมาจรดกับผิวบริเวณต้นคอของฉันจนฉันเผลอสะดุ้งแล้วพยายามเบี่ยงตัวหนีเขาแต่ก็ไม่พ้น

"อย่ามาเลวกับฉันนะ!"

ฉันว่าให้เขา ตอนนี้ฉันเริ่มกลัวแล้ว ไม่ใช่ว่าฉันไว้ใจผู้ชายมากเกินไปเพราะฉันไม่เคยไว้ใจใครไม่มีใครเคยทำกับฉันแบบนี้เลยแม้กระทั่งแทนแต่กับเขา...ฉันเองที่ประมาทไม่คิดว่าเขาจะเลวแบบนี้ด้วย!

"ถ้านายทำอะไรฉัน...อื้อ"

ฉันกำลังจะพูดต่อรองกับเขาแต่เขากลับปล่อยข้อมือข้างหนึ่งของฉันแล้วใช้ฝ่ามือหนาของเขาปิดปากฉันแทน ฉันทุบมือข้างที่เป็นอิสระลงบนแผ่นหลังของเขาอย่างแรงแต่พอฉันทุบเขาเขาก็ขบเม้มปากกับต้นคอฉันแทน ฉันได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอก่อนที่ปากของเขาจะค่อยๆเคลื่อนไปตามผิวเนื้อที่ผ่านพ้นคอเสื้อเอวลอยของฉัน

ใกล้ขนาดนี้ฉันได้กลิ่นแอลกอฮอล์จากเขาด้วย

"ไม่ต้องมาพูด..."

เสียงของเขาอู้อี้ตอนที่เขาปล่อยมือข้างอีกข้างที่กดข้อมือฉันไว้ออกพลางเลื่อนมาสัมผัสเอวคอดของฉันที่โผล่พ้นเสื้อเอวลอยออกมา

"ฉันไม่จูบ...แต่ฉันทำอย่างอื่นได้"

ไม่ได้ ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละ!

"อื้อ อื้อ!"

ฉันส่งเสียงประท้วงเขาพลางส่ายหน้าไปมาเพื่อให้เขารู้ว่าเขาทำแบบนี้ไม่ได้ แต่เหมือนเขาไม่รู้เรื่องหรือเขาอาจจะไม่รับรู้! เพราะเขาก็ยังจงใจจู่โจมร่างกายฉันไม่เลิก

นะ นี่มันเกินไปแล้ว ทำยังไงดี ทำไงดี!

กึก~

"โอ้ย!"

เสียงร้องของตะวันดังขึ้นพร้อมกับที่เขาหยุดชะงักทุกอย่างเมื่อฉันกัดฝ่ามือของเขาอย่างแรง เขาชักมือออกจากปากของฉันพลางสะบัดไปมาด้วยความเจ็บ

"ฤทธิ์มาก"

เสียงเขากัดฟันอย่างโกรธๆพลางต่อว่าฉัน

"กับคนอื่นนี่อ่อย กับฉันทำไมไม่ยอม"

"นายมันบ้า!"

"เออ!ปฏิเสธให้ได้ตลอดแล้วกัน"

"เห้ย มะ ไม่ อย่านะ!"

พรึ่บ~

จู่ๆเขาก็เหมือนบ้าเลือดขึ้นมาเฉยๆ เพราะอยู่ดีๆเขาก็ถลกเสื้อฉันขึ้นทั้งที่ฉันพยายามดิ้นจนสุดแรงแล้วแต่สุดท้ายเขาก็ถอดเสื้อออกจากตัวฉันได้โดยถอดมันออกทางหัวจากนั้นก็ใช้มันมันข้อมือทั้งสองข้างของฉันไว้ด้วยกัน

ฉันเริ่มตัวสั่นด้วยความตกใจและกลัว เขาเหมือนหมาบ้ายังไงก็ไม่รู้ใบหน้าของฉันร้อนผ่าวไม่รู้ว่าเพราะเมาหรืออายมากกว่ากัน อากาศเย็นๆรอบตัวสัมผัสกับผิวเนื้อเปลือยเปล่าช่วงบนของฉัน ถึงฉันจะรู้ว่ามันมืดและเขาก็คงมองไม่เห็นแต่ฉันเป็นคนที่รับรู้ได้ไง ให้ตายเหอะ!

"ตะ ตะวัน นายคิดดูดีๆนะ"

ฉันพูดเสียงสั่นตอนที่ฝ่ามือหนาของเขาเคลื่อนมาสัมผัสกับหน้าอกของฉันผ่านบราเซียที่ยังคงหลงเหลือติดร่างกายช่วงบนอยู่แค่ชิ้นเดียวเท่านั้น

"ฉัน ฉัน ฉันมันง่าย ฉันเป็นผู้หญิงใจง่ายนะ"

"..."

เสียงของเขาเงียบไปฉันได้ยินแต่เสียงลมหายใจเท่านั้น ฉันยังคงพอมีทางรอดสินะ

"ฉันรู้นายไม่ชอบ อย่าลดตัวมาทำอะไรกับฉันเลย"

"..."

"ฉันมัน..."

"ก็ได้ยินเรื่องเสียๆของเธอมาเยอะ"

ตะวันพูดพร้อมยืดตัวขึ้นนั่งหลังตรง ฉันไม่รู้ว่าเขากำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้

เขาอาจกำลังจะลุกออกจากตัวฉันก็ได้...

"ให้ทายว่าฉันเชื่อมั้ย?"

"ชะ เชื่อสิ"

"ข่าวว่าเธอง่าย"

"อะ อืม"

"คนนั้นก็ได้ คนนี้ก็ได้ ได้แม่งหมด"

เสียงของเขาเข้มขึ้นตอนที่พูดประโยคนี้

"อือไง ก็ฉัน..."

"แล้วทำไมฉันจะเอาด้วยไม่ได้วะ"

"ห๊ะ!"

ฉันเบิกตากว้างตอนที่รู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างร่วงลงข้างๆลำตัว

อยะ อย่าบอกนะว่า...

"นะ นี่แต่ฉัน อ๊ะ!"

ฉันสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเขาโถมกายลงมาหาฉันอีกฉันรีบเอามือทั้งสองข้างที่ยังถูกมัดด้วยเสื้อของตัวเองมาดันตัวเขาไว้แล้วฉันก็ต้องตกใจเมื่อฝ่ามือของฉันสัมผัสกับตัวเขา คือมันไม่ได้มีเสื้ออยู่บนตัวเขาแล้วไง หมายความว่าไอ้ที่ร่วงลงข้างๆตัวฉันเมื่อกี้ก็คือเสื้อของเขาไง

"ข่าวพวกนั้นนะ...ฉันพิสูจน์เอง"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นเขาก็ดันมือทั้งสองข้างของฉันที่ถูกมัดขึ้นไปไว้เหนือหัวพร้อมกับก้มลงมาพรมจูบที่เนินอกของฉัน

"อ๊ะ อย่า อย่านะ!"

"..."

เขาไม่สนใจเสียงร้องห้ามของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว ยิ่งฉันพยายามดิ้นเขาก็ยิ่งทิ้งตัวลงมาทับฉันมากขึ้นมือของเขาจับมั่วซั่วไปหมดบนลำตัวฉัน ริมฝีปากของเขาก็ลากไล้ไปตามที่เขาต้องการโดยที่ฉันทำอะไรไม่ได้เลย

"ตะวัน ไม่เอานะ อย่า..."

"อื้ม เงียบเถอะน่า"

"ไม่ ไม่ อย่าจับ"

"..."

"บอกว่าอย่า...อุ๊บ อื้อ“