5

Kabanata 5

Hindi ako napagalitan ni Ate Ruby. Rafael explained to her that it was his fault.

He lied.

Hindi ko alam kung bakit hindi niya sinabi ang totoo. Baka gustong magpaka-hero.

Nagtagal ang titig sa akin ni Ate Ruby na para bang sinubukan niyang basahin ang mata ko. I thought she would inform our parents about what happened. Kaya hinintay ko sila Daddy noong gabing iyon at kinabukasan na kausapin at pagalitan ako pero hindi dumating. I figured Ate Ruby did not tell them. And even Rafael.

Hindi na naging madalas ang pagpunta ni Rafael sa bahay mula ng araw na iyon. Dahil na rin siguro abala ang mga tao sa kumpanya. I heard they have a huge project. So even Daddy is busy these days.

"Ate, si Daddy po?" tanong ko kay Ate Rosa na pinapalitan ngayon ang bedsheet ko.

"Nasa baba. Mukhang paalis na."

Tumango ako. Nagpaalam ako sa kaniya at mabilis na lumabas ng kwarto.

Bumaba ako sa hagdan.

"Dad!" tawag ko nang natanaw itong nasa may pinto at paalis na.

Hindi ko pinansin ang kasama niyang si Rafael. Halos isang buwan na matapos ang nangyari noong nakaraan pero tanda ko pa rin.

Inangat ni Dad ang tingin sa akin nang marinig ako. Nang makababa at makalapit na ako ay hinabol ko muna ang aking hininga.

"What is it? Busy ako, Maia. If it's food, ask the maids to assist you."

"No, Dad. Papaalam po sana ako na lalabas ako saglit? Nababagot na kasi ako. Gusto kong manood ng sine sa mall."

Kumunot ang noo nito. Akala ko hindi ako papayagan pero kinuha niya ang wallet niya sa bulsa at may nilabas na pera.

Inabot niya sa akin iyon.

"Walang mall dito sa Escala. Sa kalapit na bayan, meron. Call Harold para mahatid ka," aniya.

Pinapayagan ako!

Ngumiti ako, nagagalak.

"But remember you're not allowed to buy art mats, Maia. Don't test me," paalala nito sa akin.

Ngumiti ako.

"Yes, Dad. I remembered. Thank you!" I said and kissed his cheek as goodbye and thank you.

"Buy books, too. Malapit na ang pasukan. Magbasa-basa ka," pahabol ni Dad. "Os'ya. Papanhik na kami ni Rafael."

Tumango ako at saka pa lang sinulyapan ang kasama niya. Nakasuot ito ng blue v-neck t shirt at pants. I caught him staring at me when I glanced at him.

He immediately looked away. Nang nakasakay na sila sa sasakyan, kinawayan ko si Dad. Hanggang sa tuluyan na silang nakaalis.

I am in a good mood today! Hindi naging mahigpit si Dad sa akin. Magandang simula iyon. Kapag nagpatuloy ito, baka magbago ang isip nila Dad at ibalik ako sa Manila. I still have more than a month before the class starts to change their mind.

Katulad ng plano, nagtungo ako sa mall. Hinatid ako ni Kuya Harold.

"I-tetext na lang po kita kapag papasundo na po ako," saad ko.

Tumango ito. Kaya pumasok na ako sa loob ng mall dito sa kabilang bayan ng Escala.

It was bigger than I thought. Mabilis na pinuntahan ko ang sinehan. Nakapili ako ng papanoorin pero maghihintay pa ako ng saglit kaya kumain muna ako.

Nang oras na ay pumasok na ako sa sinehan. I watched a foreign action film. It was fun and exciting! Not really my genre but I enjoyed it a lot.

Nang natapos sa sinehan ay nagtungo ako sa isang kilalang milktea shop.

"So you won't buy art mats? It's your chance!"

Ka-video call ko ngayon si Kola habang narito ako sa milktea shop at nakatambay.

"Ayoko. I don't want to take advantage of this."

I was tempted to do it but I know things will be chaotic once Dad finds out.

Ngumisi si Kola.

"Wow! Wow! Ikaw ba yan, Maia?" aniya sabay tawa.

Inirapan ko siya.

"I have to be a good girl here, Kola. Para maisipan ni Dad na ibalik ako sa Manila."

"Well, sabagay. Bakit ba kasi? Ayaw mo ba talaga diyan sa Escala? Bakit? Walang gwapo?" usisa niya.

"Sinong gwapo? Ako?"

I heard a voice from Kola's background. Nagpakita naman ang pinsan ni Kola na si Peter sa screen.

Ngumiti ito nang nakita ako.

"Go away!"

Natawa ako dahil sa pagpapaalis ni Kola sa pinsan.

"Pinag-uusapan ninyo ay tungkol sa gwapo kaya dapat nandito ako," giit ni Peter sa pinsan.

Kola raised her middle finger to him. Humalakhak ako.

I miss this!

Nilingon ako ni Kola.

"So ano nga? May gwapo ba dyan sa inyo? Any potential crush?"

Umirap ako. Wala nga akong nakakahalubilo dito bukod sa mga kasambahay at driver. Well, may sumagi sa isip ko pero wala siya sa list dahil hindi siya qualified.

"Wala."

"Ay! Ang tipid ng sagot. Parang may tinatagong gwapo," asar niya.

Napairap ako.

"You have a crush, Maia?" si Peter naman ngayon.

"Wala! There's no gwapo here. Kung sana ay meron, hindi na dapat ako na-bobored dito," I hissed.

"Ay! Ano ba yan! Balak ko pa sanang pumunta na diyan. Wala naman palang gwapo. Bakit pa ako pupunta?"

Naalerto naman ako.

"Really? You will visit me here? Kailan?!" I cannot contain the excitement in my voice.

"Sama ako," saad ni Peter.

"Doon ka nga! Asungot!" pantataboy sa kaniya ni Kola. Nilingon ako ni Kola para sagutin. "Baka bago ang pasukan. I-cha-chat kita kung kailan."

"Sige! I will inform my parents about that," eksayted kong saad.

"Ako? Hindi mo ako iimbitahan, Maia?" tanong ni Peter sa akin.

Natawa ako ng bahagya. "Of course, you can come!"

"That's a deal, then!"

Dahil sa nalamang bibisita sila ay mas lalong naging maganda ang mood ko.

Umuwi ako sa bahay na masaya. Kahit ang mga kasambahay ay pansin iyon.

"Mukhang maganda ang araw mo, Maia, ah," puna ni Ate Rosa.

Ngumiti ako. "Oo ate. Bibisitahin kasi ako ng mga kaibigan ko sa susunod."

"Nako! Maayos iyan para hindi ka na nabuburyo rito."

Tumango ako. "Ano po palang ulam mamaya sa dinner?"

Habang hindi pa oras ng dinner, nanatili muna ako sa aking kwarto at nang oras na ay saka ako bumaba.

Timing naman na kararating lang nila Daddy at Mommy.

Bumagal ang pagbaba ko sa hagdan namin nang mapansin kung sino ang kasama nila Dad.

It is Rafael.

Nandito siya? Well. Whatever!

Inangat nito ang tingin sa akin at nagtagal iyon saglit bago binalik ang atensyon kay Dad at Mom.

I kissed my parents' cheek to greet them.

Bumaling si Mommy kay Rafael.

"You should eat with us, hijo. Maraming hinandang pagkain ang mga kasambahay kaya huwag ka nang tumanggi pa," aya niya.

Tahimik naman ako sa gilid. Balak sumabay sa kanila papunta sa dining area. It would be weird if I would leave them anyway.

"Yes. Yes. Have dinner with us, hijo," aya rin ni Dad at tinapik ang balikat nito.

Hindi ko sinulyapan si Rafael pero sa gilid ng mata ko ay alam kong sinulyapan niya ako bago siya pumayag.

Nauna akong naglakad dahil habang patungo kami sa dining area ay nagkwekwentuhan sila sa likod ko.

I sit in my usual spot. Nagsiupuan na rin sila. Dumating na rin sila Ate Ruby at Dan.

We started eating. Nagsimula rin silang pag-usapan ang tungkol sa proyekto. And Rafael will always be involved in their talk.

Ngumuya ako at tahimik silang pinanood at pinapakinggan. Nang makahanap na ng tyempo ay nilingon ko si Daddy.

"Dad, my friends will probably visit me soon. Can I reserve a room for them?"

Uminom muna si Daddy.

"Friends? Kola Montecillo?"

Tumango ako. He remembered Kola.

"Yes. Kasama niya ang pinsan niya. Kaibigan ko rin," sambit ko.

"Yes, hon. Kola Montecillo. Anak ni David," paalala naman ni Mom.

Tila may naalala naman si Daddy.

"Oh! Right. I know her father. Alright. Inform the maids to prepare a room for them," aniya.

Ngumiti naman ako ng malawak. Mas lalong na-eksayt!

Dahil doon, natulog akong masaya.

Ang kasabihan ng matatanda, kapag masyado daw masaya, may delubyong mangyayari. I used to think that it's not true.

Isang katok ang narinig ko kinabukasan kaya nilingon ko ang pinto habang hindi maganda ang pakiramdam. Mukhang totoo pa nga ata ang kasabihan ng mga matatanda.

"Baba na, Maia. Mag-aalmusal na. Kumpleto na sa baba," sambit ng kasambahay namin.

"Opo. Bababa na po," walang ganang sagot ko.

For some reason, I feel different today. Hindi ko alam. Baka dahil late ako natulog kagabi.

To my surprise, I saw Rafael sitting when I entered the dining area.

Nandito na naman siya? Kagabi, nandito rin siya, ah? Pero baka dahil sa trabaho o pinatawag siya ulit ni Dad.

Nagkatinginan kami pero ako ang unang umiwas ng tingin.

Tinikom ko ang labi ko at umupo na. Nagsimula na ang lahat mag-almusal at magkwentuhan.

Bumagsak ang tingin ko sa aking piniggan. It has 2 slices of bread. Kanina pa ito roon. Hindi ko ginagalaw. Sa malapit ay ang peanut butter at kape.

I heard that my parents requested a simple breakfast. Coffee, bread and peanut butter. Marami raw kasi silang nakain kagabi kaya hindi na meal and rice ang ipinahanda ngayong umaga.

"Oh? Why aren't you eating, Maia?" si Mommy nang sa kalagitnaan ng pag-uusap sa hapag ay napansin niyang hindi ko ginagalaw ang pagkain ko.

Dahil sa tanong sa akin ni Mommy, nakuha ko ang atensyon ng lahat.

"Ano? Gusto mo bang paglagyan ka pa ng peanut butter ni Manang? Hindi ka na bata, Maia. Just eat," Mom ordered.

Ramdam ko ang pares ng mga mata na nakatutok sa akin. And I was right because when I directed my eyes in front of me, I saw Rafael watching me intently.

"What's wrong, Maia?"

Umiling ako sa nagtanong na si Dan. "Busog kasi ako."

Maingay na bumuntong hininga si Daddy sa kabisera ng table. Kung kanina ay maganda ang mood niya ay ngayon nagbago ito.

"Why are you being stubborn? Pinayagan kitang lumabas kahapon. Bakit tila nagrerebelde ka na naman? Pati pagkain aayawan mo!"

I sighed.

"Dad, hindi naman po sa gano—"

"Eat, then. Huwag kang magsayang ng pagkain. There are people out there who cannot even eat food 3 times a day. So be thankful and eat," mariin niyang putol sa sinasabi ko.

Uminit ang pisngi ko at umurong ang dila ko sa mga gusto pa sanang sabihin.

"S-Sorry, Dad...Mom..." I muttered silently. "I will....eat."

Dad sighed heavily. Umiling siya at kinuha muli ang binagsak niya kaninang kubyertos sa kaniyang plato.

"I'm sorry you witnessed that, hijo," ani Mom kay Rafael.

I refused to see Rafael's reaction. Kaya binagsak ko ang tingin sa aking plato at sa peanut butter sa malapit.

"Ayos lang po."

"Eat, Maia," rinig kong utos ni Mom nang mapansin siguro ang paninitig ko lang sa tinapay at peanut butter.

Parang may tumutusok sa puso ko. I swallowed hard. Labag man sa loob, sinimulan kong lagyan ng peanut butter ang tinapay ko. Dahan-dahan ang galaw ko. Still thinking if I should do this or not but...then, I have no choice but to.

Habang ginagawa ko iyon ay humupa na ang tensyon at bumalik na sila sa pag-uusap.

When I'm done putting the peanut butter, I slowly eat the bread. Bits by bits.

Ang bawat pagnguya ay mahirap. Pero linunok ko at inubos para wala na silang masabi.

Nang i-angat ko ang tingin ko, nadatnan ko si Rafael na mataman na pinapanood ako sa gitna ng kwentuhan nila. Nakakunot ang noo niya.

Nang nahuli ko siya ay nilipat niya ang tingin sa katabi kong si Mommy. Making me think that it's probably just my imagination.

When our breakfast session ended, I waited until Dad stood up. Nang tumayo na siya ay hudyat iyon para sa akin na tumayo na rin. Hindi pa nakakahakbang si Dad, humakbang na ako agad para magmartsa palabas. Hindi na nakapagpaalam pa dahil nagmamadali.

"Maia, where's your manners? Hindi ka pa nagpapaalam," ani Mommy nang palabas na ako.

"Pasensya ka na sa kaniya, Rafael. She's…like that," aniya pa.

"Ayos lang po. Walang problema."

I just ignored them and continued heading out of the dining area.

Hinahabol ko na ang hangin nang dumating na ako sa kitchen. Walang kasambahay doon dahil nasa may dirty kitchen marahil sila o kaya ay nakaantabay na para asikasuhin ang mga plato sa dining area.

Napahawak ako sa poste saglit dahil nahihirapan na talaga akong huminga. Sumisikip na ang dibdib ko.

Sinubukan kong lumapit patungo sa cabinet kung nasaan ang emergency medicine namin. Pero sa bawat segundo ay mas lalo akong nahihirapan.

Pinagpapawisan na rin ang noo ko.

Nakalapit na ako ngunit bumigay na ang mga binti ko kaya napaupo ako sa sahig, habol-habol ang hininga.

Shit!

I heard some footsteps. I just wish it was one of our maids so I can ask for help.

Nanlalabo ang mata ko kaya hindi ko masiguro kung sino iyon.

Isang malutong na mura ang narinig ko galing sa kung sino. Wala pang limang segundo ay may kamay na na humawak sa balikat ko para bahagyang i-ayos ako.

"Anong nangyari?!"

Habang naghahabol ng hangin ay mas naging malinaw na kung sino ang dumalo sa akin. He's squatting to check on me.

And...it is Rafael. Of all people, siya pa talaga! Shit!

"Don't…hold me…" I managed to say even when I'm already struggling.

Pinaalis ko ang kamay niya sa akin gamit ang nanghihinang kamay.

He ignored what I just said. He checked my pulse and cursed loudly again.

"Anong gamot ang kailangan mo?" mariin niyang tanong. Kalmado man pero dahil sa diin, iniisip kong galit siya.

Kumunot ang noo ko.

"I…can f-find…it myself. I don't need your help."

Kahit medyo nanlalabo ang tingin ko, alam kong mariin ang titig niya sa akin.

"Anong gamot ang kailangan mo?" mariing ulit niya. Binabalewala lang ang sinabi ko.

I couldn't breathe. Sa bawat segundo ay nahihirapan ako.

Bumulong siya ng matigas ng mura.

"Maia," mariing tawag niya sa akin. Umigting ang panga niya at tumayo.

I tried to search for him and I saw him started browsing the emergency medicine kit where the medicines are. Lumapit siya sa akin.

May nakita siyang inhaler doon kaya pinagamit niya iyon sa akin. Nakatulong naman iyon.

But I need the medicine! I might die if I will let my stubborn gets in the way!

"Anong gamot, Maia?" he asked so firmly.

Hanggang sa nakita ko na lang ang sarili ko na sinabi ang gamot.

Mabilis niyang nahanap iyon. Aligaga siya. Kumuha siya ng tubig at pinainom sa akin ang gamot.

He scooped me and put me in the stool. Tumama ang likod ko sa table. Nanghihina pa ako sa nangyari. Pinunasan niya ang bibig ko gamit ang tissue.

Seryosong seryoso siya. He's gripping the edge of the table behind me, cornering and watching me.

"Allergic ka sa peanuts," he muttered after a minute of silence. He's not asking. He's stating that.

Hindi ako umimik. I tried to breathe better. I focused on making sure that I'm breathing fine. Halos dalawang minuto iyon. Siya ay nanatili pa rin na nasa harap ko at mataman na pinapanood ko.

His eyes were too serious watching me as if he's trying to figure out something.

"Bakit hindi mo sinabi sa kanila na bawal ka sa peanut butter?" he asked in a serious tone after minutes of silence.

"They know. They just...…forgot," sambit ko nang nakabawi na.

Natahimik siya. He pursed his lips tight.

Nakarinig ako ng ingay. Sigurado akong mga kasambahay na iyon.

Mabilis na inayos ko ang sarili. Tinulak ko si Rafael at nagpatianod naman siya.

Bumaba ako sa stool at saka siya sinulyapan na para bang walang nangyari.

"Don't…tell my family about this."

Kumunot ang noo niya.

"Bakit? Muntik nang may mangyari sa'yo," mariin niyang hayag.

"And? Did something happened? Wala naman. It's just allergy," ani ko. "Besides, even if you inform them, they will forget it again."

Because it happens now so it will happen again.