LOGINIsang anim na taong gulang na batang babae, matapang na tumatayo para sa kanyang ina.Biglang tumusok sa dibdib ni Alec ang matinding kirot.Sa katotohanan, talagang pambihira ang tapang ni Anri sa murang edad. Malinaw ang kanyang pananalita, matalas ang lohika, at nakakagulat ang lalim ng kanyang pang-unawa sa mga tao. Bagamat anim na taong gulang pa lamang, ang talino at pagkakaunawa niya ay lampas sa kanyang edad.Nang marinig ni Don Pablo si Anri na tinutukso siya ng ganoon, hindi siya nagalit. Sa halip, bahagya siyang ngumiti at sinabi, “Anri, tama ka. Itatama ng matandang ito ang sarili niya ngayon.”Kasabay noon, kinuha ng matanda ang kanyang telepono at tumawag. Sandali lamang, konektado na ang tawag.“Hello, kayong apat,” tahimik niyang sabi. “Pumasok kayo sandali. May dalawang tao rito na kailangang ayusin.”“Hindi!” Ang buong katawan ni Jenina ay nanginginig nang todo. Namula at napa-puti ang mukha ni Gia.“Hindi… hindi, Lolo… Lagi mo kaming minahal nang sobra! Kahit n
Agad na nagsalita si Alexander, “Tama! Lolo! Kahit pa inupahan ni Gia ang lalaking iyon para ibintang si Irina, paano naman ang lalaking naka-itim pagkatapos? Paulit-ulit kaming ginulo ng lalaking iyon, at dahil kay Irina, nasaktan pa si Wendy!”Bago pa makapagsalita ang iba, biglang umalingawngaw ang malinaw at galit na boses ng isang bata.“Walang kinalaman ang pagkakabugbog niya sa nanay ko! Bakit hindi mo sisihin ang sarili mo, Alexander! Kapag sinaktan mo ang nanay ko, tatapakan talaga kita hanggang mamatay!”Si Anri iyon.Ang anim na taong gulang na batang babae na nanahimik sa buong oras ay sa wakas nagsalita.Bagama’t bata pa, sanay na siyang magbasa ng ekspresyon ng mga tao. Hindi siya sumingit kanina dahil ramdam niyang totoong ipinagtatanggol ni Don Pablo ang kanyang ina at lola.Ngunit ngayon, nang makita niyang sinusubukan ng sarili niyang lolo na dungisan ang pangalan ng kanyang ina, hindi na niya kayang manahimik.Napatigil si Alexander sa gulat. “Anri, anak ka ng tata
Napatigil si Jenina, tila tinamaan ng kidlat. Ganoon din si Gia, nanigas sa kinatatayuan.“Magsalita ka!” biglang sigaw ni Marco. “Paano ninyong binalangkas ang tiyahin ko at ang pinsan ko? Ilabas ninyo ang buong katotohanan!”Ang masigawan nang ganoon ng isang nakababata ay isang matinding kahihiyan para kay Jenina. Hindi niya namalayang napatingin siya kina Alexander at sa asawa nito.Si Wendy ay nakatayo roon, lubos na nabigla, samantalang bakas sa mukha ni Alexander ang matinding pag-aalala.Agad na naunawaan ni Jenina—sa araw na ito, sa ilalim ng matinding presyon ng Don Pablo, wala siyang maaasahan. Kahit pa nais siyang tulungan ni Alexander dahil sa dating samahan, hinding-hindi iyon pahihintulutan ng matriarka ng mga Beaufort.Sa sandaling ito, wala nang ibang pagpipilian si Jenina kundi harapin ang realidad.Nanginginig ang tinig niya nang tanungin niya ang Don Pablo, “Uncle… kayo… nitong mga nakaraang araw ay parang lutang, walang pakialam sa mga bagay sa mundo, mahina ang k
Sa sandaling iyon, nagnasig sa sarili si Irene. Wala siyang kahit kaunting pagtingin o pagmamahal para sa kanyang tunay na ama—tanging kahihiyan at poot lamang ang nadama niya.Paano niya matatanggap ang sinasabi ng Don Pablo tungkol sa “paghahanap ng katarungan” para sa kanya? Ang naramdaman niya ay ganap na pagkasuklam.Matapos ang sandaling katahimikan, napasinghap siya at napalabas ang malamig na tawa.“Matandang hayop ka na, maaari ka bang tumigil na sa mga laro mo?”“Kung gusto mong patayin ang anak ko at ako, sabihin mo na nang diretso. Huwag mong aksayahin ang oras ko sa mga walang kwentang salita.”“Hindi kami natatakot sa’yo.”“Kahit mamatay kami ng anak ko, babalik kami bilang mga multo at hahabulin ka.”“Halos siyamnapung taon ka na, hindi ba?” “Gaano ba katagal ang natitira sa’yo?”“Marahil mamamatay ka habang natatawa—nagdiriwang kasama ang pamilya mo at ang mahal mong pamangkin—agad pagkatapos patayin ang anak ko at ako.”“At kapag nangyari iyon, magiging mga espirit
Si Marco, nakatayo sa tabi niya, ay mahinang murmura, “Lolo…”Tumahimik si Gia.Nagpalitan ng tingin sina Irina at ang kanyang ina. Wala silang ideya kung ano talaga ang balak ng matanda.Muling nagsalita si Jenina, puno ng pag-aalala ang tinig. “Uncle, ano po ang sinabi ninyo kanina? Kayo—”“Sinabi ko,” pumasok sa usapan ang Don Pablo, matatag ang tinig, “na ang anak kong si Irene ay hindi kailanman nagnais na kilalanin ako. Hindi niya kailanman akong tinawag na ‘Ama.’”“Mahigit isang buwan na ang lumipas, at sa wakas ay napadpad siya sa pintuan ng mga Allegre—at itinaboy mo siya!”Parang nahulog sa yelong kailaliman ang puso ni Jenina. Kahit ganoon, hindi pa rin siya makapaniwala. Mula pagkabata hanggang sa pagtanda, sa loob ng dekada, palaging pinapalad ng matanda—ang kanyang tiyuhin—ang kanyang pamangkin, habang halos walang anumang pagtingin o pagmamahal para sa sariling anak.Ano ba talaga ang balak ng tiyuhin niya ngayon?“Hindi mo lang itinaboy si Irene mula sa pintuan ko,”
Nabigla ang lahat sa mga salitang binitiwan ng Don Pablo. Lalong natigilan sina Irina at Irene, kapwa nakatitig sa kanya na tila hindi makapaniwala.Matapos ang mahabang katahimikan, nagpakawala si Irene ng malamig na ngisi.“Hayop kang matanda, ano na namang kalokohan ang binabalak mo ngayon? Kung gusto mo akong patayin, sabihin mo na lang nang diretso! Uunahin pa kitang kagatin hanggang mamatay—at saka ko babayaran ang lahat ng dugong pinadanak mo sa akin!”Pagkabagsak pa lamang ng kanyang mga salita, biglang nag-init si Jenina. Nanlisik ang kanyang mga mata habang pasugod siyang humakbang.“Irene, ang kapal ng mukha mo! Paano mo nagagawang kausapin ng ganyan ang tiyuhin ko?!”“Siya pa rin ang tunay mong ama! Ang ginagawa mo ay lantaran nang paghihimagsik!”Sa mga sinabi pa lamang ng Don Pablo, agad nang nakaramdam si Jenina na may mali. Ano ba ang ibig niyang sabihin? Balak ba niyang patawarin si Irene?Hindi maaari. Hinding-hindi maaari.Alam ni Jenina na kailangan niyang samantal







