Episode 15 คาหนังคาเขา

PEANGHOM PART

เสียงคลื่นกระทบฝั่งดังแผ่วเบา คล้ายจะปลอบโยนหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี ฉันนั่งอยู่บนผืนทรายเย็นเฉียบ ร่างกายสั่นเทา มือข้างหนึ่งถือกระป๋องเบียร์ที่แทบจะหมดลงไปแล้ว พลางยกขึ้นดื่มราวกับมันจะช่วยบรรเทาความเจ็บปวดในใจได้น้ำตาไหลอาบแก้มสองข้างรู้สึกปวดหนึบไปหมดที่อกข้างซ้าย 

จบแล้วความรักสามปีที่ผ่านมา

ความซื่อสัตย์ ความไว้ใจ

คำที่บอกว่ารักกันล้วนโกหก หลอกลวง

ไอ้ผู้ชายเฮงซวย อุตส่าห์เชื่อใจไว้ใจ แต่กลับทรยศหักหลังกันแบบนี้ เลว!!

ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่แล้ว

ฉันขับรถจากกรุงเทพมาหัวหินเพราะทนความคิดถึงไม่ไหวเลยมาหาเขาถึงที่แค่ได้เจอหน้าเขาก็ยังดี ฉันจอดรถที่หน้าวิลล่าที่พี่เจมส์พักอาศัยอยู่ ถ้าถามว่าทำไมฉันถึงรู้ว่าพี่เจมส์พักอยู่ที่ไหนก็เพราะว่าก่อนหน้านี้ก่อนที่เขาจะมาฝึกงานที่นี่เขาเป็นคนขอให้ฉันช่วยหาที่พักให้ยังไงล่ะ 

ทันทีที่รถจอดสนิทฉันก็เดินลงจากรถโทรศัพท์หาพี่เจมส์แต่ทว่าโทรไปเท่าไหร่ก็ไร้การตอบรับ ฉันจึงเดินไปถามกับพนักงานที่ดูแลที่นี่ก่อนพนักงานจะเดินนำฉันไปที่หน้าห้องพักของพี่เจมส์ 

สองเท้าเล็กหยุดลงตรงหน้าประตู สายตาของฉันกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดที่รองเท้าสองคู่ที่วางอยู่หน้าห้อง คู่หนึ่งเป็นรองเท้าผู้ชายที่ฉันจำได้ดีว่าเป็นของพี่เจมส์ แต่อีกคู่กลับเป็นรองเท้าส้นสูงสีแดงสดที่ทำให้หัวใจฉันเต้นรัวอย่างแรง ความคิดต่างๆ ถาโถมเข้ามาในหัว

ฉันรวบรวมสติก่อนจะเคาะประตู มือข้างหนึ่งกำแน่น พยายามสะกดอารมณ์ที่ปั่นป่วน เสียงฝีเท้าภายในห้องดังขึ้นก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออกช้าๆ และเป็นพี่เจมส์ที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ปะ...แป้ง มาได้ไงครับ?" เขาพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ 

"ขับรถมาค่ะ ทำอะไรอยู่หรอคะ?" ฉันเอียงหน้าเอ่ยถามคนตรงหน้าพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ พลางเลื่อนสายตามองแฟนหนุ่มที่เดินออกมาโดยมีผ้าขนหนูปกปิดแค่ช่วงล่างเอาไว้

"ระ...รอพี่แปปนึงนะครับเดี๋ยวพี่ขอแต่งตัวแปปนึง" เขาทำท่าจะปิดประตู แต่ฉันเร็วกว่าดันประตูแล้วแทรกตัวเข้าไปในห้อง

ภาพตรงหน้าทำให้หัวใจฉันหล่นวูบ น้ำตาไหลออกมาไม่หยุด ผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียง สภาพไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเพิ่งผ่านอะไรมา เธอหันมามองฉันด้วยความตกใจ ก่อนจะรีบดึงผ้าห่มขึ้นปกปิดร่างเปลือยเปล่าอย่างรีบๆ

"นี่มันอะไรกันคะ?" ฉันหันไปถามพี่เจมส์ น้ำเสียงสั่นเครือ

"ปะ...แป้งฟังพี่อธิบายก่อนนะ มันไม่ใช่อย่างที่แป้งคิดเลย" 

ฉันแสยะยิ้มออกมาพร้อมกับหัวเราะในลำคอ

"ฟัง พี่ยังจะให้แป้งฟังอะไรอีกหลักฐานคาหนังคาเขาแบบนี้พี่ยังจะให้แป้งฟังอะไร...ฮึก" เสียแรงที่รักที่ไว้ใจ เชื้อใจเขามาโดยตลอดว่าเขาน่ะเป็นคนดีดไม่เจ้าชู้นอกใจแน่นอน แต่แล้วเป็นไง หึ เป็นฉันที่โง่เอง!

"ไม่นะแป้ง ฟังพี่ก่อนสิ" เขาพยายามจับมือฉัน แต่ฉันสะบัดออก

"พอสักที เราจบกันแค่นี้เถอะพี่เจมส์" 

"ไม่เอาแบบนี้สิคะแป้ง ใจเย็นๆแล้วคุยกันดีๆก่อนได้ไหมคะฟังพี่อธิบายก่อน" 

"ให้แป้งฟังคำตอแหลจากพี่น่ะหรอ หึ!"

"พูดแรงไปแล้วนะแป้ง" 

"แล้วที่พี่ทำล่ะ ก็ว่าทำไมพักหลังๆไลน์ไปก็ไม่ตอบโทรหาก็ไม่รับสายที่แท้ก็แอบกกคนอื่นอยู่นี่เอง เห็นแป้งโง่มากใช่ป้ะ?" 

"ใจเย็นๆก่อนสิแป้ง พี่อธิบายได้นะ"

"กี่ครั้งแล้วที่นอกใจแป้ง"

"...."

"แป้งถามว่ากี่ครั้งแล้ว!!!" ฉันตะคอกใส่ไอ้คนตรงหน้าที่เงียบ

"คุยกันดีๆนะแป้ง พี่ขอโทษพี่รู้ว่าพี่ผิดแต่พี่ไม่ได้ตั้งใจนะแป้ง พี่รักแป้งนะเรามาคุยกันดีๆนะ" 

"เลิกตอแหลสักทีได้ไหม คาหนังคาเขาแบบนี้ยังจะปั้นน้ำเป็นตัวอีก แป้งโคตรจะรังเกียจพี่เลยพี่เจมส์" 

"พี่ขอโทษ แต่แป้งพี่ก็เป็นผู้ชายนะพี่ก็...."

"หึ สันดานหมาฉิบหาย จะอ้างว่าเพราะกูไม่ให้มึงเอาใช่ไหม มึงเลยนอกใจกูอ่ะ" 

"ไม่ใช่นะแป้ง พี่ไม่ได้หมายความอย่างนั้น ฟังพี่อธิบายดีๆก่อนได้ไหมครับ" มือหนาพยายามเลื่อนมาจับมือฉันแต่ฉันขยับหนีอย่างนึกรังเกียจ

ยิ่งเห็นสีหน้าแววตาของเขาที่ดูเหมือนไม่ได้รู้สึกผิดอะไรเลยกับสิ่งที่ตัวเองทำ ยิ่งทำให้ความโกรธของฉันมันพลุ่งพล่าน อยากจะกระโดดถีบให้หงายหลังทั้งตัวผู้ตัวเมียซะให้รู้แล้วรู้รอด!!

ฉันยกมือขึ้นปาดน้ำตา หันมองหน้าไอ้ผู้ชายสันดานหมาด้วยความคับแค้นใจ

"นับตั้งแต่วันนี้มึงกับกูเราจบกันมึงจะไปเอากับใครที่ไหนหรือติดเชื้อตายที่ไหนก็เชิญ แล้วก็อย่าโผล่หน้ามาให้กูเห็นอีกนะไอ้ชาติหมา!!"

พูดจบฉันก็ชู้นิ้วกลางให้ไอ้คนตรงหน้า ก่อนจะเบี่ยงตัวเดินไปที่หน้าประตู แต่แล้วความโกรธที่มันพลุ่งพล่านเกินกว่าจะสะกดไว้ได้ทำให้ฉันต้องหยุด

ฉันหันกลับไปมองหน้าไอ้เหี้ยพี่เจมส์อีกครั้ง พร้อมกับแสยะยิ้มออกมาที่มุมปากก่อนจะเดินกลับไปหยุดตรงหน้า

ตุ๊บ!!

พลั๊วะ!! 

หมัดหนักต่อยเข้าไปที่แก้มสากของไอ้พี่เจมส์อย่างแรงพร้อมกับถีบเข้าไปที่หน้าท้องคนตัวโตด้วยความโกรธเกลียด 

"โอ๊ยย แป้ง!!"

"นี่สำหรับสิ่งที่มึงตอบแทนความเชื่อใจของกู แล้วหลังจากนี้ก็ไปตายซะไอ้ชาติหมา!!"

ฉันพูดเสียงกร้าว มองดูไอ้พี่เจมส์ที่ตอนนี้ยืนตัวงอด้วยความเจ็บ ฉันสะบัดมือไล่ความเจ็บจากหมัดของตัวเองก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับไปมองอีก 

โคตรเลว โคตรชั่วเลย!! ไม่เคยคิดว่าคนที่รักกันคบกันมาเกือบสามปีจะทำกันแบบนี้ พรุ่งนี้ก็เป็นวันครบรอบแล้วนะทำไมทำกันได้ลง

เจ็บใจฉิบหาย อุตส่าห์รัก ไว้ใจ เชื่อใจทุกอย่างแต่มาทำกันแบบนี้โคตรเหี้ยเลย!!!

ตั้งใจจะมาเซอร์ไพรส์ แต่เสือกโดยเซอร์ไพรส์ซะเอง โคตรเหี้ยเลย!!! สมเพชตัวเองฉิบหาย!

ตัดมาที่ปัจจุบันฉันนั่งกินเบียร์อยู่ที่ริมชายหาดใกล้ๆแถวๆนั้น กระป๋องเบียร์กระจัดกระจายเป็นสิบๆ ไอ้เสียใจน่ะมันไม่เท่าไหร่หรอก แต่ที่ร้องไห้อยู่แบบนี้ก็เพราะว่าเจ็บใจมากกว่าที่ปล่อยให้ตัวเองโดนหลอกโดนสวมเขา

มือเรียวเลื่อนไถหน้าจอโทรศัพท์ดูรูปเก่าๆที่เคยถ่ายคู่กัน ที่ผ่านมาฉันก็เป็นแฟนที่ดีมากๆคนนึงเลยก็ว่าได้นะ ทั้งรักทั้งซื่อสัตย์มาโดยตลอดไม่เคยคิดที่จะนอกใจเลยด้วยซ้ำ ไม่เคยระแวงหรืองอแงงี่เง่าใส่เลย แต่ทำไมเขาถึงได้ตอบแทนความรักฉันแบบนี้ 

สันดานผู้ชายมักมากมันเป็นแบบนี้สินะ!! หึ

ฉันยกเบียร์ขึ้นมาดื่ม พยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลออกมามากกว่านี้ ไม่อยากร้องไห้ให้กับไอ้ผู้ชายเฮงซวยพันนั้น

"ไอ้สารเลวเอ๊ย!! ฮึก" ฉันตะโกนออกไปด้วยความรู้สึกเจ็บปวดที่มันอัดแน่นอยู่เต็มอก ทั้งเจ็บทั้งแค้น ทั้งเกลียด

"มานั่งทำเอ็มวีอะไรคนเดียวตรงนี้เดี๋ยวแม่งก็โดนฉุด" 

เสียงทุ้มของใครบางคนดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้ฉันหันกลับไปมองช้าๆ สายตาพร่ามัวพยายามหาตัวเจ้าของเสียง จนเมื่อเห็นเป็นปั้น ฉันก็ลุกขึ้นและเข้าไปสวมกอดเขาทันที

หมับบบ!!

"ฮึกๆ ในที่สุดมึงก็มา" ฉันกระโจนเข้าสวมกอดร่างสูงแน่น จู่ๆน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก่อนหน้าก็ไหลลงมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่อยู่ 

ร่างสูงยืนนิ่งอึ้งกับการกระทำของฉัน ก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นมาสวมกอดฉันแล้วตบไหล่ฉันเบาๆอย่างอ่อนโยน

"กูอยู่นี่แล้วไม่ต้องร้อง" 

"ฮึกๆ กูเจ็บอ่ะมึง กูเจ็บ" 

"หยุดร้อง ไม่ต้องร้องแล้ว" 

ปั้นผละกอดออกพร้อมกับมองหน้าฉันที่ตอนนี้น้ำตาอาบเต็มทั้งสองแก้ม มือหนาค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาเกลี่ยซับน้ำตาให้เบาๆ

"มันเกิดอะไรขึ้น ไหนเล่าให้กูฟังหน่อย" ว่าจบมือหนาก็จับมือฉันก่อนจะนั่งลงบนทราย

"ฮึก ไอ้พี่เจมส์มันนอกใจกู ฮึก...วันนี้...กูเจอมันอยู่กับผู้หญิงคนอื่น"

"อะไรนะ?!!" 

"ไอ้เวรนั่นมันนอกใจกู มันเอากับคนอื่นทั้งๆที่มีกูเป็นแฟนอยู่แล้วทำไมอ่ะมึง กูไม่ดีตรงไหนอ่ะ ฮึกๆฮือ" 

"ไม่ต้องร้อง ช่างแม่งไอ้เวรนั่น มีกูอยู่อย่าร้อง"  ปั้นกอดปลอบฉันพลางลูบหัวไหล่ฉันไปมาด้วยความอ่อนโยนพร้อมกับจับใบหน้าฉันให้ซบลงที่แผงอกกว้าง 

ดวงตากลมโตเงยหน้ามองเจ้าของแผงอกแกร่งด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก แค่ได้เห็นหน้า ได้ยินคำปลอบใจจากคนข้างๆก็รู้สึกอุ่นใจ อบอุ่นขึ้นมาทันที แถมยังรู้สึกดีเหมือนกับทุกอย่างที่มันหนักอึ้งหายไปในพริบตา 

อบอุ่นจัง ไม่เคยคิดเลยว่าอ้อมกอดของปั้นมันจะอบอุ่นขนาดนี้ รู้สึกว่าตัวเองโชคดีที่อย่างน้อยก็มีเพื่อนสนิทคอยปลอบใจรับฟังปัญหาตลอด... 

"กูอยู่กับมึงตรงนี้ คนอื่นจะเป็นยังไงก็ช่างแม่งมัน ไอ้ผู้ชายสันดานหมาแบบนั้นสักวันมันก็ได้รับผลกรรมของมันเอง หยุดร้องได้แล้ว" 

"กูแค่รู้สึกเจ็บใจ กูเชื่อใจไว้ใจ ซื่อสัตย์กับมันมาตลอดแต่แม่งดูสิ่งที่มันตอบแทนความรักกูดิ โคตรเหี้ยเลย!!" 

"เออ กูรู้หยุดร้องได้แล้ว แค่ผู้ชายเหี้ยๆคนหนึ่งไม่คู่ควรให้มึงเสียน้ำตาหรอก" นิ้วเรียวเกลี่ยน้ำตาให้ฉันเบาๆ 

"ฮึกๆ ขอบคุณนะมึงที่อุตส่าห์ขับรถมาหากูอ่ะ" 

"อือ กับมึงต่อให้กูไม่ว่างกูก็มาหาได้ตลอดนั่นแหละ" 

"...." ฉันแหงนหน้ามองคนตัวโตตาแป๋ว พร้อมกับยิ้มออกมาด้วยอย่างรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก ก่อนจะซบลงที่หน้าอกของมันโดยที่แขนหนาก็โอบไหล่ฉันพลางลูบหัวไหล่ปลอบไปมา 

"มึงรู้ป้ะ กูโคตรรู้สึกเจ็บเลย กูไม่เคยคิดเลยเว้ยว่าเรื่องเหี้ยๆแบบนี้จะเกิดขึ้นกับกู" ฉันพูดพลางเปิดกระป๋องเบียร์ยื่นให้ปั้น

"...."

"แต่พอกูเห็นหน้ามึงมันเหมือนกับความเสียใจที่กูมีก่อนหน้ามันหายวับไปกับตา ทุกครั้งที่มีมึงอยู่ใกล้ๆกูโคตรรู้สึกอบอุ่น....ขอบคุณนะ" ฉันส่งยิ้มให้กับคนด้านข้าง

"อือ" 

ร่างสูงยักคิ้วตอบด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะยกกระป๋องเบียร์ขึ้นดื่ม

"มาดื่มกัน ดื่มให้ลืมไอ้คนสารเลวนั่น" ฉันพูดขึ้นพร้อมกับยกกระป๋องเบียร์ขึ้นมาดื่ม 

"ค่อยๆ เดี๋ยวก็สำลักตายพอดี" 

"มึงรู้ป้ะว่ากูทำอะไรไอ้พี่เจมส์" 

"ไม่รู้" มันตอบเสียงราบเรียบพร้อมกับดื่มเบียร์ในกระป๋อง 

"กูต่อยหน้าไอ้เวรนั่น มึงดูมือกูดิยังมีรอยแดงอยู่เลย"

"ไหนดูหน่อย" ปั้นพูดเสียงราบนิ่งปนเป็นห่วง ฉันยื่นมือให้ปั้นดู ที่ตอนนี้หลังมือยังแดงไม่หาย 

"ทีหลังถ้าอยากต่อยใครให้มาบอกกู กูจะจัดการให้เอง เข้าใจไหม?" เสียงทุ้มเอ่ยพร้อมกับก้มลงมาเป่ามือฉันเบาๆ 

อบอุ่นจัง!...

"อื้อ เข้าใจแล้ว" ฉันยิ้มบอกกับคนตัวโตพร้อมกับดึงมือตัวเองกลับแล้วยกเบียร์ขึ้นมาดื่มต่อ ก่อนจะหันหน้ามองตรงไปที่น้ำทะเลเข้มยามค่ำคืน 

"จะไปไหน?" ปั้นเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงุนงงเมื่อจู่ๆฉันก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังน้ำทะเล 

"ไอ้แป้งเดี๋ยว! รอกูก่อน" ปั้นตะโกนบอกก่อนจะรีบลุกขึ้นวิ่งตามหลังฉันมาติดๆ ฉันหันไปส่งยิ้มให้ปั้นก่อนที่จะมาหยุดตรงริมทะเลรู้สึกถึงน้ำทะเลที่ซัดมาโดยเท้า 

"ลุกมาทำเหี้ยไร กูตกใจหมด" เสียงทุ้มบ่นพร้อมกับหันมามองหน้าฉัน 

"โสดแล้วโว้ยยยย !!!" ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง ไอ้ปั้นที่ยืนอยู่ข้างๆขมวดคิ้วพร้อมกับเท้าสะเอวมองฉันอย่าง งงๆ 

"ตะโกนเพื่อ?" 

"ฮึกๆ มึงจำไว้เลยนะปั้นหลังจากวันนี้กูจะไม่ร้องไห้เสียใจกับไอ้เหี้ยนั่นอีก" ฉันหันไปพูดเสียงสะอื้น จู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาอีกครั้ง

"...." 

มือเรียวจับสร้อยคอที่ไอ้พี่เจมส์เคยซื้อให้เป็นของขวัญวันครบรอบ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันน้ำตาไหลลงมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดคับแค้นใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวต่างๆที่ถาโถมเข้ามาอีกครั้ง 

ปึก!! 

ฉันดึงสร้อยคอออกมาอย่างแรง ก่อนจะเขวี้ยงลงทะเล 

"ไปตายซะไอ้ชาติหมา ไอ้ผู้ชายสารเลว ไอ้ชาติชั่ว!!"  

ปั้นยืนมองฉันด้วยสายตาราบเรียบแต่ปนไปด้วยความเป็นห่วงพลางส่ายหน้าไปมา ก่อนที่จะค่อยๆเดินเข้ามากอดปลอบฉันที่ร้องไห้จนตัวสั่นเทา

"สบายใจขึ้นยัง?" ปั้นกอดอกเอียงคอถามฉัน 

"อื้อ" ฉันหันไปพยักหน้าตอบ

"ไม่ต้องร้องแล้ว" ปั้นพูดพร้อมกับเดินมาใกล้ๆแล้วใช้นิ้วเรียวเช็ดน้ำตาฉันเบาๆ

"โคตรเหี้ยเลยมึง" 

"เออ กูรู้หยุดร้อง กูไม่ชอบเวลาเห็นน้ำตามึงเลยรู้ไหม ทุกครั้งที่เห็นมึงเจ็บใจกูมันแม่งเจ็บไปด้วย" 

"ฮึกๆ หลังจากนี้กูจะไม่ร้องแล้ว จะไม่ร้องให้ไอ้เวรนั่นอีก ฮึกๆ" 

"อือ" 

ปั้นพยักหน้าด้วยสีหน้านิ่งๆ ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาคนตัวโตนิ่ง

"เบียร์หมดแล้ว"

"แล้ว?"

"ซื้อเบียร์ไปนั่งกินต่อที่ห้องกูนะ กูเปิดห้องไว้แล้ว"

"ยังไม่เมาหรือไง?" 

"หงึ" ฉันส่ายหน้าไปมา 

"แล้วแต่มึงแล้วกัน"

"คืนนี้มึงช่วยอยู่กับกูทั้งคืนเลยได้ไหม? กูไม่อยากอยู่คนเดียว"