Chapter 2

Chapter 2

นานะตกใจที่จู่ๆก็มีมือปริศนาฉุดเธอออกจากร้านขายยา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ซึ่งตัวสูงกว่าเธอค่อนข้างมาก ด้วยเพราะเธอเป็นหญิงไทยตัวเล็กที่สูงเพียงหนึ่งร้อยห้าสิบแปดเซนติเมตร ผู้ชายคนนี้น่าจะสูงราวหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตรเศษๆ เขาสวมชุดนักศึกษาชายที่ไม่ค่อยจะถูกระเบียบสักเท่าไหร่ นั่นก็คือเสื้อนักศึกษาแขนยาวสีขาวพับแขนกับกางเกงยีนส์สีเข้ม รองเท้าผ้าใบแบรนด์ดัง ใบหน้าหล่อเหลากดยิ้มมุมปาก หัวใจของนานะกระตุกวูบ

“นะ..เหนือ” เสียงที่เปล่งออกมา สั่นจนควบคุมไม่อยู่

“ครับ เหนือเอง นานะดูไม่ค่อยดีใจที่เจอเราเลย” เดาว่าหน้าของเธอคงเหวออย่างคนตั้งตัวไม่อยู่ ที่ได้เจอกับผู้ชายที่หญิงสาวอยากลบจากความทรงจำใจแทบขาด ถึงจะจำเหตุการณ์ได้เพียงเลือนราง แต่ความทรงจำที่หายไปกลับหลั่งไหลเข้ามา จนใบหน้าขาวนวลเนียนแดงจัดเริ่มรู้สึกขัดเขิน นานะจำรอยจูบที่ดุดันที่ปนมากับความหวานของเขาได้ รอยสีกุหลาบใต้ร่มผ้าที่มีแทบทุกจุดในร่างกายก็ย้ำเตือนเธอได้เป็นอย่างดี ว่าเรื่องบนเตียงระหว่างเธอกับเขามันดุเดือดแค่ไหน

“นานะแค่ตกใจค่ะ เหนือมีอะไรกับนานะหรือเปล่า หรือว่าวันนั้นนานะเผลอหยิบของๆเหนือติดมือไป” พอตั้งสติได้ เธอก็พยายามคุยกับเขาให้เป็นปกติมากที่สุด

“เปล่าครับ เหนือแค่อยากรู้ว่าทำไมนานะถึงมาซื้อยาคุมฉุกเฉิน รู้หรือเปล่าว่ามันไม่ดีต่อร่างกาย” น้ำเสียงที่ห่วงใยนั้นทำให้นานะรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาที่หัวใจทุกครั้งที่มีใครสักคนแสดงความห่วงใย น้อยคนนักที่จะหวังดีกับเธอ เท่าที่รู้ก็มีเจด้ากับออมบุญ ส่วนคนที่บ้านแทบไม่เคยไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบของเธอเลยด้วยซ้ำ ป้าสายใจแม่บ้านคนเก่าแก่เป็นเพียงคนเดียวที่รักและห่วงใยเธอราวกับนานะเป็นคนในครอบครัว

“ก็คืนนั้นนานะจำอะไรไม่ค่อยได้ นานะแค่กลัวว่าจะพลาดตั้งท้อง” หญิงสาวกล่าวไปตามความจริงถึงเหตุผลที่ยอมมาซื้อยาอันตราย เพราะหากท้องขึ้นมาจริงๆ แม่ของเธอตัดหางปล่อยวัดออกจากตระกูลธนานุกูลเวชอย่างแน่นอน

“แต่เหนือจำทุกอย่างได้หมดนะ” คำพูดออดอ้อนพร้อมกับแววตาคู่คมที่ทอดสายตามองหญิงสาวนิ่งนาน ทำเอาร่างบางสะบัดร้อนสะบัดหนาว หัวใจก็เต้นแรงแบบไร้การควบคุม

‘จำได้ทุกอย่างอย่างนั้นเหรอ?’ แค่คิดถึงบทรักอันแสนร้อนแรงที่แม้จะจำได้เพียงบางส่วน นานะก็เขินขึ้นมาเป็นรอบที่สองร้อย

“แต่นานะกลัว..” ไม่มีอะไรรับรองว่าหนุ่มหล่อตรงหน้าจะป้องกันทุกรอบ ฉะนั้นเธอต้องปลอดภัยไว้ก่อน

“เอาแบบนี้นะ นานะกินยาก็ได้ ระหว่างนี้ถ้าประจำเดือนยังไม่มา ให้บอกเหนือตลอด ถ้าท้องจริงๆเหนือจะรับผิดชอบนานะเอง” มือหนายื่นมือถือแบรนด์ดังที่หน้าจอปรากฏคิวอาร์โค้ดให้หญิงสาวสแกนเพื่อเพิ่มเพื่อนในโปรแกรมแชต นานะยืนนิ่งอย่างลังเลเพราะเธอเลือกที่จะตัดขาดจากเขาและตั้งใจจะฝังความลับนั้นไว้ในส่วนลึกของหัวใจ ถ้าทำแบบนี้เธอจะลืมเขาได้ยังไง

“ถ้าประจำเดือนมาเมื่อไหร่ ค่อยบล็อกเหนือก็ได้ นานะจะได้สบายใจ ดีไหมครับ” เดือนวิศวะกดยิ้มมุมปากพร้อมกับเลิกคิ้วข้างหนึ่ง ช็อตนี้ใครไหวไปก่อนเพราะมือของนานะเผลอไปสแกนคิวอาร์โค้ดตรงหน้าอย่างไว รูปโปรไฟล์สุดเท่ห์ในชุดนักศึกษาชายเมื่อครั้งประกวดดาวเดือน หล่อเหลาจนนานะอดมองซ้ำไม่ได้

‘คนหล่อมีให้เห็นทั่วไป แต่คนถูกใจอยากเก็บไว้มองคนเดียว’

“โอเค เรามีไลน์กันแล้วนะ เดี๋ยวเหนือจะคอยถามนานะ จนกว่าประจำเดือนเดือนนี้จะมาแล้วกัน สบายใจแล้วนะครับ” เสียงพูดที่อ่อนโยนนุ่มนวลดีต่อใจนั้น ทำให้หญิงสาวคลายความกังวลไปส่วนหนึ่ง เขาช่างดูแสนดีและเป็นผู้ใหญ่เกินอายุไปเกือบหลายปี ต่างจากภาพคนภายนอกที่มอง

‘เหนือ เดือนวิศวะน่ะเหรอ? เจ้าชู้ ดื่มแต่เหล้าเคล้านารี ไม่เคยมีใครได้เป็นแฟนเขาหรอก’

เสียงลือเสียงเล่าอ้างนั้น ทำเอานานะแอบแอนตี้ผู้ชายเจ้าชู้ เพราะตัวอย่างในครอบครัวก็อย่างพ่อแท้ๆที่ทิ้งแม่ของเธอตอนตั้งท้องได้แปดเดือนเพื่อไปแต่งงานกับผู้หญิงอีกคนที่ตั้งท้องลูกของพ่อเหมือนกัน

“งั้น ถ้าประจำเดือนมาเมื่อไหร่ นานะจะบอกเหนือนะ”

“เดี๋ยวเหนือพาไปซื้อยา ร้านยาตรงนี้เด็กมหา’ลัยเยอะ ไปที่อื่นดีกว่า นานะมายังไง”

“นานะมากับเพื่อน จะให้เพื่อนพาไปเอารถที่โรงแรม” รถหรูยังจอดทิ้งไว้ที่โรงแรมเพราะหญิงสาวฝากกุญแจไว้กับออมบุญ หลังจากกินเบอร์เกอร์ในห้องกับเขา เหนือก็อาสาไปส่งที่บ้าน แต่หญิงสาวปฏิเสธกลัวแม่จะเห็นว่าเธอมีผู้ชายมาส่งแล้วจะโดนตำหนิได้ จึงเรียกแท็กซี่หน้าโรงแรมกลับ

“งั้นเหนือพาไปเอารถไหม โรงแรมอยู่ไกลจากที่นี่นะ”

“เอ่อคือ..”

ครืด..ครืด เสียงสั่นเตือนมือถือของนานะดังขึ้นแบบรัวๆ

Emma is calling…………

“ว่าไงเอ็มม่า”

[ ให้พวกฉันพาไปเอารถไหมคะ จอดดูอยู่เป็นสิบนาทีแล้วเนี่ย ]

‘จอดดูงั้นเหรอ? ก็แสดงว่าเพื่อนๆเห็นว่าเราอยู่กับใคร’ นานะมองไปรอบๆ รถสีแดงของออมบุญจอดอยู่ฝั่งตรงข้าม มีเจด้าเปิดกระจกโบกมือไหวๆให้เธออยู่

“อ๋อ..”

[ อ๋ออะไรคะ จะไปกับเพื่อนหรือไปกับผะ..] ออมบุญละคำว่าผัวไว้ได้ทัน เพราะถึงแม้นานะไม่ได้เปิดลำโพงแต่เสียงมันก็ดังพอให้คนข้างๆได้ยิน

“นานะไปกับเหนือก็ได้ค่ะ”

[ สรุปเลือกผู้ชายว่ะ เจไดแกจะเห็นเพื่อนดีกว่าผัวไหมวะ ] ออมบุญเอ่ยแซว นานะได้ยินเสียงที่แทรกมาแล้วอมยิ้ม

[ เจไดบ้านแกสิ เจด้าเว้ย เรียกฉันซะแมนเชียว เจไดสกายวอล์กเกอร์ ]

“เดี๋ยวเจอกันพรุ่งนี้นะคะ” นานะตัดบท ที่เลือกไปกับเหนือเพราะเขารับปากจะพาไปซื้อยาจัดการธุระให้เธอตะหาก ไม่ได้เลือกผู้ชายเหมือนที่เพื่อนเข้าใจ แต่พรุ่งนี้ค่อยอธิบายละกัน

“งั้นไปกันเถอะ รถเหนือจอดอยู่ทางนี้” ร่างสูงเดินนำไปที่รถสปอร์ตคันหรูสีขาวเด่นสะดุดตา เหนือเปิดประตูฝั่งข้างคนขับให้หญิงสาว พอนานะเข้าไปนั่งเรียบร้อยแล้ว เขาจึงปิดประตูรถ

เสียงมือถือของเหนือสั่นเตือน ชายหนุ่มจึงหยิบมารับ

[ ไอ้เหนือ เมื่อไหร่จะถึง พวกกูรอมึงที่คอนโดชาตินึงแล้วนะ จะทำวันนี้ไหมงานกลุ่ม ] เสียงของภาคินเพื่อนรักเพื่อนแค้นคนเดิมคนดีตะโกนมาตามสายแถมนานะได้ยินเต็มสองหูเพราะเหนือเชื่อมบลูทูธไว้

“คิน กูขอไปช้าว่ะ ติดธุระด่วน”

[ ติดธุระหรือติดหญิง เอาดีๆนะมึง พวกกูต้องรอมึงเสร็จกิจก่อนไหม พรีเซนท์พรุ่งนี้นะเว้ย ทำเป็นเล่นไปมึง ]

“เออ จะรีบไป” เหนือวางสายพร้อมกับถอนหายใจ ด้วยเพราะรับปากจะพานานะไปซื้อยาและไปส่งรับรถที่โรงแรม

“เอ่อ นานะนั่งแท็กซี่ไปเองก็ได้ค่ะ เหนือรีบไปทำงานกับเพื่อนเลย”

“ได้ไงล่ะ เหนือรับปากนานะแล้ว เอาอย่างนี้เหนือพานานะไปซื้อยาก่อน จากนั้นนานะก็รอเหนือที่คอนโด เหนือทำงานไม่เกินชั่วโมงครึ่งแล้วจะไปส่งนะครับ”

“ลำบากเหนือเปล่าๆ นานะไปเองได้ค่ะ”

“ให้เหนือพานานะไปดีกว่า เหนือทำให้ชีวิตของนานะยุ่งยาก ให้เหนือได้ทำอะไรเพื่อนานะสักนิดก็ยังดี” น้ำเสียงที่ติดจะอ้อนนั้นทำเอาหัวใจของนานะอ่อนยวบ อย่างบอกที่บอกไม่เคยมีเพศตรงข้ามพูดกับเธอแบบนี้เลย เขาเป็นผู้ชายคนแรกที่เธอใกล้ชิด หญิงสาวจึงอดที่จะหวั่นไหวไม่ได้ ถึงแม้ความเป็นจริงเหนืออาจจะเป็นผู้ชายที่ชอบออดอ้อนผู้หญิงเป็นนิสัยก็เป็นได้

“ก็ได้ค่ะ” ใบหน้าเล็กๆน่ารักพยักหน้ารับ รถหรูจึงค่อยๆเคลื่อนออกไป เหนือเปิดเพลงรักเบาๆพร้อมกับฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี ดวงตากลมโตหันมาสานสายตากับเขา นานะส่งยิ้มให้คนข้างๆลักยิ้มที่แก้มบุ๋มลงทั้งสองข้าง หัวใจของเหนือสั่นไหวราวกับแผ่นดินไหวที่เกาะสุมาตรา

‘คะ..โคตรน่ารักที่สุด’ ทว่าเจ้าตัวก็สะบัดหน้าพรืด เตือนสติตัวเอง ไม่ใช่ละ..เราไม่ชอบคนน่ารักมุ้งมิ้ง เราชอบคนสวยเปรี้ยวๆเว้ย