Kabanata 7

HINATID NINA Priscilla at Harvey sina Monette at ang anak nito palabas ng pavillion kasama ang mga Salazar, sumunod din sa kanila si Fayra.

Napansin ni Aiden ang namumutlang mukha at wala sa sariling pag-kilos ni Fayra matapos nilang iwan ang kanilang lamesa. 

"May problema ba?" magaang tanong ni Aiden na katabi ni Fayra sa paglalakad.

Kinagat ni Fayra ang ibabang labi at saka umiling. "Wala naman, medyo masakit lang ang ulo ko." malambing niyang sagot ni Fayra habang nakatingin sa determinadong itsura ng nobyo.

Mula pa naman noong bata ay sakitin na si Fayra kaya hindi na iyon masyadong inisip pa ni Aiden. Nilingon niya ang mga matatanda habang sumusunod sa mga ito sa paglalakad palabas ng pavillion at nagpapalitan ng pagbati sa isa't isa.

"Gusto mo bang pumunta ng ospital?" ani Aiden.

Kaagad namang hinaklit ni Fayra ang braso ni Aiden, pinipigilan niya. Nagsisinungaling lang naman kasi ang dalaga at hindi naman talaga masama ang pakiramdam nito. 

"Hindi na kailangan, Babe. Ganito naman na talaga ito dati pa. Sumikip lang talaga ang dibdib ko dahil sa tagal natin sa loob. Makalanghap lang siguro ako ng sariwang hangin sa labas ay baka umayos rin ng kaunti ang pakiramdam ko." malabong sabi ni Fayra.

Tinignan sni Aiden si Fayra nang mag halong pag-aalala. Marahan niyang hinaplos nag dibdib ni Fayra upang tulungan ang dalaga sa paghinga nito. 

"Dapat sinabi mo na sa akin kanina pa kung hindi na maganda ang pakiramdam mo. Maiiintindihan naman iyon nina tita Monette panigurado." malambot ang boses na saad ni Aiden sa dalaga.

Biglang gumaan ang pakiramdam ni Fayra at nagbago ang kaniyang mood. Nahihiya at nanlalambing niyang niyugyog ang braso ni Aiden. Maya-maya pa ay tila may naalala siya at nagkunwaring nag-aalala habang hawak pa rin ang kamay ng nobyo.

"Siya nga pala, noong nakita natin ang kapatid ko kanina. Bakit kaya biglang nadito siya sa SR Pavillion? Naalala ko na sinabi ni Daddy na nasa Iloilo ang totoo niyang mga magulang. Isang eroplano lang naman ang bumabyahe sa isang araw galing dito sa Makati papuntang Iloilo, ah. Hindi kaya siya nakakuha ng ticket?" aniya.

Bahagyang kumunot ang noo ni Aiden nang marinig ang tinuran ng dalaga. Lumingon siya sa lugar na pinanggalingan nila kung saan nila nakita si Cailyn ngunit tila wala namang pakialam roon si Aiden.

"Siguro." sagot niya.

"Sa katunayan nga ay nagkasagutan pa sila ni Lola kanina sa bahay bago siya tuluyang umalis, e. Binigyan pa siya ng pera ni Daddy pero hindi niya rin tinanggap. Tapos parang iniisip pa niya na kami ang nagpalayas sa kaniya! At tsaka 'yong tungkol sa ating dalawa... uhm... masyado ba akong sakim, babe? Dapat siguro ay hindi kita inagaw kay ate." nag-aalinlangang saad ni Fayra pagkatapos kagatin ang ibabang labi.

"Hindi ganoon iyon. Labas ka na roon!" ani Aiden. Nakita niya ang nangingilid na mga luha sa mga mata ni Fayra, kumirot ang kaniyang dibdib at agad na inalo ang dalaga. "Ikaw ang una kong minahal. Fayra... hindi siya papagitna sa ating dalawa." 

Simula pa noong bata ay mahina at marupok na talaga si Fayra, at ang kaya niya lang gawin noon ay ang sumama kay Aiden. At bilang isang lalaki ay hindi naman niya kayang maging iresponsable.

Masyadong marupok si Fayra, hindi mapapanatag si Aiden ng walang alaga mula sa dalaga. At tanging paghingi lang ng tawad ang kaniyang maibibigay para kay Cailyn.

"Hmm," marahang tugon ni Fayra. Mas lalong gumaan ang kaniyang pakiramdam nang makita ang malamig na ekspresyon ni Aiden nang banggitin niya ang pangalan ni Cailyn, walang kahit anong emosyon roon.

Ngunit sa kaloob-looban ni Fayra ay iniisip niya pa rin ang rason kung bakit nagtungo si Cailyn sa Pavillion na kaniyang kinaroroonan.

Marahil ay gaya nga ng sinabi ng kaniyang Lola at ng iba pa nilang bisita, na isa lamang coincidence ang pagpunta roon ni Cailyn.

Tumuwid ng tayo si Fayra habang naglalaro ang ngiti sa kaniyang mga labi. Hindi nagtagal ay bigla niyang nakita sa gilid ng kaniyang mga mata ang pag-galaw ng isang tao mula sa kabilang direksyon.

Cailyn?!

Suot pa rin ni Cailyn ang damit na suot nito kanina bago umalis ng villa. Isang T-shirt na panloob, stripe shirt naman ang sa labas at isang light blue na maong na shorts, ipinapakita ang mahahaba, diretso at makinis na mga biniti ni Cailyn.

Kapansin-pansin din ang mukha nito. Iyong mga mata niya, na walang bahid ng anumang kolorete, ay itim na itim na parang tinta. Bumaba ang tingin ni Cailyn, at tila may taglay talagang alindog ang kaniyang makurbang katawan.

Malinaw na nakita rin ni Aiden si Cailyn dahil sa gulat na ekspresyon nito. "Cailyn?" aniya.

Maliban pa kay Cailyn ay nasulyapan rin ni Aiden ang iba pang mga kasama nito.

Natigil naman sa paglalakad sina Harvey at ang mga kasama nito nang marinig ang tinuran ni Aiden. Maging si Monette Villanueva at ang anak nito na umaalalay sa kaniya sa patuloy na paglalakad ay bigla ring natigil sa pakikipag-usap kay Priscilla.

Nilingon niya ang pamilyang kalalabas lang sa silid ng VIP Lounge at saka nagpatulong sa anak para lapitan ang matandang Quintana. 

"Mr. Quintana, ano't napadpad ka rito sa syudad?" maligayang bati ni Monette sa Lolo ni Cailyn.

Mr. Quintana?

Tila binuhusan ng malamig na tubig ang buong pamilya ng mga Avensa!

Naging banayad naman ang ekspresyon ng ina ni Aiden at saka sinuyod ng tingin ang bawat miyembro ng mga Quintana na naroon.

Quintana?

Nakilala ni Fayra ang apelido na iyon. Hindi kaya ay iyon ang iisang Quintana na iniisip nila? Maging ang inner circle sa lungsod ay nahahati pa rin sa iba’t ibang antas. Kakapasok lamang ng mga Avensa sa mundo na iyon, at nasa ikasiyam na antas lamang bago ang pinakamataas. Higit na nakaaangat pa rin ang mga Salazar, dahil may mga miyembro silang may hawak na mga opisiyal na position roon.

Ngunit kung pag-ssapan ang pinaka-makapangyarihan na pangalan at pamilya ay ang mga Quintana at Villanueva ang nakaka-angat, kasama na rin doon ang mga Guillen. HAlos ipilit na nga lang din ng mga Salazar ang kanilang sarili sa mundo na iyon. At sa gitna ng mga pamilya na iyon ay ang mga Quintana ang namumuno, dahil hindi rin mabilang ang mga koneksyon ng mga Quintana sa buong syudad ng Metro Manila. Kilala rin ang matandang Quintana bilang isang kahanga-hanga at maimpluwensyang tao sa lungsod simula pa noong kabataan nito.

Gayunpaman ay habang tumatanda ito ay lumalala naman ang kalusugan niya. At lumipat din ito sa Manila pagkatapos ng sampung taon para magpagaling, simula noon ay madalang na itong bumalik sa syudad ng Iloilo.

Ilang mga kabataan na mula sa henerasyon ngayon ang nakarinig na ng pangalan ng matanda, ngunit hindi nila ito madalas makita ng personal. 

Bigla namang sumigla ang matanda nang makita ang grupo ng mga Avensa at Villanueva.

"Nandito lang naman ako para sunduin ang apo ko." malakas ang boses na saad ng matanda habang humahalakhak.

"Apo?" tanong ni Monette at saka nilingon si Cailyn na tahimik na itinutulak ang inuupuang wheelchair ng matanda.

Maputi ang balat nito at mahinhin ang bawat kilos.

"Ito bang dalaga na ito? Napaka-ganda naman niya!" hindi sobra ang naging ekspresyon ni Monette, magaganda talaga ang lahi ng mga Quintana, ngunit ang itsura ng dalagang ito.. well, sabihin na natin na sobrang nakakamangha talaga!