LOGINจากนิสัยอันแปลกประหลาดของเจ้านายแล้วล่ะก็...อีกไม่นานเกินรอน่าจะมีบทลงโทษมากกว่านี้ หากสืบเรื่องภายในได้หรือมีทายาทตระกูลมาฟ้องร้องแบบพวกเขา
“ฮ่าๆๆ นี่ฉันแกล้งน้องแรงเกินไปหรือเปล่านะ”
“ดูหน้าตาบูดบึ้งนั่นสิ โคตรน่ารักเลยว่ะ”
“เฮ้อ...ท่ามกลางความวุ่นวายมีเรื่องนี้แหละ ที่เป็นความบันเทิงของฉัน” นนท์ภัทรพูดออกมาด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดี
“อะแฮ่ม...นายท่านครับ ได้เวลาแจกแจงบทลงโทษแล้วครับ โปรดเลือกคำตอบด้วย” มีนสังเกตเห็นสายตาขอความช่วยเหลือของใครในห้องประชุม จึงตัดสินใจตัดบทเจ้านายตนเองแทน
นอกจากนายท่าน นายหญิง คุณชายเล็ก บุคคลที่สามารถทัดทานความต้องการส่วนตัวของคุณชายใหญ่ได้
เหลือเพียงพ่อบ้านมีนเพียงคนเดียวเท่านั้น พอเป็นคำพูดของคนอื่นคงถูกด่าทอมากกว่าเดิมหลายเท่า ทำให้ความโกรธเกรี้ยวสงบลงไม่ได้แถมราดน้ำมันลงบนกองไฟอีก
“ตัดสินโทษตามคำตอบที่ถูกต้องของบุตรลำดับสองแห่งตระกูลภูทนินทร์ ไม่มีการละเว้นใดๆ ทั้งนั้น” บุตรลำดับหนึ่งตอบกลับด้วยสีหน้าไม่สะทกสะท้านอะไร
ตอนนี้อำนาจอยู่ในมือของเขาทุกอย่าง ไม่มีใครขวางทางได้ และทุกคนที่โดนลงโทษต่างทำผิดกฎของตระกูลใหญ่ แถมยังมีหลักฐานอยู่เต็มไปหมด ยากที่ผู้ใดจะคัดค้าน
“น้อมรับคำสั่งค่ะ คุณชายใหญ่” นายหญิงตระกูลอุดรภาคยอมรัมบทลงโทษอย่างง่ายดาย ช่างแตกต่างจากผู้เป็นสามีราวฟ้ากับเหว แน่นอนว่าเหวต้องเป็น...
“นายท่าน!!! ผมดูแลรับใช้ตระกูลนี้มาตั้งกี่ปี ท่านเพิ่งจะลงโทษผมไปหนึ่งปี ยังสั่งลงโทษอีกรอบนี้ ผมจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนล่ะครับ” ผู้นำตระกูลอุดรภาคพูดด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
เพราะไม่คิดว่าตนเองจะถูกลงโทษซ้ำสอง รอบแรกก็แทบจะโดนล้ออยู่พอสมควร เกิดมีครั้งที่สองขึ้นมาอีกต้องมีคนสงสัยแน่ว่าเกิดอะไรขึ้น เรื่องภายในบ้านมันน่าอายเกินไปนะ
“หนวกหู รับโทษตามคำสั่งเดิม”
“ไม่มีเปลี่ยนแปลง”
สีหน้าคุณชายใหญ่นิ่งลงแทบจะทันทีเลยทำให้บรรยากาศดูน่ากลัวกว่าเดิม เพราะปกติค่อนข้างจะมีสีหน้าหลากหลาย ทำให้คนจับสังเกตอารมณ์ง่าย
การนิ่งเงียบแบบนี้น่ากลัวกว่าเยอะเลย เพราะเหมือนระเบิดเวลาพร้อมปะทุตอนไหนก็ได้
ทำให้ไม่มีใครปริปากอะไรออกมาอีก ทุกอย่างจบลงด้วยความเงียบแบบกะทันหัน
แกร๊ก!
บทสรุปตลอดหนึ่งปีที่ชินภัทรได้เรียนรู้มาภายในคฤหาสน์แห่งนี้ นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นเท่านั้น คนอย่างคุณชายใหญ่จะยอมหยุดแค่นี้
“ท่านกำลังวางแผนอะไรอยู่ใช่ไหมครับ ผมไม่เชื่อว่าคุณชายใหญ่จะยอมหยุดแค่นี้ เรื่องนี้มันไม่ธรรมดาแล้ว ต้องการควานหาอะไรบางอย่างใช่ไหมครับ”
ชินภัทรตัดสินใจถามออกมาด้วยความสงสัย หากการคาดการณ์ของเขาถูกต้องแล้วล่ะก็...พายุลูกใหญ่กำลังพัดผ่านพวกเราทั้งหมด ไม่เว้นใครสักคน
สิ่งที่คุณชายต้องการคือลูกน้องที่มีความสามารถและความภักดี ไม่ใช่หมาล่าเนื้อที่เชื่อฟัง เพราะฉะนั้นมาลองดูกันดีกว่าว่าคำตอบจะเป็นยังไง
“ฉลาดดีนี่ เจ้าเด็กน้อย”
“มองความต้องการของฉันออก”
“สมแล้วที่ได้คะแนนเจ็ดสิบถึงแปดสิบ”
“พยายามเข้าล่ะ จะได้มาช่วยเหลืองานของฉันได้”
นนท์ภัทรบอกพลางให้ทองคำแท่งกับชินภัทรสามแท่งเป็นของรางวัลพลางเดินออกจากห้องประชุมเล็กไป
“ขอบคุณครับ คุณชายใหญ่” ชินภัทรเอ่ยขอบคุณออกมาถึงจะไม่เข้าใจก็ตาม แต่การไม่ถามมากความดีที่สุด แถมข่าวลือที่ว่าถ้าถูกใจคำพูดของใครก็ขยันให้รางวัลเป็นทองคำแท่งมากกว่าเงินสด
คงต้องพยายามให้มากกว่าเดิมเพื่อเป็นบันไดทดสอบทำงานขั้นต่อไป แถมช่วงนี้ยังปวดหลัง ปวดตัวมากกว่าอ่านหนังสืออีก
ผลคะแนนล่าสุดทำให้ตารางเรียนปรับเป็นการใช้กำลังมากกว่าสมองไปซะแล้ว เพราะความสามารถตามกันไม่ทันอาจเกิดปัญหาในอนาคต
“พวกเราจะอยู่รอดปลอดภัยไปอีกสามปี หรือหลังจากนั้นจะมีเรื่องวุ่นวายเข้ามาถาโถมไม่หยุดกันแน่นะ” ชลลดาพูดพลางถอนหายใจด้วยความเหนื่อยใจ เพียงเพราะอยากมีอิสระในการใช้ชีวิตทำไมถึงยากเย็นขนาดนี้
“พี่ลดาอายุเท่ากับคุณชายใหญ่ อีกเพียงปีเดียวก็จะรอดพ้นจากการเกาะกุมของพ่ออย่างสมบูรณ์เพราะโตเป็นผู้ใหญ่ คนที่ลำบากคือผมกับพี่ชัชต่างหาก งงอะไรหรือเปล่าครับ”
ชินภัทรอดทนฟังคำบ่นพึมพำของพี่สาวตนเองมาเป็นปี คราวนี้เวลาระเบิดออกมาจนหมด แม้จะไม่ได้ใช้น้ำเสียงกระโชกโฮกฮากอะไร
แต่สีหน้า ท่าทาง บ่งบอกถึงความไม่สบอารมณ์อยู่พอสมควร เพราะปกติคนที่มักบ่นมากที่สุดเป็นพี่สาวคนโต ตามมาด้วยพี่ชายคนรอง ส่วนน้องเล็กมักเงียบมากกว่า
“พี่ไม่ได้หมายความว่าแบบนั้นนะ พี่เป็นห่วงชัชกับชินต่างหาก เพราะอีกสามปีชัชก็จะอายุสิบแปด แต่ชินเพิ่งจะสิบสี่เองนะ โอกาสที่จะถูกลากกลับไปสูงกว่าพวกเราสองคนซะอีก”
ชลลดาพยายามแก้ต่างถึงคำพูดของเธอ ไม่อยากให้น้องชายคนเล็กเข้าใจผิด เพราะรู้ดีว่าอีกคนเป็นประเภทผูกใจเจ็บมากแค่ไหน ไม่ว่าจะนานเท่าไหร่ก็รอคอยการแก้แค้นอยู่เสมอ
“มึงต้องการคำตอบตามมารยาท หรือตอบแบบจริงใจล่ะ” “ขอแบบจริงใจใส่ไข่ด้วย” “มึงผิดครับ” ชินภัทรตอบโดยไม่ต้องใช้หัวสมองคิดเลยด้วยซ้ำ ตำแหน่งรองหัวหน้าจำเป็นต้องเป็นคนที่มีความคิดเข้าใจหัวหน้าอย่างลึกซึ้ง ซึ่งตำแหน่งพวกนี้เพื่อนอีกสองคนไม่มีวันได้ครอบครอง เพราะรู้ใจเขามากขนาดนั้น จะพากันน้อยใจก็ไม่แปลกอะไร ของแบบนี้มันไม่ใช่ว่าจะแข่งขันกันได้สักหน่อย “พวกมึงสองคนก็เลิกน้อยใจในเรื่องไม่เป็นเรื่องได้แล้ว ถ้าหากมาทำความคุ้นเคยกันมากขึ้นเดี๋ยวก็คงได้เปลี่ยนตำแหน่งเอง ระยะเวลามันเปลี่ยนกันได้นะ” “รีบกินข้าวแล้วมาฟังแผนการทั้งหมดของฉันซะ ถึงคุณชายใหญ่จะบอกให้พวกแกพัก แต่ฉันไม่ได้บอกสักหน่อย มาฟังให้เรียบร้อยแล้วจะไปพักก็ไม่มีปัญหา
“ขออภัยที่ปล่อยให้คุณรอนะครับ พอดีมีเรื่องด่วนต้องคุยกับมันนิดหน่อย เลยทำให้รอนานไปหน่อย เดี๋ยวผมเลี้ยงกาแฟเป็นการตอบแทนทั้งคุณและบอดี้การ์ดที่รอด้านนอกเองครับ” จินเจตบอกพลางกระดิกนิ้วเรียกเลขาส่วนตัวแล้วยื่นใบเสร็จการสั่งซื้อที่แอบหยิบออกมาด้วยความชำนาญส่งต่ออย่างรวดเร็ว เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายหาทางปฏิเสธได้จำเป็นต้องรับเท่านั้น “ขอบคุณครับ” บีระพัฒน์ตอบรับด้วยใบหน้าไม่พอใจเล็กน้อย “เฮ้อ...ทะเล้นให้มันพอประมาณเถอะ สักวันจะโดนกระทืบตายซะก่อน ไม่ได้เป็นห่วงนะเว้ย แค่ขี้เกียจใส่ซองงานศพ ด้วยฐานะของฉันต้องใส่เยอะซะด้วย มันเปลืองเงิน” ชินภัทรหันไปแขวะเพื่อนสนิทพลางส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา ไอ้เรื่องยัดเยียดของขวัญตอบแทนนี่ต้องยกให้มันจริงๆ ขยันสร้างเรื่องตลอด
เด็กหนุ่มบอกพลางยื่นกระดาษที่เขียนถึงรายละเอียดของเงื่อนไขแบบชั่วคราวออกมาให้อีกฝ่ายอ่าน หากสามารถยอมรับเงื่อนไขเหล่านี้ได้ เขาเองก็พร้อมกระโจนลงสนามนี้เพื่อทำงานทันที แถมยังจะได้ความดีความชอบเป็นคนแรก และน่าจะได้เงินรางวัลจากคุณชายใหญ่เป็นจำนวนมากอีกด้วย เรียกว่าได้ทั้งเงินและทองไปพร้อมกัน จะมีใครที่ได้รับค่าตอบแทนจำนวนมหาศาลขนาดนี้บ้าง คงมีเพียงชินภัทรเท่านั้นที่สามารถหาเงินจำนวนเหล่านี้ด้วยวัยเพียงสิบห้าปี “ฉันตกลง ยอมรับทุกเงื่อนไข” “ขอเพียงทำให้ตระกูลวรวงศ์กลับมาเป็นเหมือนเดิม” “ข้อเสนอทุกอย่างล้วนยอมรับได้”“โอเคครับ ถ้างั้นเริ่มมาคุยเรื่องจริงจังกันเถอะ ผมจะเป็นแฟน
ไม่ใช่ว่าต่อไปจะเอาฐานะตนเองไปข่มคนอื่นหรือยังไง เมื่อสองสัปดาห์ก่อนการเลือกตั้งเป็นเพียงบ้านนักการเมืองทั่วไปเท่านั้นแหละ เป็นคนฝั่งภาครัฐแล้วคิดจะพูดจากกับฝั่งเอกชนยังไงก็ได้งั้นเหรอ “มันจะมากเกินไปแล้วนะ ไม่มีความเกรงใจกันบ้างหรือไง ยังไงฉันก็อายุมากกว่านายตั้งสองปีนะ ทำตัวยังกับไม่ได้รับการอบรมสั่งสอนมา” บีระพัฒน์โวยวายออกมาด้วยความไม่พอใจ เพราะยังไงอีกฝ่ายก็อายุน้อยกว่า กล้าพูดแบบนี้กับตนได้ยังไง ไม่มีใครความเกรงใจกันเลยสักนิด ดูจากบัตรนักเรียนที่ใช้สมัครสอบก็รู้ว่ามาจากสถาบันเดียวกัน จะไม่ไว้หน้ากันบ้าง ทำไมพูดแบบนี้ต่อหน้าบอดี้การ์ด “ผมได้รับการอบรมสั่งสอนมาจากตระกูลอุดรภาคและจากตระกูลภูทนินทร์มาอย่างดี ไม่จำเป็นต้องให้คนจากฝั่งภาครัฐยื่นมือเข้ามาสอดหรอก” 
ชินภัทรรีบปฏิเสธด้วยความตกใจ ทำไมคนที่ดูอายุมากกว่าถึงได้พูดแบบนั้นออกมา มันไม่ใช่ว่าคนเราต้องมีความระมัดระวังในตัวเองหรอกเหรอ ที่บ้านต้องสอนใหม่แล้วนะ จะพาใครเข้าบ้านแบบนี้มันจะแปลกเกินไปแล้ว ถึงปกติจะเจอคนตระกูลอุดรภาคกับตระกูลภูทนินทร์มาตลอดชีวิต และเพื่อนสนิทอีกสองสามคน แต่การทำแบบนี้ไม่ใช่เรื่องปกติแน่นอน “คุณเป็นบุตรลำดับสามของตระกูลอุดรภาค แถมยังเป็นถึงคุณชายที่มีชื่อเสียงในวงการธุรกิจและแวดวงการเมืองอยู่ไม่น้อย ไม่ใช่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าเสียเมื่อไหร่” “แถมข่าวลือล่าสุดที่ว่าคุณต่อสู้บนลานประลองจนสามารถเอาชนะบอดี้การ์ดได้นับสิบชีวิต เพราะอยากเอาชนะเดิมพันกับพวกอาวุโสนั่นน่าประทับใจไม่น้อย” “คุณถูกเลี้ยงดูอย่างมา
“ไม่เป็นไร ผมไม่ถือสาคุณ” บีระพัฒน์ตอบกลับอย่างไม่ใส่ใจนัก ยังไงซะตอนนี้เป็นเวลาสอบเลื่อนขั้นการมีคนมาจ้องมองบ้างก็ไม่ได้แปลกอะไร ท่าทางของอีกฝ่ายแม้จะสุภาพแต่ยังดูแข็งกระด้างอยู่หลายส่วน คงจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนแน่นอน แถมยังไม่น่าจะค่อยได้ออกงานสังคมบ่อยด้วย ไม่งั้นคงไม่มีท่าทีลนลานขนาดนี้ น่าเอ็นดูไม่น้อย สิ่งหนึ่งที่ชินภัทรไม่รู้เลยว่าภายใต้คำพูดและท่าทางเหล่านี้ กำลังได้รับความเอ็นดูจากอีกฝ่ายมากโข ชินภัทรถอนหายใจอย่างโล่งอก เกือบซวยเพียงเพราะมัวแต่ใช้ความคิดมากเกินไป ต่อไปเวลาอยู่ข้างนอกต้องระมัดระวัง ปกติอยู่แต่ในคฤหาสน์กับภูเขาบนสนามฝึก เลยทำตัวตามสบายมากเกินไป เวลาที่เหลืออยู่ตอนนี้มาสนใจกับการสอบจำลองให้ดีที่สุด ไม่ว่าผลจะเป็นยังไงค่อยรอดูกันทีหลัง หวังว่าเพื่อนสนิทข
“ฉันคิดว่าตลอดระยะเวลาสิบเก้าปีที่ออกมาจากท้องแม่เนี่ย ไม่เคยมีสักวินาทีเลยจะทำสิ่งนั้น นอกจากหน้าตาที่พ่อแม่ให้มาอย่างดี ฉันดูปกติตรงไหนเหรอ” นนท์ภัทรพูดพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจกับคำพูดเหล่านั้น “ถ้าท่านน
“ฉันสามารถสั่งให้ลูกน้องทุกคนหยุดได้ แต่ไม่สามารถรักษาพวกนายได้หรอกนะ” “ไปตามจิตแพทย์กับนักจิตบำบัดมา ตรวจเสร็จแล้วมารายงานผลให้ฉันฟังทันที”&nb
“เพื่อนผมลากมาที่นี่ครับ ความจริงผมเองก็เพิ่งรู้ว่ามีสถานที่แบบนี้อยู่ ขอโทษด้วยถ้ามารบกวนครับ” ชินภัทรตอบด้วยท่าทางสุภาพ เพราะตั้งแต่แรกเขารู้สึกว่าคำพูดของพ่อบ้านส่วนตัวเจาะจงมายังตนเอง มากกว่าเพื่อนสนิทอย่างจ
“มองหน้าฉันทำไม อย่าพูดอะไรไร้สาระอีกนะ” “ยังไม่พร้อมถูกพี่ชัชตบหัว แถมยังไม่อยากถูกด่าด้วย” จินเจตรีบพูดดักคอเพื่อนสนิททันที เพราะดูเหมือนอีกฝ่ายกำล







