ตอนที่ 13 Future Detective บทสาม ภาคแรก

“เพื่อนผมลากมาที่นี่ครับ ความจริงผมเองก็เพิ่งรู้ว่ามีสถานที่แบบนี้อยู่ ขอโทษด้วยถ้ามารบกวนครับ” ชินภัทรตอบด้วยท่าทางสุภาพ

            เพราะตั้งแต่แรกเขารู้สึกว่าคำพูดของพ่อบ้านส่วนตัวเจาะจงมายังตนเอง มากกว่าเพื่อนสนิทอย่างจินเจต เลยคิดว่าต้องเป็นคนตอบคำถามนี้เอง

            “ผมรู้สึกแปลกใจไม่น้อยเลยล่ะครับ ไม่น่าเชื่อว่าลูกคุณหนูอย่างคุณ จะเดินทางมายังสถานที่เต็มไปด้วยฝุ่นและเหงื่อแบบนี้ จะไม่ให้ผมรู้สึกสงสัยได้ยังไงกัน” มีนพูดพลางประเมินท่าทีของอีกฝ่ายไปด้วย

            “ผมเป็นคนพาชินมาที่นี่เองครับ คุณพ่อบ้าน พอดีอยากเตือนสติของเพื่อนครับ ว่าอะไรควรไม่ควร”

            จินเจตเพิ่งเคยเจอแรงกดดันจากพ่อบ้านตระกูลใหญ่เป็นครั้งแรก เพราะปกติพ่อบ้านจะค่อนข้างสุภาพ เรียบร้อย รักษากิริยามารยาทมากกว่าแผ่รังสีกดดันแบบนี้

            นี่สินะผู้ที่จะขึ้นมาเป็นผู้นำของคนรับใช้ในคฤหาสน์แห่งนี้ในอนาคต ช่างน่าเกรงขามไม่แพ้ผู้เป็นนายเลยสักนิด ไหนจะรูปร่างเหมือนองค์รักษ์ส่วนตัวมากกว่าพ่อบ้านธรรมดาทั่วไปอีก

            “ถ้ามีสาเหตุมาจากคุณจินเจตก็พอเข้าใจได้ครับ ผมจะไม่กดดันไปมากกว่านี้” มีนบอกพลางปรับเปลี่ยนท่าทีให้กลับมาเป็นพ่อบ้านผู้สง่างามดั่งเดิมแทนสีหน้านักล่าเหยื่อ

            “มีเรื่องอะไรกันหรือเปล่า นายไปกัดเด็กทำไมเนี่ย เดี๋ยวตาแก่นั่นก็ขับรถมาด่าฉันหรอก หาว่าฉันไปรังแกลูกเขา ทั้งที่ความจริงตัวเองเป็นคนส่งมาก่อนวัยแท้ๆ”

นนท์ภัทรถามพลางเหวี่ยงดาบไม้ทั้งสองไปมาด้วยท่าทีสบายๆ แตกต่างจากคำพูดที่เหมือนเชือดเฉือนคนฟังไปหลายคนพร้อมกันในทีเดียว

“ขอประทานโทษครับ นายท่าน”

“พอดีผมเห็นว่าเป็นเรื่องแปลกที่พบเจอคุณชินภัทรในสนามประลองแบบนี้ เห็นทุกทีนอกจากห้องสมุด ห้องนอน ห้องอาหาร ห้องทำงานของนายท่าน ไม่เคยพบเจอที่อื่นเลย”

“หากเป็นสายลับแฝงตัวมาอาจจะอันตราย”

“จึงอยากคาดคั้นให้ละเอียดเพื่อความปลอดภัยของคุณชายใหญ่ หากรอบนี้พวกมันใช้สายลับอายุน้อยลอบเข้ามาในคฤหาสน์หลังนี้”

“ผมจะตัดคอมันทันทีโดยไม่ต้องรอฟังคำสั่งครับ”

มีนโค้งทำความเคารพเก้าสิบองศาจากใจจริง และอธิบายสิ่งที่ตนเองกระทำอย่างละเอียด เพราะเรื่องแบบนี้ไม่ได้เกิดแค่ครั้งสองครั้ง

จำเป็นต้องมีการระวังตัวให้มากกว่าเดิม หากไม่ใช่แขกที่ถูกเชิญมาอย่างถูกต้อง จำเป็นต้องกำจัดทิ้งให้สิ้น ไม่ให้เป็นภัยแก่ว่าที่ผู้นำตระกูลในอนาคต

“ขอประทานโทษครับ คุณชายใหญ่ หากผมรู้ว่ามีเรื่องทำนองนี้จะแจ้งให้ทางพ่อบ้านรับทราบไว้ก่อน ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ครับ”

จินเจตรีบพูดอธิบายทันที แม้ว่าจะกลัวมากแค่ไหนก็ตาม เพราะคำพูดของพ่อบ้านคนนี้ สร้างความหวาดระแวงไปทั่วสนาม แต่ละคนตั้งใจเดินมาล้อมวงเอาไว้ชั่วคราว

หากไม่พูดให้กระจ่างแล้วล่ะก็...มีหวังหัวหลุดออกจากบ่าก็คราวนี้แหละ

“เป็นความจริงอย่างที่เพื่อนผมบอกไปครับ พวกเราไม่ได้มีเจตนาไม่ดีต่อคุณชายใหญ่”

“พวกเราสองคนห้อยป้ายเข้าห้องสมุดไว้กับตัวเสมอ นี่คือหลักฐานว่าพวกเราไม่ใช่คนร้าย ที่จะเข้ามาลอบทำร้ายคุณชายใหญ่ที่นี่ครับ”

ชินภัทรเองก็กลัวไม่ต่างจากจินเจตเท่าไหร่นัก บัดนี้เขารู้ซึ้งถึงความเป็นไปของโลกใบนี้ รวมถึงวัฒนธรรมยุคใหม่ที่ผู้คนกำลังปรับตัวเข้ากับมัน

            ข่าวการลอบสังหารผู้มีอิทธิพลระดับสูงมีอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ความไม่ระมัดระวังของพวกเขาอาจทำให้ถูกต้องสงสัยได้ เพราะสถานที่แห่งนี้คือหนึ่งในมหาอำนาจของราชอาณาจักรในปัจจุบัน

            รวมถึงฝีมือการต่อสู้ของคุณชายทั้งสองถือว่าอยู่ในระดับสูงเกินกว่าวัยเดียวกัน ในขณะที่เขานั้นเป็นเพียงเด็กที่เก่งแต่ในตำรา ไม่ได้ใส่ใจการต่อสู้มากเท่าไหร่

            การถูกพามาที่นี่ทำให้ตนนั้นตาสว่าง และรู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปในอนาคตอันใกล้นี้

            “พอแค่นั้นแหละ เลิกล้อมวงพร้อมจะตัดคอเด็กทิ้งซะ”

            “ทุกอย่างเป็นแค่ความเข้าใจผิด ถ้าใครยังไม่เลิกล้อมวงล่ะก็...ฉันจะให้มาฝึกส่วนตัวกับฉันตลอดหนึ่งชั่วโมง”

            “กระจายตัวไปฝึกซ้อมแบบเดิมซะ”

            “อย่าให้ออกคำสั่งบ่อย ก็รู้ว่าไม่ชอบพูดซ้ำ”

เสียงของบุตรลำดับหนึ่งของตระกูลภูทนินทร์ ทำให้เหล่าบอดี้การ์ดนับสิบชีวิตไปฝึกซ้อมตามตารางเดิม ไม่ได้ให้ความสนใจแก่เด็กทั้งสองคนอีกต่อไป

            บรรยากาศในสนามประลองกลับมาเป็นปกติดั่งเดิม แต่สภาพจิตใจของจินเจตและชินภัทรกำลังหวาดกลัวถึงขีดสุด ไม่มีใครกล้าขยับไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว