ตอนที่ 11 บทสอง Future Detective ภาคปลาย

“ถ้าไม่อยากทำก็รอจนกว่าจะอายุสิบเก้าแล้วค่อยมารับใช้พวกท่านตอนนั้นเถอะ ไปเล่นสนุกให้พอใจมึงซะ กูเองก็รำคาญเหมือนกัน”

ชินภัทรตอบกลับด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์เช่นกัน ท่าทีแบบนี้ทำให้คนสนิทใกล้ชิดทั้งสองคนต่างมองด้วยความตกตะลึง เพราะโดยธรรมชาติเนื้อแท้ของคุณชายพวกเขาเป็นคนเงียบขรึม

เน้นพูดน้อยต่อยหนัก มีเพียงทำงานและเรียนเท่านั้นที่จะพูดเยอะเป็นพิเศษ ไม่ค่อยแสดงความรู้สึกออกมาเท่าไหร่ ตามแบบฉบับที่เรียนมาสไตล์คุณชายสูงศักดิ์

การได้เห็นท่าทางแบบนี้เหมือนกับเด็กวัยสิบสามขวบสองคนกำลังทะเลาะกันเหมือนเด็กวัยรุ่นธรรมดาทั่วไปบ้านหนึ่ง ถ้าไม่ติดว่าบรรยากาศมีกลิ่นอายสังหารออกมาราวกับจะฆ่าแกงกันจริงๆ ขึ้นมา

ทุกอย่างคงดูปกติทั่วไป การโมโหครั้งนี้อาจจะจบลงที่เวทีประลองหรือเปล่า

“มึงจะเอาเหรอ” จินเจตท้าทายด้วยความหงุดหงิด ความเครียดสะสมมานานหลายปีพุ่งจนถึงขีดสุด แถมวันนี้เพื่อนสนิทยังพูดไม่เข้าหูอีก

“มึงจบแล้วครับเพื่อน” ชินภัทรพูดพลางยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินไปหยิบขนมกินอย่างอารมณ์ดี

จะหาว่าเขาเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยมก็ไม่ผิดนัก เนื่องจากเวลานี้คือห้าทุ่มกว่า ทำให้อาหารมื้อดึกจะอยู่ที่โรงอาหารรวมขนาดใหญ่

ไม่ว่าจะมีตำแหน่งสูงแค่ไหนก็ต้องมานั่งกินข้าวที่นี่ เพียงแค่โต๊ะและชั้นจะอยู่แตกต่างกันเท่านั้นเอง ตึกนี้คือตึกโรงอาหารที่สูงและใหญ่ที่สุดในคฤหาสน์

หมายความว่าตั้งแต่นายและบ่าวทั้งหมดจะมากองรวมกันอยู่ที่ตึกนี้ ข้อห้ามของคุณชายเล็กยังคงมีผลอยู่ เสียงดังขนาดนี้ไม่มีทางที่จะไม่ได้ยิน

ผมสีส้มพลิ้วไปมาด้วยความสงสารและเวทนาเพื่อนตนเองในอนาคต เพราะมันกำลังจะอนาคตสั้นอันใกล้นี้

“ผมได้ข่าวว่าคุณค่อนข้างมีความแข็งแรงนะครับ เสียงดังฟังชัดเหลือเกินตอนหาเรื่องเพื่อนของตัวเอง ท่าทางจะลืมไปแล้วสินะครับว่าผมพูดอะไรไว้ในวันนี้”

“ถ้างั้นพรุ่งนี้เจ็ดโมงครึ่งรบกวนพบกันที่ลานฝึกซ้อมด้วยนะครับ เราจะพูดคุยกันด้วยดาบไม้อย่างลึกซึ้ง ร่างกายจะได้แข็งแรงยิ่งกว่าเดิม” นภัทรเอ่ยเสียงไม่ดังนักอยู่ด้านบนของห้องอาหาร

“ตลอดระยะเวลาเจ็ดวันนี้ ขอให้ร่างกายแข็งแรงเหมือนปากนะครับ” นภัทรเน้นย้ำทีละคำราวกับกำลังแช่แข็งอีกฝ่ายลงไปทั้งร่างกายและจิตใจ ดวงตากลมโตจ้องมองราวกับอสูรป่าเมืองหนาวรอขย้ำเหยื่อ

แปะ! แปะ! แปะ!

“ฮ่าๆๆ ขอแสดงความยินดีด้วยนะเจ้าหนู น้องชายของฉันไม่ใช่คนโมโหง่ายเลยสักนิด ยกเว้นกรณีที่ไม่เชื่อฟังคำสั่งและทำผิด และนายได้เหยียบเส้นนั้นเข้าแล้ว”

“วันพรุ่งนี้คงโดนซ้อมจนน่วมแน่ แถมยังไม่ได้หยุดเรียนอีก ระหว่างฉันกับน้องชายของฉัน เจ้าเด็กนี่มันอึดกว่าฉันอีกนะ ขอให้โชคดีแล้วกัน”

เสียงของคุณชายใหญ่ดังสนั่นไปทั่วบริเวณด้วยความชอบใจที่เห็นน้องชายของตนเองโกรธ เพราะไม่สามารถพบเห็นได้ง่าย ต้องเป็นเรื่องที่ล้ำเส้นเท่านั้นถึงจะโกรธ

“โชคดีนะ เพื่อนรัก” ชินภัทรบอกพลางหาววอดด้วยความเหนื่อยล้าทั้งกายและจิตใจก่อนจะเก็บจานเพื่อเตรียมตัวนอน

ในขณะที่เขาน่าจะกำลังหลับสบาย แต่ใครบางคนแถวนี้คงจะนอนไม่หลับไปอีกหลายวันเพราะปากเป็นเหตุ ตอนนี้ไม่ได้อยู่ตระกูลตัวเองสักหน่อยจะกร่างทำไม

วันรุ่งขึ้น

เป็นตามคาดของชินภัทร ท่าทางฟอกช้ำดำเขียวตามเนื้อตัวบ่งบอกถึงการถูกซ้อมภายใต้คำว่าฝึกฝนของคุณชายเล็กนั่นเอง

“ขอเตือนด้วยความหวังดีนะ มึงกลับไปปากดีที่บ้านก็เพียงพอแล้ว อย่ามาปากดีที่นี่เลย มีทั้งคุณชายเล็กเจ้าระเบียบ และคุณชายใหญ่จอมเอาแต่ใจ”

“มึงจะโดนหนักกว่าเดิมอีกหลายเท่า เข้าเมืองตาหลิ่วก็หลิ่วตาตามเถอะ อย่าลืมว่าพวกเราคือสายเลือดของตระกูลใต้บังคับบัญชามาตลอดหนึ่งพันปี”

“คู่ค้า เงินทอง เกียรติยศ อะไรหลายอย่างล้วนได้รับการอุปถัมภ์จากตระกูลภูทนินทร์ทั้งนั้น อย่าทำอะไรให้ตระกูลตัวเองเดือดร้อนเลย”

“พวกเราเป็นตัวแทนของตระกูลในการเข้ามาศึกษาเล่าเรียนที่นี่ อย่าทำให้เสียเปล่าเลย เลิกความดื้อรั้นในแบบคุณชายเถอะ เอาไว้ทำนอกสถานที่พอ”

ร้อยวันพันปีเพื่อนสนิทของจินเจตไม่เคยพูดเยอะขนาดนี้มาก่อน แสดงความเป็นห่วงเหล่านั้นมาจากใจจริง ถึงจะปากเสีย ด่าเก่งก็ตาม

เพราะเพื่อนกันถึงกล้าพูดทุกเรื่องยังไงล่ะ