ตอนที่ 10 บทสอง Future Detective ภาคกลาง

“เพราะหลังจากนั้นจะเรียนยาวไปจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง แล้วถึงจะได้รับประทานอาหารเย็น และเจอกันวันถัดไปเวลาสิบโมงครึ่งตามเดิม”

            “ขอให้ทุกคนเข้านอนก่อนตีหนึ่งหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว เพราะคาบเรียนเนื้อหาหนัก ใช้สมองค่อนข้างเยอะ หากพักผ่อนไม่เพียงพออาจจะทำให้ป่วย”

            “ความล่าช้าของการทำภารกิจครั้งนี้จะถูกลากออกไป การเรียนกับผมในครั้งนี้ถือเป็นเรื่องเร่งด่วน ไม่นับเป็นการฝึกอบรม หากทดสอบและสอบไม่ผ่าน ยังสามารถเข้ารับการอบรมหกเดือนได้ใหม่อีกครั้งจากบุคลากรภายในตระกูล”

            คำพูดของนภัทรเหมือนเป็นการพูดบอกกล่าวธรรมดา แต่ความหมายบ่งบอกถึงความเข้มงวดในการกินข้าว พักผ่อนหย่อนใจรวมถึงนอนหลับพักผ่อนด้วย

            “ข้อสอง ในเมื่อทุกคนเป็นคนของตระกูลภูทนินทร์ กินข้าวและอาศัยอยู่ที่นี่ กินข้าวหม้อเดียวกัน อย่าทะเลาะเบาะแว้งรุนแรงจนเกินไป”

            “ไม่อนุญาตให้ใช้ความรุนแรงในห้องเรียน หากตกลงกันไม่ลงตัวแนะนำให้ไปสนามประลองของตระกูลแทน”

            “หากพบเห็นครั้งถัดไป คนๆ นั้นจะกลายมาเป็นคู่ซ้อมช่วงเช้าของผมในวันถัดไปตลอดหนึ่งสัปดาห์”

บรรยากาศภายในห้องเรียนอุณหภูมิเย็นลงโดยไม่ทราบสาเหตุ คนอื่นเริ่มรู้สึกหวาดกลัวกับคำพูดเหล่านั้น ทั้งที่ไม่มีคำหยาบหรือเสียงที่ดังเลยสักนิด

            “ข้อสาม ไม่อนุญาตให้มีการหยุดเรียน ไม่ว่าจะป่วย หรืออะไรก็ตาม หากขอหยุดเรียนจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียนกับผมตลอดสามปี”

            “เนื่องจากผมแนะนำให้พักผ่อนเร็วๆ เพื่อให้ร่างกายแข็งแรงอยู่เสมอ การไม่เชื่อฟังคำสั่งของผู้บัญชาการ สมควรถูกลงโทษทุกกรณี ไม่มีข้อยกเว้น”

            “หากใครคิดว่าหลังจากรับเรียนไปตลอดหนึ่งสัปดาห์ รู้สึกว่าบทเรียนหนักไป ไม่สามารถเรียนต่อไป ต้องการยืดระยะเวลาออกไปสักหน่อย”

            “นี่คือกรณียกเว้นเพียงข้อเดียวที่ผมยอมให้ครับ เพราะสมองของแต่ละคนไม่เท่ากัน ไม่มีความจำเป็นต้องอดทน การฝืนร่างกายด้วยจิตใจที่เติบโตไม่เต็มที่ จะทำให้ป่วยมากกว่าเดิม”

            ชินภัทรถอนหายใจออกมาด้วยความเคยชิน เพราะคำพูดเชือดเฉือนสไตล์เรียบง่ายกำลังออกมาจากปากผู้เป็นนายอย่างคล่องแคล่ว

            เนื่องจากเจอมาตลอดสามปี จึงไม่คิดว่าเป็นเรื่องแปลกอีกต่อไป แถมยังเริ่มชินกับบรรยากาศคนละขั้วพวกนี้ไปเสียแล้ว

“เข้าใจแล้วครับ / เข้าใจแล้วค่ะ” ทุกคนขานรับออกมาด้วยน้ำเสียงแตกต่างกันออกไป บางคนหวาดกลัวเพราะเหมือนเห็นคุณชายใหญ่เวอร์ชั่นย่อส่วน

            บางคนให้ความเคารพเพราะนิสัยคนละแบบกับคุณชายใหญ่ บางคนรู้สึกตกใจกับสิ่งที่เห็นเพราะคิดว่าจะสบายกว่าคาบเรียนของคุณชายใหญ่

            ถ้านำมาเปรียบเทียบกันให้ดีเรียกว่านรกคนละแบบต่างหาก ซึ่งเป็นนรกที่เลือกเองไม่ได้ด้วย

            “มึงไม่คิดจะเตือนกูเลยหรือไง ไอ้เพื่อนเวร ให้โดนด่าในคาบเรียนแรกมันเกินไปหน่อยไหม” จินเจตบ่นออกทันทีที่มารับประทานอาหารหลังเลิกเรียน

            “มึงยังไม่เข็ดอีกเหรอ ถ้าคุณชายเล็กมาได้ยินแล้วอบรมมึงอีกรอบจะทำยังไง วันรุ่งขึ้นกลายเป็นคู่ซ้อมบนสนามฝึกซ้อมนะ มึงจะไหวเหรอ” ชินภัทรหันไปถามด้วยความสงสัย

            เพื่อนของเขาจิตใจมันทำมาจากอะไรกันแน่นะ ทำไมถึงกล้าหาญชาญชัยขนาดนี้ ถ้าเกิดโดนดุอีกรอบในโรงอาหารมื้อดึกจะทำยังไง

            “โอ๊ย! ให้กูได้บ่นเถอะ เรียนมาทั้งวันทั้งคืน เหนื่อยจะตายห่าอยู่แล้ว คนที่ทำให้กูกลายเป็นคนแบบนี้คือมึงไม่ใช่หรือไง มีหน้าที่ฟังเสียงกูต่อไป”

“จินเจต กูคิดว่ามึงอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป ตอนกูสอบผ่านวันถัดไปก็ได้เรียนเลยเหมือนกัน แถมยังเป็นการฝึกอบรมที่เจอหน้ามึงแต่เช้าแปดโมงด้วยซ้ำ”

            “ไม่ว่าจะเป็นปิดเทอมหรือเปิดเทอม กูไม่เคยได้พักเลยสักวัน เปิดเทอมไปเรียนสถาบันที่ตระกูลภูทนินทร์สร้างรากฐานเอาไว้ตลอดหลายร้อยปี”

            “ปิดเทอมมาอบรมพิเศษที่ตระกูลภูทนินทร์อีก ได้หยุดคือช่วงคริสต์มาสถึงปีใหม่แค่สองสัปดาห์เท่านั้น และหยุดหลังปิดเทอมสองเทอมประมาณสามวัน”

            “คนอย่างมึงที่ปิดเทอมก็สบายตัวเพราะที่บ้านเข้มงวดแค่ช่วงเปิดเทอมจะมาบ่นห่าเหวอะไรนักหนา พวกเราเข้ามาที่นี่เพราะอยากก้าวหน้าในชีวิตและการทำงานไม่ใช่เหรอ”

            “ถ้าไม่อยากทำก็รอจนกว่าจะอายุสิบเก้าแล้วค่อยมารับใช้พวกท่านตอนนั้นเถอะ ไปเล่นสนุกให้พอใจมึงซะ กูเองก็รำคาญเหมือนกัน”