บททั้งหมดของ Future Detective ภาคเอกบทแห่งวรวงศ์ษา: บทที่ 1 - บทที่ 10

“คุณหนูแสดงความขี้เกียจออกมาเร็วเกินไปแล้วนะคะ” แม่นมพูดด้วยความอ่อนใจ เพราะเธอเองก็จนปัญญาเหมือนกัน จะบังคับมากเกินไปก็ไม่ได้“แม่นมไม่ต้องบังคับคุณหนูมากเกินไปหรอกค่ะ การคาดคั้นเด็กที่มีไอคิวไม่มาก มันเป็นความรุนแรงอย่างหนึ่งเหมือนกัน หลักสูตรการสั่งสอนลูกหลานแบบใหม่ออกมานานแล้ว”“รบกวนแม่นมจดจำเอาไว้ด้วยนะคะ เรื่องนี้มีผลบังคับใช้ทั้งประเทศ หากมีใครมาเห็นเข้าแล้วนำไปแจ้งทางการ พวกเราจะซวยกันหมดนะคะ” เลขาส่วนตัวพยายามห้ามปราม“ครับ ผมตั้งใจขี้เกียจเอง” เขาไม่อยากอธิบายต่อว่าใจจริงไม่ได้ชอบขี้เกียจหรอก แค่มาตรฐานความขยันที่มีต่อบุตรสายตรงของตระกูลวรวงศ์มันสูงมากเกินไปต่างหากทั้งครอบครัวนอกจากเขาไอคิวค่อนข้างสูงกว่ามาตรฐานกันหมดยังพอเข้าใจ แต่ความขยันบ้าบิ่นนี่มันคนละเรื่องกันเลย ฉลาดขนาดนั้นแถมยังขยันอีก ก็ยิ่งเก่งขึ้นไปอีกโชคดีที่เกิดเป็นลูกคนเล็กเลยไม่ถูกกดดันมากเกินไป แถมพี่สาวทั้งสองคนดันอยู่ภายใต้การกดดันได้ดีมาก ทุกอย่างเลยลงตัวแบบงงๆโชคดีที่บุตรชายคนเล็กตระกูลวรวงศ์ไอคิวระดับทั่วไป เ

“ผมเห็นว่ามีคนช่วยพูดเข้าข้างผมในงานเลี้ยงเมื่อสามเดือนก่อน เลยอยากรู้ว่าเป็นลูกเต้าหลานใคร เพราะปกติเวลาไปออกงานสังคม”            “การเปรียบเทียบไอคิวและความฉลาด รวมถึงความแตกต่างในบ้านเรามันเด่นชัด จนคนมักพูดและดูถูกอยู่เสมอ แม้ว่าจะมีทุกคนคอยปกป้อง”            “แต่ลับหลังก็ยังกล้านินทาแบบเปิดเผย แต่เด็กกลุ่มนั้นกลับไม่เกรงกลัวอิทธิพลของลูกหลานภาครัฐเลยสักนิด ไหนจะกลุ่มฝั่งเชื้อพระวงศ์ก็ดูจะไม่สนใจเลยด้วยซ้ำ”            “นั่นยิ่งทำให้ผมสนใจมากกว่าเดิม เพราะสีหน้าของเด็กคนนั้นที่พูดออกมาเป็นคนแรก เขาท้าทายทุกคนในที่แห่งนั้นประมาณว่า ถ้าแน่จริงก็ลองมาหาเรื่องดูสิ”            บีระพัฒน์ตัดสินใจเล่าเหตุการณ์ในตอนนั้นอย่างละเอียด จากที่ตั้งใจจะปิดบังแต่ในเมื่อพูดออกมาแล้วจึงตัดสินใจเล่าทุกอย่

“ตอบได้ดีนะเจ้าหนู สมแล้วที่เป็นเพื่อนสนิทสมัยเด็กของไอ้ลูกเจี๊ยบที่ฉันรับเข้ามาในความดูแล แม้ว่านายจะได้รับการดูแลจากตระกูลของตนเอง”            “ฉันก็หวังว่านายจะไม่ละเลยการฝึกฝน เพื่อเข้าร่วมการประเมินแบบทดสอบในครั้งต่อไป เพราะฉันไม่ได้อนุญาตให้ใครยกเลิกการเข้าร่วม”            “อีกไม่นานจะมีประกาศออกไปอย่างเป็นทางการว่าคนที่เหลือจะต้องอายุเท่าไหร่ถึงจะสามารถเข้ารับการสอบครั้งต่อไปได้ สอบไม่ผ่านกี่ครั้งก็ช่าง แต่มาสอบซะ”            “อย่าถามให้มากความ เข้าใจไหม ฉันไม่ชอบอธิบาย” นนท์ภัทรบ่นออกมายืดยาวแตกต่างจากสิ่งที่ตนเองพูดอย่างสิ้นเชิง            “รับทราบครับ คุณชายใหญ่” จินเจตขานรับด้วยท่าทีสุภาพ พึงระลึกไว้เสมอว่าพูดน้อยผิดน้อย พูดมากผิดมาก ไม่พูดเลยถือว่าเสมอตัว&n

“เข้าเรื่องเลยครับ ไว้ค่อยบ่นต่อ” นภัทรถอนหายใจด้วยความเหนื่อยล้า เพราะไม่สามารถแก้ไขนิสัยพี่ชายของตนเองได้ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่มันกลายเป็นแบบนี้ไปแล้วสิ่งที่รู้คือภายในเวลาต่อไปทุกคนดันชินชา และเคยชินกับพฤติกรรมบ้าคลั่งพวกนี้จนหมด ไม่เข้าลักษณะของพี่คนโตบ้านทั่วไปดันเข้าลักษณะคุณชายใหญ่ที่เหมือนอันธพาลแทน สิ่งที่ดูไม่เหมือนคือไม่หาเรื่องใครก่อน แต่ไม่กลัวเรื่องที่เข้ามาหาตนเองแก้ปัญหาทุกอย่างได้ภายในสองชั่วโมง ต่อให้ปัญหานั้นจะใหญ่แค่ไหนก็ตาม จึงได้รับความไว้วางใจให้ดูแลทุกอย่างในคฤหาสน์และบริษัทของเอเชียตั้งแต่อายุสิบสองช่วงแรกทุกคนล้วนกังขาในฝีมือของนายน้อยคนโตเป็นอย่างมาก เพียงหกเดือนเท่านั้นที่สามารถเรียกความเชื่อใจและความภาคภูมิใจทั้งในบ้านและนอกบ้านจนหมดสิ้นข่าวภายนอกประกาศว่าเริ่มทำงานตอนอายุสิบเจ็ด แต่ความจริงเริ่มเข้ารับตำแหน่งตั้งแต่ผู้นำตระกูลและนายหญิงไปลุยงานต่างประเทศกันมากขึ้นในหนึ่งปีกลับบ้านมาติดกันเพียงสี่เดือนต่อปีเท่านั้น“ไปเก็บกวาดขยะชิ้นนี้ซะ ผลงานพาเจ้าหนูนี่ไปด้วย”&ldquo

“เพราะหลังจากนั้นจะเรียนยาวไปจนถึงสี่ทุ่มครึ่ง แล้วถึงจะได้รับประทานอาหารเย็น และเจอกันวันถัดไปเวลาสิบโมงครึ่งตามเดิม”            “ขอให้ทุกคนเข้านอนก่อนตีหนึ่งหลังจากรับประทานอาหารเย็นเสร็จแล้ว เพราะคาบเรียนเนื้อหาหนัก ใช้สมองค่อนข้างเยอะ หากพักผ่อนไม่เพียงพออาจจะทำให้ป่วย”            “ความล่าช้าของการทำภารกิจครั้งนี้จะถูกลากออกไป การเรียนกับผมในครั้งนี้ถือเป็นเรื่องเร่งด่วน ไม่นับเป็นการฝึกอบรม หากทดสอบและสอบไม่ผ่าน ยังสามารถเข้ารับการอบรมหกเดือนได้ใหม่อีกครั้งจากบุคลากรภายในตระกูล”            คำพูดของนภัทรเหมือนเป็นการพูดบอกกล่าวธรรมดา แต่ความหมายบ่งบอกถึงความเข้มงวดในการกินข้าว พักผ่อนหย่อนใจรวมถึงนอนหลับพักผ่อนด้วย            “ข้อสอง ในเมื่อทุกคนเป็นคนของตระกูลภูทนินทร์ กินข้าวและอาศัยอยู่ท