บทที่ 1-1

“ขอบคุณที่เดินมาส่งหนูนะคะพี่คา” ยัยด้าพูดขอบคุณคนที่เดินมาส่งเธอเสียงดังอย่างลืมตัว จนนักศึกษาอื่นที่กำลังนั่งอยู่ใต้อาคารได้ยินเข้าก็ต่างพากันหันมามองที่เธอด้วยสายตาริษยา ก็นะ...แต่ว่าไม่ใช่สำหรับฉันหรอก เพราะฉันเข้าใจดีว่าทำไมยัยด้าถึงได้ดูสนิทสนมกับพี่โลคา

            งั้นฉันขอแนะนำตัวก่อนเลยนะ ฉันชื่อว่า เลเน่ หรือจะเรียกว่า เน่ เฉย ๆ ก็ได้ อย่างที่บอกไปว่าฉันไม่ได้เรียนที่คณะนี้หรอก แต่ฉันเรียนที่คณะคณะศิลปศาสตร์นู่น ซึ่งอยู่ห่างไกลจากคณะนี้มาก ส่วนคนที่กำลังเดินอยู่ข้างฉัน เธอชื่อว่า แพนด้า เธอเป็นเพื่อนสนิทคนเดียวของฉัน เราทั้งสองคนเรียนจบมัธยมมาด้วยกัน จนเข้ามหา’ลัยก็เข้าที่เดียวกัน แต่แค่คนละคณะนะ

ก็เพราะว่าฉันหัวสมองไม่ดีเหมือนเธอนะสิ แค่เข้ามหา’ลัยดังอย่างอาร์เธอร์ได้ก็เล่นฉันแทบจะกระอักเลือดตายอยู่แล้ว ทุกคนรู้ไหมมหา’ลัยนี้ติดอันดับว่าสอบเข้ายากที่สุดในประเทศไทย แล้วยิ่งคณะวิทย์อย่างที่ยัยนี่กำลังเรียนอยู่นะไม่ต้องพูดถึงเลย เพราะงั้นฉันติดที่นี่ได้ถือว่าเป็นบุญมาก ๆ แล้ว T^T

แน่นอนว่าฉันไม่ได้อยากเข้ามาที่มหา’ลัยนี้เพื่อจะได้อยู่กับเพื่อนรักอย่างเดียวหรอกนะ ที่ฉันตั้งใจอดหลับอดนอนอ่านหนังสือแทบจะกลายเป็นบ้า ก็เพราะพี่โลคาเรียนอยู่ที่นี่ด้วยนะสิ

ฉันน่ะแอบชอบพี่เขาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมแล้ว พี่เขาทั้งหล่อ ทั้งเก่ง เพอร์เฟกต์ทุกอย่าง และโคตรจะป็อบในหมู่รุ่นน้องและรุ่นเดียวกันเป็นอย่างมาก  ฉันถึงได้บอกไงว่าฉันไม่ได้แอบชอบเขาเพียงคนเดียวหรอก แต่คนอื่น ๆ ก็แอบชอบพี่เขาทั้งนั้น

ทั้งที่พี่เขาโคตรจะหยิ่งเลยก็เถอะ แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาสำหรับฉัน ที่แอบชอบพี่เขามาตั้งหลายปีเลยสักนิด ^^ อ้อ! และที่ยัยด้าดูสนิทสนมกับพี่เขาก็เพราะว่าครอบครัวเธอกับครอบครัวพี่เขารู้จักกัน ฉันนี่อิจฉายัยด้าชะมัด นอกจากจะได้สนิทสนมกับพี่โลคาแล้วยัยด้ายังได้เรียนคณะเดียวกันกับพี่โลคาอีกด้วย อิจฉาชะมัด!

ฉันทำได้เพียงอิจฉาเท่านั้นแหละ เพราะหัวสมองตัวเองไม่ถึงขั้นนั้นเลยได้เรียนที่คณะที่ตัวเองไหวก็โอเคแล้ว แต่ฉันละนับถือความฉลาดของเพื่อนตัวเองเลยนะที่สอบเข้าคณะนั้นได้ แถมยังเรียนเป็นภาคอินเตอร์อีกด้วย โคตรจะเก่งเลย

พี่โลคาก็เก่งนะ โบราณถึงบอกไงว่าลูกไม้หล่นไม่ไกลต้น  ก็เพราะพ่อของพี่โลคาเป็นเจ้าของมหา’ลัยนี้นะสิ แถมยังเป็นนักวิจัย นักวิชาการ นักเชี่ยวชาญ เกี่ยวกับวิทยาศาสตร์อีกด้วย  ไม่พอนะแม่ของพี่เขายังเป็นเจ้าของโรงพยาบาลสุดหรูอย่าง LK Hospital อีก ชีวิตครอบครัวพี่เขาช่างเพอร์เฟกต์สุด ๆ ><’

“ทำหน้าตาพึลึกคนจังนะยัยเน่” ดูยัยเพื่อนตัวดีนี่สิ มันน่านัก!

“อิจฉาแกจังวะได้เรียนคณะเดียวกันกับพี่โลคา ไม่พอยังได้เป็นน้องรหัสพี่เขาอีก โอ๊ยอิจฉาโว้ย!” ฉันพูดออกไปเสียงดังอย่างไม่คิดจะอายคนอื่น  ยัยด้าเลยยกมือขึ้นมาตีแขนฉันเบา ๆ ด้วยความเขินอายที่ฉันพูดเสียงดัง แต่ฉันไม่สนใจหรอกย่ะ

“เบา ๆ สิยัยบ้า เสียงดังขนาดนี้เดี๋ยวพวกรุ่นพี่ก็ได้พากันเข้ามาตบฉันหรอก” ฉันไม่แปลกใจหรอกว่าทำไมยัยนี่ถึงได้พูดขึ้นมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ก็เพราะยัยนี่สนิทกับพี่โลคามาก คนอื่นเลยต่างพากันอิจฉาหมั่นไส้  แต่ก็อย่างที่บอกฉันไม่คิดจะหมั่นไส้เพื่อนตัวเองหรอก เพราะยัยนี่ไม่ได้ชอบพี่โลคาสักหน่อย ฉันเลยสบายอกสบายใจไป

ทำไมฉันถึงรู้ว่ายัยนี่ไม่ได้ชอบพี่โลคานะเหรอ ก็เพราะยัยด้าเป็นคนบอกฉันเองนะสิว่าเธอมีคนที่ชอบอยู่แล้ว  แต่เธอไม่ได้บอกอะว่าเธอชอบใคร ส่วนฉันเองก็ไม่อยากไปจูจี้อะไรเพื่อน ก็เลยปล่อย ๆ นางไป

“แล้วนี่แกจะกลับบ้านเลยใช่ปะ” ฉันเอ่ยถามยัยด้าออกไป ส่วนยัยด้าก็ทำท่าทางนึกอยู่สักพักถึงก่อนจะตอบออกมา

“ยังอะ ฉันต้องเข้าบริษัทไปช่วยงานแม่ก่อน” ฉันพยักหน้าเป็นการรับรู้ในสิ่งที่ยัยด้าพูด ไม่ใช่เรื่องแปลกหรือผิดจากคำตอบที่ฉันคิดไว้ในหัวฉันสักเท่าไหร่ ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมาหลายปี ทุกครั้งที่ยัยนี่เลิกเรียนก็มักจะกลับไปช่วยงานแม่ของเธอเสมอจนฉันชินแล้ว

“แกอะ” ยัยด้าหันมาถามฉันบ้าง ฉันเลยได้แต่ถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายกลับไป

“เหมือนเดิม” เหมือนเดิมในที่นี้คือฉันก็คงต้องไปโรงเรียนสอนเกี่ยวกับแฟชั่นต่อนะสิ ไม่ใช่เพราะฉันไปลงคอร์สเรียนอะไรหรอกนะ แต่แม่ฉันเป็นเจ้าของโรงเรียนนั้น เพราะงั้นเวลาเลิกเรียนฉันก็ต้องไปหาแม่ที่นั่นมากกว่ากลับบ้าน  และที่ฉันต้องถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อ ๆ ก็เพราะไปที่นั่นทีไรฉันต้องไปนั่งฟังแม่พูดถึงเรื่องผู้ชายตลอด แม่ฉันมักจะหาลูกชายเพื่อนตัวเองที่ฐานะการศึกษาดีนู่นนี่บลา ๆ มาพูดใส่สมองฉันตลอด จนฉันเบื่อแสนเบื่อแล้ว

“ถอนหายใจแบบนี้ แม่แกยังไม่เลิกจับคู่ให้แกอีกเหรอวะ” ยัยนี่รู้ดีตลอดดดด

“เออดิ ไม่งั้นฉันจะมายืนถอนหายใจแบบนี้เหรอ เบื่อชะมัด” ฉันพูดออกไปแบบเซ็งสุด ๆ และที่ฉันไม่สามารถบอกแม่ได้ว่าฉันมีคนที่แอบชอบอยู่แล้ว ก็เพราะฉันยังไม่พร้อมตอบคำถามของแม่

ไว้ฉันมีความกล้าพอก่อนฉันค่อยบอกท่านไป และฉันก็เป็นฝ่ายแอบชอบพี่เขา ส่วนพี่เขาไม่ได้ชอบฉันสักนิด เพราะงั้นถ้าบอกแม่ไป แม่ฉันจะต้องยุยงให้เลิกชอบไปซะแน่ ๆ  แถมคงได้โดนด่าว่าเสียเวลาอีกด้วย แต่ทำไงได้ฉันชอบพี่เขาไปแล้ว ฉันไม่สามารถชอบคนอื่นได้อีกนี่น่า

“เอ๊ะ! รถที่บ้านมาพอดี ฉันไปก่อนนะแก เจอกัน“ ฉันพยักหน้าพร้อมกับโบกมือให้มันไป  และไม่ลืมที่จะส่ายหัวไปมากับท่าทางของยัยเพื่อนรัก ที่กุลีกุจอวิ่งไปที่รถอย่างไม่ห่วงความสวยตัวเองสักนิด

 พอมองยัยเพื่อนตัวดีนั่งรถออกไปจนลับตาแล้วฉันจึงหมุนตัวหมายจะเดินกลับเข้ามหา’ลัยอีกรอบ แต่ก็ต้องหยุดเดินเมื่อรู้สึกว่ามีมือของใครบ้างคนมาจับเข้าที่ข้อมือของฉันไว้ ถ้าคิดไม่ผิดละก็...

“จะไปไหน?” ฉันหันกลับไปมองผู้ชายร่างสูงกำยำที่มีใบหน้าหล่อไม่แพ้พี่โลคาของฉันสักนิด แต่นายนี่จะออกแนวแบดบอยไปหน่อย แถมยังเจาะหูเจาะคิ้วอีก  ไม่พอนะการแต่งตัวของเขาก็แต่งตัวอย่างกับพวกนักเลงหัวไม้ และก็ยังทำสีผมที่ผิดระเบียบนั่นอีกด้วย

ถึงจะอย่างไรก็เถอะ ไม่มีอาจารย์คนไหนเข้ามาว่าหรือตักเตือนอะไรนายคนนี้หรอกนะ  เฮ้อก็ไม่แปลกหรอก เพราะนายนี้มันเป็นอันธพาลที่ได้ฉายาว่าโหดที่สุดในมหา’ลัยนี้แล้ว แถมยังเป็นเพื่อนสนิทกับพี่โลคาอีกด้วยนะ  เชื่อเขาเลยสิ!

“ปล่อยเลยนะไอ้พี่แบล็ค” ฉันพยายามสะบัดมืออกจากการจับกุมของคนตรงหน้าอย่างโมโห และหงุดหงิดที่พี่เขาเข้ามาจับฉันไว้แบบนี้ คงไม่พ้นโดนแม่ฉันสั่งมาแน่ ๆ ทำไมนะทำไมไม่เป็นพี่โลคาเพื่อนของพี่แบล็คแทน ที่มาจับข้อมือฉันไว้ ไยพระเจ้าส่งไอบ้านี่มาแทนเนี่ย

“มึงคิดจะหนีคุณป้าอีกแล้วใช่ไหมไอ้เน่ กูเบื่อที่จะต้องมาลากมึงไปหาคุณป้าแล้วนะ” ฉันมองพี่เขาอย่างโมโห แล้วใครใช้ให้พี่เขามายุ่งกับฉันทุกวันแบบนี้ละ ฉันก็เบื่อหน้าพี่เขาเต็มทนแล้วเหมือนกันนะ