EP.1 จุดเปลี่ยนของชีวิต

ฉันเป็นนักเรียนทุนคนหนึ่ง ฐานะไม่ได้ร่ำรวยอะไร แค่พอมีกินมีใช้ก็ถือว่าดีแล้ว การได้เข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัยชั้นนำของเกาหลีจึงเหมือนโอกาสครั้งใหญ่ในชีวิต หลังเลิกเรียนทุกวัน ฉันจะมาทำงานพิเศษที่ร้านกาแฟ เพื่อแบ่งเบาภาระของพ่อ เย็นวันนี้ก็ไม่ต่างจากทุกวัน

แสงอาทิตย์สีส้มอ่อนค่อย ๆ ละลายหายไปหลังตึกสูง สะท้อนผ่านกระจกใสของร้านกาแฟ ฉันนั่งเหม่อมองมันอย่างไร้จุดหมาย ความเหนื่อยล้าจากทั้งการเรียนและการทำงานทับซ้อนกันจนสมองลอยเคว้ง

“อันนา”

“คะ?” เสียงเรียกนั้นทำให้ฉันสะดุ้ง เงยหน้าขึ้นมองทันที ก่อนจะถอนหายใจโล่งอกเมื่อเห็นว่าไม่ใช่เจ้าของร้าน “เฮ้อ…พี่แฮซูนี่เอง”

“ก็พี่น่ะสิ” รุ่นพี่ยิ้มบาง “มัวแต่ใจลอย เดี๋ยวก็โดนเจ้าของร้านดุหรอก”

พี่แฮซูเป็นลูกค้าประจำ แถมยังเป็นรุ่นพี่ที่ฉันเคารพอีกคนหนึ่ง “พี่เอาเหมือนเดิมนะ”

“คาปูชิโน ใส่นมเยอะ ๆ ใช่ไหมคะ?”

“ใช่แล้วครับ”

ฉันหันไปสั่งบาริสต้า ก่อนจะคิดเงินและยื่นแก้วกาแฟให้เขา “คาปูชิโน 5,000 วอนค่ะ”

ชายหนุ่มหยิบเงินออกมาจ่ายพอดี พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน “ขอบคุณนะคะ”

เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม “คืนนี้ไม่ได้ไปงานเลี้ยงกับรุ่นพี่เหรอ?”

จริงด้วย… ฉันเกือบลืมไปแล้ว

“คงไม่ได้ไปค่ะ ตอนค่ำต้องช่วยพ่อขายบะหมี่”

“อ้อ… เสียดายจัง” แฮซูทำหน้าซึมเล็กน้อย

“ขาดอันนาไปคนเดียว งานก็ไม่สนุกเหมือนเดิมหรอกค่ะ รุ่นพี่ผู้หญิง

สวย ๆ มีตั้งเยอะ”

“แต่มันไม่เหมือนอันนา…”

คำพูดนั้นทำให้ฉันชะงัก มองเขาด้วยความสงสัย แต่เขากลับหัวเราะ

แห้ง ๆ “เอาเถอะ พี่ไปก่อนนะ รบกวนเวลางานเรามามากแล้ว”

“ขอให้สนุกนะคะ รุ่นพี่” ฉันโค้งคำนับและมองตามแผ่นหลังของเขาที่เดินออกไป

ร้านขายบะหมี่

ฉันเดินกลับมาที่ร้านบะหมี่ของพ่อ และต้องผงะทันทีเมื่อเห็นเพื่อนสนิทนั่งอยู่กับลูกค้าคนอื่น ๆ

ไม่ใช่แค่นั่ง… แต่มันกำลังซู้ดบะหมี่อย่างเอร็ดอร่อย

“เฮ้! เพื่อนรัก!” แจ็คสันโบกมือให้ฉันเหมือนเป็นเจ้าของร้าน

นี่มันร้านฉันนะโว้ย…

ฉันหันไปถามพ่ออย่างงุนงง “พ่อ ไอ้แจ็คมันมาทำไม?”

“แจ็คสันมารอลูกตั้งนานแล้ว สั่งบะหมี่ไปสามชาม พ่อก็ไม่รู้เหมือนกัน”

“สั่งเยอะแต่ไม่เคยจ่าย! หนูจะไปเอาเรื่องมัน” ฉันกำลังจะเดินไปเอาเรื่อง แต่พ่อดึงแขนไว้เสียก่อน

“เขาเป็นเพื่อนลูกตั้งแต่เด็ก ไม่เป็นไรหรอก” พ่อก็ยังใจดีเหมือนเดิม

“ใช่ครับพ่อ!!!” เสียงไอ้ปลิงตะโกนแทรกขึ้นมาอย่างน่าหมั่นไส้ พ่อก็ยังหัวเราะเอ็นดู เหมือนมันเป็นลูกแท้ ๆ มากกว่าฉันเสียอีก

ฉันถอนหายใจเฮือก ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงข้ามแขกที่ไม่ได้รับเชิญ “แล้วนี่แกมาทำไม?”

“มาชวนแกไปงานเลี้ยงกับรุ่นพี่ไง” แจ็คสันตอบเสียงสบายใจ ก่อนจะซู้ดบะหมี่เข้าปากอีกคำอย่างหน้าตาเฉย

ฉันเอื้อมมือไปจิกหัวมันแรงตามความเคยชิน “นี่แกยังจะกินอีกเหรอวะ ไอ้ตะกละ!”

“โอ๊ย ๆ ๆ เจ็บนะโว้ย!” มันดิ้นพล่านโวยวาย ฉันถึงค่อย ๆ คลายมือออก

“ก็จะมาชวนแกออกไปสนุกบ้างไง” แจ็คสันทำเสียงออดอ้อนกลบเกลื่อน

“ไม่เอาอ่ะ แกก็รู้ว่าฉันต้องช่วยพ่อขายบะหมี่” ฉันตอบเสียงแข็ง

แจ็คสันชะงัก ก่อนจะพูดจริงจังขึ้น “แต่ถ้าแกไม่ไปงานนี้ แกรู้ไหมว่าต้องโดนรุ่นพี่หมั่นไส้กี่คน เฟรชชี่ไม่ไปงานเลี้ยง เท่ากับ เสียมารยาท เข้าใจไหมอันนา”

คำพูดของมันทำให้ฉันเงียบไป มันพูดถูก… สำหรับเด็กปีหนึ่ง การไปงานเลี้ยงกับรุ่นพี่คือการแสดงความเคารพ ไม่ไปแบบนี้ ตอนขึ้นเรียนมีหวังโดนเพ่งเล็งแน่

“แต่ฉันไม่อยากไปนี่… ฉันอยากช่วยพ่อมากกว่า” ยังไม่ทันที่ฉันจะพูดจบ เสียงพ่อก็ตะโกนแทรกขึ้นมา

“อันนา ไม่เป็นไรหรอกลูก พ่อขายเองได้ ไปกับแจ็คสันเถอะ”

“แต่พ่อ—”

“ไม่ต้องแต่” พ่อพูดตัดบททันที “เร็ว ไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พ่ออนุญาตแล้ว”

ฉันเม้มปากแน่น รู้ว่าเถียงไปก็ไม่ชนะ แจ็คสันยิ้มกว้างอย่างผู้ชนะ ก่อนจะรีบดึงฉันลุกขึ้น “เออ ๆ ไปก็ได้วะ”

ผับแห่งหนึ่ง

ฉันก้าวเข้าไปในผับด้วยความรู้สึกงงงัน เสียงเพลง EDM ดังอึกทึกจนอกสั่น แสงไฟหลากสีวูบวาบไปทั่ว ผู้คนโยกตัวตามจังหวะอย่างอิสระ ผู้หญิงหลายคนแต่งตัวนุ่งน้อยห่มน้อย แตกต่างจากฉันที่ใส่กางเกงยีน เสื้อแขนยาว และรองเท้าผ้าใบอย่างสิ้นเชิง ทุกอย่างในที่นี่ดูแปลกตาไปหมด เพราะนี่คือครั้งแรกในชีวิตที่ฉันเหยียบเข้ามาในผับ

“แค่กินเลี้ยง ทำไมต้องมาที่ผับด้วยวะ ไอ้แจ็ค?” ฉันตะโกนถามข้างหูเพื่อนสนิท เพราะเสียงเพลงดังจนแทบไม่ได้ยินเสียงตัวเอง

“มหาลัยเราดังใช่ไหม?” แจ็คสันตะโกนตอบกลับ

“อื้ม”

“แล้วมีแต่ลูกคนรวยใช่ไหม?”

“ใช่”

“นั่นแหละเหตุผล”

มันยักคิ้ว “เขาไม่มากินร้านข้างทางแบบพวกเราหรอก”

“เออ…นั่นสิเนอะ” ฉันพึมพำเบา ๆ รู้สึกเหมือนตัวเองตามโลกใบนี้ไม่ค่อยทัน มหาลัยที่ฉันเรียนเต็มไปด้วยคนฐานะดี มีแค่ฉันกับแจ็คสันนี่แหละที่มาจากจุดเริ่มต้นคล้าย ๆ กัน

“ไปเถอะ เดี๋ยวรุ่นพี่จะรอนาน”

ฉันเดินตามแจ็คสันติด ๆ เพราะมันดูคุ้นเคยกับที่แบบนี้มากกว่า มันพาฉันไปหยุดที่โต๊ะหนึ่ง ซึ่งวางขวดเหล้าเรียงรายอยู่เต็ม กลิ่นแอลกอฮอล์และควันบุหรี่คละคลุ้งจนแสบจมูก

“สวัสดีค่ะ / สวัสดีครับ รุ่นพี่”

ฉันกับแจ็คสันโค้งคำนับ รุ่นพี่หลายคนกำลังนั่งดื่มและหัวเราะกันอย่างออกรส พี่แฮซูก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

“อ้าว อันนา ไหนบอกไม่มาไง?” พี่แฮซูมองฉันด้วยรอยยิ้มแปลกใจ

“ก็ไอ้แจ็คสันน่ะสิคะ มันคาดคั้นจนหนีไม่พ้น” ฉันหันไปค้อนตัวต้นเหตุอย่างไม่ปิดบัง

“แค่มา พี่ก็ดีใจแล้ว” แฮซูหัวเราะเบา ๆ

“นั่งก่อน อยากดื่มอะไรบอกพี่ได้เลย”

“ครับ / ค่ะ”

ฉันนั่งลง ก่อนจะกระซิบถามคนข้าง ๆ “แจ็ค… ที่นี่มีอะไรให้กินบ้างอ่ะ?”

“ก็เหล้า เบียร์ ค็อกเทล อาหารมีนิดหน่อยมั้ง” มันตอบอย่างคล่องแคล่ว สมกับเป็นนักท่องราตรี

“แล้วน้ำเปล่ามีไหมอ่ะ?”

“อันนา…” แจ็คสันเรียกชื่อฉันเสียงเอือม “ใครมาผับแล้วกินน้ำเปล่าวะ?”

“ก็ฉันไง” ฉันตอบเรียบ ๆ กินน้ำเปล่าก็ผิดตรงไหน คนมันไม่เคยมาก็ต้องถามสิ

“สองคนนี้เถียงอะไรกัน?” รุ่นพี่ผู้ชายในโต๊ะหันมาถาม

“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” ฉันรีบปฏิเสธทันที ไม่อยากให้ใครรู้ว่านี่คือครั้งแรกของฉัน

“อ้าว นี่ค็อกเทลของน้องสองคน” รุ่นพี่ยื่นแก้วมาให้ “เห็นยังไม่สั่ง พี่เลยสั่งให้”

“ขอบคุณครับ รุ่นพี่” แจ็คสันรับแก้วทันที ก่อนจะสะกิดฉันเบา ๆ “หยิบสิ รุ่นพี่อุตส่าห์สั่งให้แล้ว”

ฉันไม่ใช่คนไม่กินเหล้า… แต่คือกินไม่เป็น ค็อกเทลนี่คืออะไรนะ? ฉันรับแก้วมาอย่างจำยอม สีสันมันสวย ดูไม่น่ากลัวเท่าไหร่ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

“อันนา แกเห็นผู้ชายคนนั้นไหมวะ?” แจ็คสันสะกิดฉันอีกครั้ง

“อะไรของแก?” ฉันหันไปตามสายตาที่มันชี้

“นั่นไง คนที่ยืนสูบบุหรี่อยู่ตรงนั้น หล่อโคตร เท่ชะมัด”

ฉันกวาดตามอง… และก็เจอเขา จังหวะนั้นเองที่สายตาเราสบกัน ความรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน ดวงตาคม จมูกเป็นสัน ริมฝีปากบาง— เขาหล่อจริง ๆ อย่างที่แจ็คพูด และหล่อเกินกว่าที่ฉันจะละสายตาได้

“อันนา!!!” เสียงตะโกนดังขึ้นข้างหูจนฉันสะดุ้ง

“ตะโกนทำไมวะ!” ฉันยกมือกุมหูที่เริ่มอื้อ

“ก็แกมองเขาเหมือนจะกลืนกินเขาเข้าไปทั้งตัวแล้ว” แจ็คสันแซวด้วยน้ำเสียงกระแนะกระแหน

“ใครมอง… ก็เฉย ๆ ปะ ไม่เห็นมีอะไรเลย” ฉันรีบแก้ตัว ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“แหม่ ไม่มองเลยยย~” มันกลอกตามองบน

“ใครมอง! ไม่มี๊!” ฉันปฏิเสธเสียงสูง ก่อนจะคว้าแก้วค็อกเทลขึ้นมากระดกเข้าปากทันที ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เสียงหัวเราะและบทสนทนารอบตัวดังเซ็งแซ่ แต่ร่างกายฉันกลับเริ่มแปลกไป มึนหัว ใจเต้นแรง เสียงดนตรีดังจนปวดแก้วหู ความร้อนวูบวาบแล่นขึ้นมาจากอกจนหายใจไม่ถนัด

ร้อน… ร้อนเกินไปแล้ว

ฉันปลดกระดุมเสื้อลงหนึ่งเม็ด เหงื่อชื้นแผ่นหลังเหมือนเพิ่งวิ่งมาไกล

“อันนา แกเป็นอะไรเปล่าวะ?” แจ็คสันหันมามองด้วยสีหน้ากังวล

“รู้สึกร้อน ๆ ว่ะ… ฉันคงเมา” ฉันลุกขึ้นทันที อยากออกไปสูดอากาศข้างนอก

“เฮ้ย จะไปไหน?” มันคว้าแขนฉันไว้

“ออกไปรับลมข้างนอก อยู่ในนี้อึดอัด” ฉันหันไปตอบ

“งั้นฉันไปด้วย ผู้หญิงออกไปคนเดียวมันอันตราย”

“ไม่ต้องหรอก ไปแค่หน้าผับเอง แป๊บเดียว” ฉันรีบปฏิเสธ ไม่อยากให้มันมาวุ่นวาย

“เออ ๆ รีบไปรีบมานะโว้ย” มือที่จับแขนฉันค่อย ๆ คลายออก ฉันพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะรีบเดินออกจากผับ

โดยไม่รู้เลยว่า… การออกมาครั้งนี้ จะทำให้ฉันได้เจอกับเรื่องที่ไม่อาจย้อนกลับได้อีก